orzeczenia

Nawet daleki członek rodziny ma prawo domagać się udostępnienia mu tzw. teczki dowodowej zmarłego wuja. Wystarczającym uzasadnieniem jest kult pamięci osoby zmarłej.

Jeżeli syn dostał od matki udziały w nieruchomości, ale matka nadal prowadziła na tej nieruchomości biznes i sprawowała nad nią władztwo ekonomiczne, to takie przekazanie nie było opodatkowane – orzekł NSA.

Występując o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, strona nie będzie musiała wcześniej korzystać z instytucji skargi nadzwyczajnej. Spory w orzecznictwie przerwie ustawa.

W przypadku gdy postępowanie w sprawie dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń ciągnęło się prawie cztery lata i to nie z winy strony, ale organu je prowadzącego, to domaganie się ich zwrotu wraz z odsetkami jest sprzeczne z wymogami sprawiedliwości społecznej.

Przy ubieganiu się o świadczenie liczy się to, z jakiego tytułu opłaca się składki na ubezpieczenia społeczne – wskazał Sąd Okręgowy w Płocku w niedawnym wyroku.

Używanie wspólnego znaku towarowego może być uregulowane uchwałą walnego zgromadzenia spółki, przyjętą większością głosów wspólników – orzekł Sąd Najwyższy.

Zgoda na zmianę warunków prezentacji może być uzasadniona rzeczywistymi obostrzeniami pandemicznymi, a nie indywidualnymi problemami jednego z wykonawców. Nie można go stawiać w uprzywilejowanej sytuacji – uznała Krajowa Izba Odwoławcza.

Przyznanie odszkodowania członkom rodziny zmarłego nie może opierać się na tych samych przesłankach, na podstawie których zasądzono zadośćuczynienie. Są to bowiem dwa różne świadczenia. Orzekł tak Sąd Apelacyjny w Krakowie.

Poczynając od 3 lipca 2021 r. aż do dnia, kiedy upłynie rok od odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, sąd rozpoznaje sprawy cywilne w składzie jednego sędziego tak w I, jak i w II instancji. W ten sposób zasada kolegialności, a w szczególności przepis, iż rozpoznanie apelacji następuje w składzie trzech sędziów zawodowych (art. 367 par. 3 kodeksu postępowania cywilnego), przestały de facto obowiązywać.

W czasie pandemii sądy przeszły na orzekanie na posiedzeniach niejawnych, co oznacza, że strona nie może poznać ustnych motywów wyroku. Mimo to opłaty za uzasadnienie pisemne nie spadły.

Publikowanie w internecie tekstów, które krytykowały z punktu widzenia religijnego działalność i poglądy zmarłej osoby zaraz po jej śmierci i pogrzebie, może naruszać dobra osobiste ludzi związanych z nią uczuciowo.

Prasa może, a nawet powinna publikować ujemne oceny i krytyczne opinie na temat sędziów. Warunkiem tego jest jednak rzetelność takiego działania i jego zgodność z zasadami współżycia społecznego. Taki wniosek płynie z lektury rozstrzygnięć sądowych, jakie zapadły na skutek złożenia przez prezesa jednego z sądów pozwu o zadośćuczynienie przeciwko wydawcy jednej z gazet i jej redaktorowi naczelnemu.

Ani ten, kto nie wpłaca VAT, ani ten, kto planuje jego wyłudzenie, nie rozporządzają mieniem należącym do Skarbu Państwa. Obaj narażają natomiast podatek na uszczuplenie – orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie

Trybunał Sprawiedliwości UE uznał w wydanym w czwartek orzeczeniu, że skutki stwierdzenia przez sąd istnienia nieuczciwego warunku w umowie dotyczącej kredytu indeksowanego we franku szwajcarskim podlegają przepisom prawa krajowego, przy czym kwestia utrzymywania się w mocy takiej umowy powinna być oceniana przez sąd krajowy.

Za sprawą wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie (I ACa 799/19), dotyczącego naruszenia dóbr osobistych synów Tadeusza Mazowieckiego (kult pamięci po osobie zmarłej) przez byłą radną z Lublina, opinia publiczna ponownie zainteresowała się aspektem usunięcia skutków naruszenia dóbr: kosztem realizacji zobowiązanie do opublikowania przeprosin. Pomimo kosztów związanych z publikacją, roszczenie takie ma charakter niemajątkowy. Nawet intuicyjnie zgodzić się można jednak ze stwierdzeniem, że ma ono wpływ na sferę majątkową zobowiązanego. Dla byłej radnej Lublina – według jej pełnomocnika – 8 milionów złotych. Nie jest to jednak pierwsza sprawa, w której słowa warte są miliony.

Dłużnik, który mimo braku zapłaty nie skoryguje podatku naliczonego po upływie terminu przewidzianego w ustawie o VAT, popełnia czyn zabroniony z art. 56 kodeksu karnego skarbowego – orzekł Sąd Rejonowy w Toruniu.