VAT

Kto powinien zapłacić VAT z tytułu fikcyjnych faktur wystawionych przez nieuczciwego pracownika – spółka widniejąca na dokumencie czy osoba, która go sporządziła? Problem ten stał się przedmiotem rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Gmina (zarejestrowany podatnik VAT czynny) posiada budynek mieszkalny, w którym znajdują się lokale mieszkalne wynajmowane wyłącznie osobom fizycznym na ich własne cele mieszkaniowe. Gmina w okresie luty–kwiecień 2025 r. przeprowadziła remont budynku (klatki schodowe, korytarze) i znajdujących się w nim mieszkań. Prace remontowe wykonała firma Y (zarejestrowany podatnik VAT czynny). Zakończyły się one 25 kwietnia 2025 r. (data podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego). Na udokumentowanie wykonanych prac remontowych firma Y wystawiła 28 kwietnia 2025 r. fakturę na kwotę 492 000 zł (kwota netto: 400 000 zł, VAT: 92 000 zł). Gmina otrzymała ją tego samego dnia. Gmina rozlicza VAT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne (JPK_V7M). Po remoncie lokale mieszkalne nadal będą wynajmowane na cele mieszkaniowe. Jak gmina powinna rozliczyć VAT od wydatków związanych z tym remontem?

Gmina (zarejestrowany podatnik VAT czynny) sprzedała 12 maja 2025 r. Y spółce z o.o. (podatnikowi VAT czynnemu) drewno pochodzące z wycinki drzew z pasa drogowego gminnej drogi publicznej. Na udokumentowanie sprzedaży gmina wystawiła 12 maja 2025 r. fakturę na kwotę brutto 12 300 zł (kwota netto: 10 000 zł, VAT: 2300 zł). Zgodnie z umową nabywca odebrał drewno własnym transportem tego samego dnia. Spółka Y zapłaciła za towar 16 maja 2025 r. przelewem na rachunek bankowy gminy. Pomiędzy gminą a spółką Y nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Gmina rozlicza VAT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne (JPK_V7M). Jak gmina powinna rozliczyć VAT od sprzedaży tego drewna?

Do czego należy się przygotować, o czym nie zapominać, co sprawdzić w maju i czerwcu 2025 r. Podajemy terminy: wpłaty zaliczek na CIT i PIT, zapłaty VAT, wpłat do PPK, wniesienia składek do ZUS, a także wskazujemy, jakie nowe przepisy wchodzą w życie.

Działając na rzecz usprawnienia systemu transportu zbiorowego, samorząd terytorialny występuje jako podatnik VAT. W związku z tym może odliczyć całość podatku naliczonego z faktur zakupowych. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Y spółka z o.o. (podatnik VAT czynny) jest producentem maszyn do obróbki drewna. W grudniu 2024 r. sprzedała przedsiębiorcy (podatnikowi VAT czynnemu), który prowadzi warsztat stolarski, frezarkę do drewna za kwotę brutto 36 900 zł, w tym VAT: 6900 zł. Transakcja została udokumentowana fakturą z 10 grudnia 2024 r. Spółka rozliczyła VAT oraz zaliczkę na CIT od tej sprzedaży za grudzień 2024 r. i przychód z tej sprzedaży został uwzględniony w złożonym za 2024 r. zeznaniu CIT-8. Na początku maja 2025 r. ujawniła się wada sprzedanej maszyny i nabywca zażądał jej usunięcia w ramach rękojmi sprzedawcy. Spółka zleciła wykonanie naprawy maszyny powiązanej firmie X (podatnikowi VAT czynnemu). Firma X naprawiła maszynę 12 maja 2025 r., a z tytułu wykonanej usługi wystawiła 15 maja 2025 r. na spółkę Y fakturę elektroniczną (PDF) na kwotę brutto 2460 zł (kwota netto: 2000 zł, VAT: 460 zł). Wynagrodzenie należne firmie X odpowiadało wartości rynkowej. Spółka otrzymała 15 maja 2025 r. tę fakturę, która nie zawierała wyrazów „metoda kasowa”. Spółka zapłaciła wynagrodzenie 19 maja 2025 r. przelewem na rachunek bankowy firmy X, który figuruje na białej liście podatników VAT. Pomiędzy spółką a kupującym (przedsiębiorcą) nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne, a jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Jak spółka powinna rozliczyć koszty naprawy tej maszyny (w ramach rękojmi) na gruncie VAT i CIT?

Pojawiła się nadzieja, że organizatorzy kolonii nie będą płacić VAT nie tylko od opieki, ale też rozmaitych atrakcji sportowych, edukacyjnych, rozrywkowych, turystycznych i kulturalnych zapewnianych dzieciom i młodzieży.

Asymetria między wysokimi kosztami inwestycji a niskim czynszem dzierżawy stanowi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa. W takim wypadku – jak orzekł NSA – fiskus słusznie odmawia wydania interpretacji indywidualnej.

Od 1 lipca 2028 r. mają wejść w życie kolejne zmiany w unijnej dyrektywie VAT – zakłada projekt uzgodniony wczoraj podczas posiedzenia w Warszawie unijnej Rady ds. Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN). Jego treść musi jeszcze zaopiniować Parlament Europejski, a następnie zostanie on formalnie przyjęty przez ECOFIN i opublikowany w Dzienniku Urzędowym UE.

Y spółka z o.o. (podatnik VAT czynny) zawarła 3 kwietnia 2025 r. umowę dzierżawy niezabudowanego gruntu z firmą X, który będzie przeznaczony na skład materiałów budowlanych. Umowę dzierżawy zawarto na trzy lata: od 1 czerwca 2025 r. do 31 maja 2028 r. Czynsz dzierżawny ma być płatny w terminie do końca każdego rocznego okresu rozliczeniowego. Zgodnie z umową dzierżawny czynsz roczny wynosi 10 000 zł netto, a firma X do końca kwietnia 2025 r. miała wpłacić zadatek na poczet tej umowy w wysokości 5000 zł. Spółka Y otrzymała zadatek 10 kwietnia 2025 r., natomiast do chwili obecnej nie otrzymała czynszu dzierżawnego za ten okres od 1 czerwca 2025 r. do 31 maja 2026 r. Nie zostały wystawione faktury, które dokumentowałyby zadatek bądź czynsz dzierżawny za pierwszy rok. Pomiędzy spółką Y a firmą X nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o VAT. Rokiem podatkowym spółki jest rok kalendarzowy, a właściwa dla niej jest stawka CIT w wysokości 19 proc. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jak spółka powinna rozliczyć VAT i CIT od otrzymanego zadatku na poczet zawartej umowy dzierżawy?

Najnowszy wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE ma duże znaczenie zarówno dla samorządów, firm transportowych, jak i samych pasażerów.

Zwolnienie z VAT importu towarów w przesyłkach o niehandlowym charakterze przysługuje także wtedy, gdy ich odbiorca przebywa w innym kraju Unii Europejskiej niż Polska – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE. Zakwestionował tym samym wykładnię stosowaną przez polskiego fiskusa. Jej prawidłowość potwierdzały dotąd sądy administracyjne.