orzeczenia TSUE

Producenci lub importerzy samochodów i części zamiennych mają prawo zawierać pionowe porozumienia i uzgadniać praktyki dotyczące dystrybucji w sektorze motoryzacyjnym.

Sądy krajowe państw Unii orzekając powinny pomijać nieuczciwe warunki zawarte w umowach przedsiębiorców z nieprofesjonalistami. Chodzi o to, by zakazane klauzule nie wywierały niekorzystnych skutków wobec konsumentów. Sądom nie wolno jednak zmieniać warunków kontraktów – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Odebranie prawa do unijnych dopłat z powodu oszustwa przy zgłoszeniu areału jest sankcją administracyjną. Dlatego za ten sam czyn możliwe jest także orzeczenie kary więzienia – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając na pytanie polskiego Sądu Najwyższego.

Istotą europejskiego prawa znaków towarowych jest współistnienie oznaczeń krajowych i wspólnotowych. Dlatego ani Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w dziedzinie znaków towarowych i wzorów (OHIM), ani sąd europejski nie mogą kwestionować ważności krajowych znaków towarowych, prowadząc postępowania w sprawie znaków wspólnotowych. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie dotyczącej znaków zawierających oznaczenie F1 i formula 1.

Państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy, które nakazują zwrot całej unijnej dotacji na ekologiczne rolnictwo w przypadku, gdy rolnik beneficjent uniemożliwił skontrolowanie na miejscu wykorzystania środków pomocowych. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając na pytanie austriackiego sądu w Wiedniu.

Czerwona wstążka na szyi czekoladowego zajączka to za mało, by zarejestrować go jako wspólnotowy znak towarowy.

Popełnienie przestępstw zaliczanych – również przez traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – do najpoważniejszych uzasadnia wydalenie obywatela Unii, nawet jeżeli mieszkał w państwie przyjmującym ponad dziesięć lat – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniej zarejestrowanego cudzego znaku towarowego jest niedopuszczalne. Dlatego luksemburski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że słusznie zostały unieważnione znaki towarowe spółek L’Oréal i Heleny Rubinstein, przypominające wcześniej zarejestrowane w Europie znaki towarowe spółki Allergan.

Państwo członkowskie Unii Europejskiej nie może wymagać od obywateli państw trzecich mających status długoterminowych rezydentów ani od członków ich rodzin nadmiernych i nieproporcjonalnych opłat za zezwolenie na pobyt – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Zbiór funkcji programu komputerowego i język programowania nie podlegają ochronie prawa autorskiego – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Postanowienie wzorca umowy, które zostanie uznane przez sąd za nieuczciwe, nie wiąże żadnego konsumenta, który zawarł kontrakt zaopatrzony w postanowienia zaczerpnięte z tego właśnie wzorca. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Spór z naruszenia znaku towarowego może być wytoczony przed sądem kraju jego rejestracji lub przed sądem właściwym dla siedziby reklamodawcy, który umieścił w internecie ogłoszenie naruszające ten znak – stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE.

Przepis krajowy, zgodnie z którym na dostawcę internetu można nałożyć obowiązek przekazania uprawnionemu danych abonenta naruszającego prawo autorskie, nie stoi w sprzeczności z prawem unijnym – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku Bonnier Audio i in.

Pośrednicy w handlu złomem muszą ujawniać źródło jego pochodzenia swoim odbiorcom. Dzieje się tak nawet wtedy, kiedy narusza to tajemnicę handlową przedsiębiorstwa. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że nie każdy skutek w postaci wykluczenia prowadzi do naruszenia konkurencji. W celu ustalenia, czy firma nadużyła pozycji dominującej, należy zbadać m.in., czy zmierzała do zamknięcia konkurentom dostępu do rynku.

Nie można uznać rynku finansowego za regulowany, jeżeli nie działa na podstawie zezwolenia, którego udzielają władze państwa członkowskiego Unii. Co więcej, kojarzenie kupna i sprzedaży m.in. papierów wartościowych musi być przejrzyste i nie może nikogo dyskryminować, a tym samym nie powinno być uznaniowe.

Oznaczeń towarów lub usług, które są kombinacją wzajemnie objaśniających się wskazówek i ich skrótów, nie można zarejestrować jako znaku towarowego – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości. Nie mają one bowiem charakteru odróżniającego, czyli nie pokazują konsumentom, że konkretne produkty czy usługi pochodzą od określonego przedsiębiorcy.