społeczeństwo

Ogromna większość ludzi na świecie nie ma różnych rzeczy. Prywatnego samolotu. Posiadłości w Mar-a-Lago. Ładnego mieszkania w dobrej dzielnicy. Stałej pracy. Markowych ubrań. Porządnej edukacji. Dostępu do internetu. Wspólnoty. Sensu życia. Domu. Wolności. Sprawczości. Pokoju. Leków na malarię. Kończyn. Jedzenia. Wody. Szans na przetrwanie pierwszych miesięcy po urodzeniu.

Na jednego emeryta przypadają już cztery osoby pracujące – wynika z danych Eurostatu. Wskaźnik obciążenia demograficznego w Polsce jest niższy niż średnia europejska, ale rośnie bardzo szybko.

W mowie po zaprzysiężeniu na kolejną kadencję prezydencką Władimir Putin mówił o konieczności zmian, ale wielu Rosjan chciałoby w nowej kadencji nie przełomów, a przywrócenia paternalizmu, jaki istniał pod koniec ZSRR - pisze we wtorek dziennik "Wiedomosti".

- Ci, którzy publikują selfie, muszą robić dziesiątki zdjęć, żeby wybrać to jedno idealne. Kreacja przed aparatem zajmuje nierzadko całe dnie, bo fotografia musi sprostać ideałowi piękna - mówi Iwo Zmyślony w rozmowie z Dorotą Kalinowską.

Portale i aplikacje randkowe są używane przez miliony Polaków. Z początku myśleli, że znajdą miłość, w większości przypadków kończy się na seksie

W każdej społeczności trafiają się jednostki, którym zastany porządek się nie podoba. Zazwyczaj to outsiderzy spychani przez większość na margines, gdzie wegetują. Ale kiedy wiatr historii zaczyna mocniej wiać, oni pierwsi chwytają go w żagle. Ich celem jest zmiana, zburzenie tego, co skostniałe.

Strażnicy politycznej poprawności mają problem. Zbliża się bunt. Przewodzi mu – z pomocą internetu – skromny profesor z Kanady.

Od kiedy istnieje ludzkie życie, człowiek kombinuje, jak by tu od niego najskuteczniej zwiać – niekoniecznie na zawsze, ale przynajmniej na chwilę.

Francuskie MSW podaje, że liczba aktów brutalnej przemocy wobec Żydów rośnie. W 2016 r. było ich 77, w 2017 r. – 97.

Pewnie znacie dobrze tę publicystyczną formułę: państwo z dykty. Wyświechtana, ale wciąż, rok po roku, świetnie opisuje naszą państwowość. Niby rządzimy się sami, niby demokratycznie, niby zbudowaliśmy instytucje, mamy kodeksy, regulacje i szczegółowe wytyczne, ale gdy zdarza się nam awaryjna sytuacja, w której nasze państwo powinno zadziałać, okazuje się, że to tylko teoria. Wytyczne są, ale nikt nie przećwiczył ich w praktyce. Instytucje mają szczegółowo rozpisane kroki, ale nie mogą ich realizować, bo akurat wolne i ustawodawca nie wziął pod uwagę, że katastrofy zdarzają się także w niedziele czy święta. Z zewnątrz państwo wygląda normalnie, ściany z dykty są równe, z daleka wyglądają solidnie, ale wystarczy lekki podmuch, by złożyły się jak domek z kart.

Grzechów głównych jest siedem, ale są oklepane. Zamiast się więc zastanawiać, na ile mieścimy się jako Polacy w uniwersalnym kanonie wad i słabości, przemnóżmy tę starą siódemkę przez trzy. W końcu żyjemy w III Rzeczpospolitej. Ile wychodzi? Właśnie 21.

46 proc. badanych, czyli tyle samo co w marcu uważa, że sytuacja w Polsce zmierza w dobrym kierunku, a 36 proc. jest przeciwnego zdania (spadek o 3 punkty procentowe) - wynika z najnowszego badania CBOS przeprowadzonego w dniach 5-12 kwietnia.

Zaskoczyło nas, jak duża część badanych prekariuszy korzystała z różnego rodzaju terapii. Efekty niestabilnego zatrudnienia mogą negatywnie wpływać na kondycję zdrowotną społeczeństwa - mówią Jan Czarzasty i Adam Mrozowicki.

Jeśli niejeden doświadczony prawnik, wybitny filozof, wprawny konstytucjonalista czy zawzięty politolog ma problem z jasnym stwierdzeniem, czym jest dobro wspólne, to co ma powiedzieć przeciętny obywatel?