Zbigniew Parafianowicz

W zasadzie od nieszczęsnej zgody na mechanizm warunkowości w grudniu 2020 r. rząd Mateusza Morawieckiego powtarza, że w polityce europejskiej mamy same sukcesy, albo zapewnia, że nic się nie stało. Tak samo było również po ostatnim szczycie UE, na którym Niemcy i Holendrzy nie zgodzili się na polskie postulaty dotyczące limitów cen gazu. To też nie przeszkodziło odtrąbić sukcesu i założyć, że ludność nie potrafi ze zrozumieniem przeczytać kilku kartek A4.

- Miałem możliwość być tam od początku, zanim wydarzenia się uleżały. To był walor. To co rejestrowałem, było jak robienie zdjęć. Czysta forma – mówi Zbigniew Parafianowicz, dziennikarz Dziennika Gazety Prawnej, autor książki „Śniadanie pachnie trupem. Ukraina na wojnie”.

Sugestie czy też otwarte oskarżenia Radosława Sikorskiego o agenturalność na rzecz Rosji są warte mniej więcej tyle, co analizy gen. Pytla na temat związku z Kremlem Antoniego Macierewicza. Obydwu polityków łączy co najwyżej zamiłowanie do hiperboli i liberalny stosunek do państwowych tajemnic.

Komunikat Komisji Europejskiej dotyczący kontrowersyjnej regulacji nadającej tej instytucji nakazowo-rozdzielcze uprawnienia w polityce gospodarczej brzmi ambitnie. „Zwiększenie odporności jednolitego rynku na kryzys: wyposażenie Europy w solidny zestaw narzędzi służących zapewnieniu swobodnego przepływu i dostępności istotnych towarów i usług”. Są i Europa, i swoboda. Jest też troska o „dostępność”. Dalej czytamy, że to wszystko z „korzyścią dla obywateli i przedsiębiorstw w całej UE”. Niezależnie od tego, że sam biznes patrzy na te pomysły sceptycznie.

Separatyści z Doniecka i Ługańska, którzy tworzą znaczną część rosyjskich sił biorących udział w bitwie o Donbas, mają nazywać dowódców: generałowie śmierć.

Jawnie wątpiący w tempo ofensywy w Ukrainie agroführer Białorusi Alaksandr Łukaszenka, szukające kontaktu z prozachodnimi władzami Mołdawii dekadenckie elity separatystycznego Naddniestrza, publikujący dziecinne fejki na TikToku sugerujące wyjazd na Donbas kolejnych oddziałów Ramzan Kadyrow, zapowiadające na połowę maja początek integracji z NATO Szwecja i granicząca z Rosją Finlandia, muląca operacja na Donbasie, kłopoty z okupowaniem Chersonia i zdobyciem kombinatu Azowstal, świeże porażki Rosjan pod Charkowem - taki jest uproszczony bilans inwazji na Ukrainę na Dzień Zwycięstwa. To, co miało być wielkim sukcesem rosyjskiej machiny wojennej, zamienia się w potworka przypominającego botoks na twarzy Władimira Putina.

Ze wszystkich sposobów, w jakie można było skrytykować pomysł Jarosława Kaczyńskiego na misję NATO w Ukrainie, Wołodymyr Zełenski wybrał ten najgorszy.

Ukraińcy zaproponowali Polsce udział w gwarantowaniu przyszłego porozumienia pokojowego. W tym procesie miałyby być również Turcja i Niemcy plus państwa Rady Bezpieczeństwa ONZ. Umowa pokojowa to póki co „lecąca strzała”.

Ukraina, państwo wolnych ludzi, obnażyło pustkę ideologii, którą od objęcia władzy promuje rosyjski prezydent.

- Majdan to nasze ulubione miejsce w Kijowie. Często tu przychodziliśmy, ale od kiedy jest wojna, nie jest łatwo tu dojechać - mówi rozmówczyni Zbigniewa Parafianowicza, korespondenta DGP w Kijowie.

Wagnerowcy mogą w Kijowie podkładać ładunki wybuchowe pod siedzibą SBU albo przy wejściach do schronów, zastraszać ludność. Za pomocą dywersji nie osiąga się jakichś złożonych celów w mieście, ale sianie chaosu, wprowadzanie terroru i pokazanie ludności, że opór nie ma sensu, ma dla Rosjan ogromne znaczenie  – mówi Zbigniew Parafianowicz, korespondent Dziennika Gazety Prawnej w Kijowie.

Nazwiska osób, które miałyby wziąć udział w obaleniu legalnych władz w Kijowie, muszą budzić zdziwienie.

O ile wiem, starania (o spotkanie prezydentów Andrzeja Dudy i Joego Bidena na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ – red.) były, a to dyplomatyczne zaprzeczanie (że do niego nie dojdzie, bo Polska się o nic nie starała – red.) jest w zasadzie potwierdzeniem tego, że takie kroki były podejmowane, ale okazały się nieskuteczne. Nic gorszego nie obarcza władzy jak nieskuteczność.

To, co dziś się dzieje w Afganistanie, jest konsekwencją wieloletniej wiary w fikcję. Najgorsze jest jednak to, że Amerykanie zerwali z nią w najgłupszy z możliwych sposobów.

Wolimy grać według własnych reguł. Bez celu i listy sojuszników. Za to w oparach godnościowej retoryki.

Macron niczym Kubuś Fatalista nie godzi się na zło świata i wierzy w zwycięstwo dobra. Jednak – podobnie jak bohater Denisa Diderota – wybiera się w swoją podróż co najwyżej z ciekawą dykteryjką. Bez kija i marchewki.

Aby putinizm stał się dojrzały, musiał przepracować sam siebie. To nie stało się jednak z dnia na dzień. Putin to proces, który trwa już prawie dwie dekady.