orzeczenia TSUE

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie pozostawia wątpliwości: właściciel wzoru wspólnotowego może zakazać używania go każdemu. Liczy się ten wzór, który jako pierwszy został zarejestrowany.

Państwo członkowskie nie może karać za prowadzenie bez koncesji lub policyjnego zezwolenia zorganizowanej działalności bukmacherskiej osób powiązanych z przedsiębiorcą, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii.

Firmy prowadzące serwisy społecznościowe nie mają obowiązku filtrowania treści - byłoby to sprzeczne z Kartą Praw Podstawowych UE.

Milionowe kary, jakie może nałożyć na Polskę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, powinny być dostateczną zachętą do kompleksowego uregulowania kwestii GMO w rodzimym prawodawstwie.

Uprawnienia do eksploatacji filmu, takie jak prawo do zwielokrotnienia, do nadawania satelitarnego, a także wszelkie inne możliwości publicznego rozpowszechniania przysługują w Unii Europejskiej – z mocy samego prawa – głównemu reżyserowi.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie powinny stanowić ani stosować przepisów prawa krajowego, które przewidywałyby nakładanie zryczałtowanych grzywien za wszelkie naruszenia regulacji dotyczących używania tachografów, niezależnie od wagi wykroczenia.

Sądy krajowe mogą orzekać o nieważności gwarancji, jeżeli w tej formie przedsiębiorca uzyskał niezgodną z prawem Unii pomoc państwa.

Zakaz naruszania wspólnotowego znaku towarowego orzeczony przez sąd jednego z państw Unii rozciąga się na cały jej obszar, podkreślił Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając na pytanie francuskiego sądu kasacyjnego, który rozstrzygał sprawę znaku „Webshipping”.

Zgodnie z prawem Unii procedury upadłościowej nie może wszcząć prokurator, który ani nie jest wierzycielem, ani nie działa w imieniu wierzycieli czy też na ich rachunek. Nie ma przy tym znaczenia, że taki funkcjonariusz publiczny występuje w interesie ogólnym.

W wypadku koncesji na usługi publiczne przedsiębiorca przejmuje całe ryzyko gospodarcze związane z tą działalnością lub jego większość. Jeśli natomiast zostaje mu udzielone zamówienie publiczne, gros niebezpieczeństw rynkowych może pozostać przy zamawiającym.

Powództwo wniesione przeciwko konsumentowi przez drugą stronę umowy powinien rozpatrywać sąd miejsca zamieszkania pozwanego. Gdyby jednak nie dało się ustalić jego aktualnego adresu, to można wziąć pod uwagę jego ostatnie znane miejsce zamieszkania. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając sądowi rejonowemu w Chebie na pytanie dotyczące jurysdykcji w państwach Unii.

Zarówno orzeczenia zakazujące naruszania praw własności intelektualnej, jak i zasądzające grzywny przymuszające do wykonania wyroku wydane w jednym państwie Unii, muszą być uznawane i wykonywane w pozostałych.

Klauzule umowne nakazujące, aby sprzedaż artykułów kosmetycznych i pielęgnacyjnych odbywała się w tradycyjny sposób i przy obowiązkowej obecności dyplomowanego farmaceuty, są ograniczeniem konkurencji – uznał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

Właściciel znaku towarowego może zakazać konkurentowi używania identycznego słowa kluczowego w internetowych wyszukiwarkach.

Nie można unieważnić późniejszej rejestracji znaku towarowego, jeżeli konsumenci odróżniają produkty dwóch wytwórców używających przez wiele lat, w dobrej wierze, identycznych oznaczeń.