NATO

Nie rozumiem, dlaczego jesteśmy zaskoczeni. Wstrzymanie rotacji części amerykańskich wojsk do Polski nie jest ani aberracją, ani chwilowym kaprysem Donalda Trumpa. Jest logiczną konsekwencją strategii bezpieczeństwa, którą Waszyngton sam położył na stole.

Być może bardziej tradycyjnym republikanom uda się jeszcze docisnąć administrację Donalda Trumpa, by nie wstrzymywała rotacji amerykańskich żołnierzy w Polsce. Niespodziewana decyzja Pentagonu wpisuje się jednak w politykę rozluźniania więzów z Europą. A czas jej ogłoszenia przypomina wpychanie sojuszników USA pod rosyjski autobus.

Decyzje administracji prezydenta Donalda Trumpa dotyczące redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie wywołały niepokój w Warszawie i stolicach państw wschodniej flanki NATO. Szwajcarski dziennik Neue Zürcher Zeitung ocenił, że sygnał wysyłany przez Waszyngton może zostać odebrany przez Rosję jako oznaka słabnącego zaangażowania USA w bezpieczeństwo Europy. Według gazety szczególnie dotknięta może czuć się Polska, która od lat zabiegała o zwiększenie liczby amerykańskich żołnierzy na swoim terytorium i konsekwentnie budowała pozycję jednego z najbliższych sojuszników Stanów Zjednoczonych w Europie.

Gdy Sojusz trzeszczy w szwach, wśród polityków narodził się pomysł odwołania w 2028 r. szczytu NATO. Nie podano żadnych racjonalnych powodów, ale w ocenie ekspertów, europejscy przywódcy nie chcą więcej słuchać połajanek Donalda Trumpa. I szykują mu prsedwyborczy prezent.

Zdaniem części republikanów interes USA wymaga przesunięcia części sił na wschodnią flankę NATO, by w ten sposób utrzymać potencjał powstrzymywania Rosji

Pełną parą ruszyła rozbudowa potencjału Marynarki Wojennej. W budowie jest kilka kluczowych okrętów, a do wchodzących do służby niszczycieli min niedługo dołączą nowoczesne fregaty. Wspierać będzie je kilka pomocniczych okrętów.

Decyzja Stanów Zjednoczonych o ograniczeniu swojej obecności wojskowej w Niemczech wywołała natychmiastową reakcję w strukturach NATO i europejskich stolicach. Sojusz podkreśla konieczność zwiększenia nakładów na obronność przez państwa europejskie, wskazując jednocześnie na potrzebę większej samodzielności w zapewnianiu bezpieczeństwa kontynentu.