ZUS

Zleceniobiorca wykonuje dwie umowy. Pierwsza zawarta z płatnikiem A na okres od 1 stycznia do 31 marca z wynagrodzeniem miesięcznym 2000 zł i terminem wypłaty 10. dnia każdego następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. Druga umowa została zawarta z płatnikiem B na okres od 15 stycznia do 30 kwietnia z wynagrodzeniem 1000 zł miesięcznie i terminem wypłaty ostatniego dnia miesiąca. Zleceniobiorca złożył płatnikowi B oświadczenie, z którego wynika, że podlega on obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym z tytułu umowy wykonywanej na rzecz płatnika A, a podstawa wymiaru składek na te ubezpieczenia jest wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Zatem płatnik B zgłosił zleceniobiorcę tylko do ubezpieczenia zdrowotnego na druku ZUS ZZA z kodem ubezpieczenia 04 11 XX i datą powstania obowiązku ubezpieczeń 15 stycznia.

Pracownikowi przysługiwała premia od stycznia do marca 2015 r., zgodnie z umową o pracę. W kwietniu 2015 r. zmieniono mu umowę i premia już nie przysługiwała. Od października 2015 r. nastąpiła kolejna zmiana umowy o pracę, na mocy której przywrócono prawo do premii.

ZUS karze za wcześniejszy powrót z chorobowego, a Sąd Najwyższy to kwestionuje.

W uchwale z 2 lutego 2016 r. (sygn. akt III UZP 18/15) SN w składzie trzech sędziów odpowiedział na pytanie zadane przez jeden z sądów apelacyjnych w sprawie obniżania składki na ubezpieczenie zdrowotne do wysokości zaliczki na podatek dochodowy pracownika. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.) w przypadku gdy obliczona przez płatnika składka na ubezpieczenie zdrowotne jest wyższa od wyliczonej przez niego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, składkę tę należy obniżyć do wysokości tej zaliczki. Taka sytuacja ma miejsce m.in. wtedy, gdy pracownik przez większą część miesiąca jest nieobecny z powodu choroby i uzyskuje z tego tytułu zasiłek, a za pozostałą, przepracowaną część miesiąca dostaje wynagrodzenie – przy czym jest ono tak niskie, że składka zdrowotna przewyższa zaliczkę na PIT.

Sąd Najwyższy podjął uchwałę, w której uznał, że gdy zatrudniony wcześniej wróci do pracy, organ rentowy nie ma prawa kwestionować wypłaty świadczenia za okres faktycznej choroby. Ale czy ta uchwała wpłynie na zmianę praktyki ZUS? To się dopiero okaże

Sezon grypowy bywa nieubłagany. Załóżmy więc taką sytuację: w styczniu i lutym pracownik chorował łącznie 33 dni, a tym samym wykorzystał okres pobierania wynagrodzenia chorobowego. W marcu grypa znowu uderzyła – wydawałoby się, że ze zdwojoną siłą. Ostatecznie choroba trwała 4 dni, a zwolnienie od pracy opiewa na 2 tygodnie. Oczywiście w takiej sytuacji wielu z nas zdecydowałaby się odpocząć przez okres, który pozostał do końca zwolnienia, ale znajdą się i tacy, którzy będą chcieli wrócić do pracy, np. ze względów finansowych. Przyjmijmy więc, że chęcią powrotu do pracy pała nasz pracownik. Idzie do lekarza, a ten potwierdza, że pacjent jest zdrowy. Zatrudniony wraca do pracy, pracodawca powiadamia ZUS, a ten... zabiera pracownikowi zasiłek za cały okres choroby.