kultura

Ja nawet nie rozumiem, dlaczego mi się coś udaje. Bardzo chciałbym zrozumieć fenomen „Weź nie pytaj”. Napisałbym wtedy drugą taką piosenkę.

Ponad 40 mln zł rocznie kosztuje podatników utrzymanie dwóch teatrów operowych w Warszawie – po tym jak z jednej zadłużonej instytucji zrobiono dwie. Obie funkcjonują pod kroplówką finansów publicznych. Żadna nie jest artystyczną wizytówką stolicy.

 Wywiad premiera Glińskiego dla Magdaleny Rigamonti, publikacja negocjacji byłego już szefa KNF z biznesmenem oraz ujawnienie historii muzyka (uff, cudzoziemskiego), który wymyślił własne dokonania, zbiegły się w czasie przypadkowo.

Wzrost znaczenia Niemiec pod koniec XIX w. spowodował, że Wielka Brytania – największa potęga morska i gospodarcza, trzymająca się z dala od europejskich wojen – postanowiła podpalić świat. Czy pamięta o tym Donald Trump, kiedy myśli o Chinach?

Gdyby Akademia Szwedzka była bardziej rychliwa, mielibyśmy nie czterech, lecz pięciu noblistów w dziedzinie literatury (nie licząc Izaaka Singera, który pisał w jidysz). Według wdowy po pisarzu, Rity Gombrowicz, nagrodę miał dostać w listopadzie 1969 r., w lipcu jednak zmarł.

Człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach – pisał w swojej najsłynniejszej książce „Inny świat. Zapiski sowieckie” Herling-Grudziński. Pisarz, dziennikarz, więzień sowieckich łagrów. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej emigracji.

Co, lub raczej kto, łączy spinacz biurowy, wycieraczki samochodowe i fortepian? Józef Hofmann, uzdolniony pianista i jednocześnie genialny wynalazca. Uznawany za cudowne dziecko. Już jako ośmiolatek, podczas zaborów, dawał koncerty przed warszawską publiką. Mając lat 11, zagrał w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku.

To nazwisko zna każdy kinoman, nie tylko w Polsce. W końcu Kamiński to od ćwierćwiecza stały współpracownik Stevena Spielberga, laureat dwóch Oscarów za najlepsze zdjęcia (i czterech kolejnych nominacji), jeden z najwybitniejszych operatorów filmowych pracujących dziś w Hollywood.

 Na okładce książki „The Ultra Secret” z 1974 r., która jako pierwsza przybliżyła masowemu czytelnikowi aliancki sukces w złamaniu Enigmy, widnieje cytat z gen. Harolda Alexandra: „Znajomość nie tylko dokładnej siły przeciwnika i jego położenia, ale też tego jak, kiedy i gdzie zamierza przeprowadzić działania nadała wojnie zupełnie innego wymiaru”. Ten „zupełnie inny wymiar” nie byłby możliwy bez tercetu polskich matematyków.