Łukasz Maciejewski

Czy na pewno wszyscy oglądaliśmy ten sam film? Czytając kolejne entuzjastyczne recenzje z „Wenus w futrze” Romana Polańskiego, zastanawiam się, co ze mną jest nie tak, skoro pomimo najszczerszych chęci nie dostrzegam w filmie wspaniałości, o których rozpisują się koledzy.

Paweł Pawlikowski nie obawia się pytań najistotniejszych: o wiarę w Boga i niewiarę w ludzi. Najciekawsza jest jednak zastosowana w „Idzie” forma. Zamiast werbli, muzyka sfer. Subtelność środków nie wyklucza odwagi serca.

Mniej więcej od „Dzikości serca” mam słabość do Laury Dern. Ostatnio aktorsko wiodło się jej średnio, ale serial „Iluminacja” oznacza powrót Laury do formy sprzed lat. W drugim sezonie znakomitego serialu HBO aktorka robi to, co potrafi najlepiej. Gra neurotyczkę z turbodoładowaniem.

Andriej Zwiagincew, twórca pamiętnego „Powrotu”, skromną „Eleną” powraca do formy sprzed lat.

Pauline Kael w klasycznym eseju „Kiss Kiss Bang Bang” dowodziła, że film nie musi być wielki, żeby podarować nam radość albo wzruszenie. „Romantyzm kina nie polega na historiach i ludziach, ale także na dziecinnym marzeniu o spotkaniu kogoś, kto odczuwa tak samo jak my”. „Z miłości do...” Paula Andrew Williamsa to spełnione marzenie o zbiorowym wzruszeniu.

Niedawno pisałem o najciekawszych młodych aktorkach polskiego kina. Premiera „Chce się żyć” to dobry pretekst, by w tej kategorii przyjrzeć się panom

Owiany tajemnicą pierwszy tom prywatnych zapisków Osieckiej potwierdza jej szczególne miejsce wśród koryfeuszy polskiej kultury XX wieku.

Bohaterowie „Wszystko albo nic” to przeciętniacy na zakręcie. Penny Basset pracuje w supermarkecie, Phil jeździ taksówką, ich córka sprząta w domu starców, otyły syn nie robi niczego.