kultura

Gdyby Akademia Szwedzka była bardziej rychliwa, mielibyśmy nie czterech, lecz pięciu noblistów w dziedzinie literatury (nie licząc Izaaka Singera, który pisał w jidysz). Według wdowy po pisarzu, Rity Gombrowicz, nagrodę miał dostać w listopadzie 1969 r., w lipcu jednak zmarł.

Człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach – pisał w swojej najsłynniejszej książce „Inny świat. Zapiski sowieckie” Herling-Grudziński. Pisarz, dziennikarz, więzień sowieckich łagrów. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej emigracji.

Co, lub raczej kto, łączy spinacz biurowy, wycieraczki samochodowe i fortepian? Józef Hofmann, uzdolniony pianista i jednocześnie genialny wynalazca. Uznawany za cudowne dziecko. Już jako ośmiolatek, podczas zaborów, dawał koncerty przed warszawską publiką. Mając lat 11, zagrał w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku.

To nazwisko zna każdy kinoman, nie tylko w Polsce. W końcu Kamiński to od ćwierćwiecza stały współpracownik Stevena Spielberga, laureat dwóch Oscarów za najlepsze zdjęcia (i czterech kolejnych nominacji), jeden z najwybitniejszych operatorów filmowych pracujących dziś w Hollywood.

 Na okładce książki „The Ultra Secret” z 1974 r., która jako pierwsza przybliżyła masowemu czytelnikowi aliancki sukces w złamaniu Enigmy, widnieje cytat z gen. Harolda Alexandra: „Znajomość nie tylko dokładnej siły przeciwnika i jego położenia, ale też tego jak, kiedy i gdzie zamierza przeprowadzić działania nadała wojnie zupełnie innego wymiaru”. Ten „zupełnie inny wymiar” nie byłby możliwy bez tercetu polskich matematyków.