kredyty

Zarzut w sprawie o Sankcję Kredytu Darmowego powinien być formułowany jako zarzut wadliwego parametru popartego wyliczeniem, a nie jako zarzut braku informacji - pisze Krzysztof Szymański.

Prace nad implementacją CCD2 zaczynają się od nowa, a odpowiedzialność przechodzi do resortu sprawiedliwości. To zbieg okoliczności, który warto wykorzystać: miarkowanie sankcji kredytu darmowego ma sens tylko wtedy, gdy równolegle powstanie tani i szybki tryb jej egzekwowania. Inaczej „proporcjonalność” oznaczy w segmencie niskokwotowym po prostu wygaszenie roszczeń.

To aspekt prawny, który rzadko pojawia się w debacie publicznej, a ma fundamentalne znaczenie dla milionów kredytobiorców. Spory sądowe wokół wskaźnika WIBOR koncentrują się zazwyczaj na kwestiach informacyjnych. Tymczasem istnieje jeden, poważniejszy wymiar tego problemu - pytanie o to, co dzieje się z umową kredytową, gdy wskaźnik, na którym opiera się oprocentowanie umowy przestaje istnieć. Banki w dużej mierze nie zadały sobie tego pytania zawczasu. I właśnie to zaniechanie może okazać się ich największym błędem.

Utarło się twierdzenie, że art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim sankcjonuje naruszenie „obowiązków informacyjnych”. To skrót myślowy, który zniekształca konstrukcję przepisu i - co ważniejsze - prowadzi do błędnego testu oceny naruszeń. Katalog z art. 45 ust. 1 u.k.k. obejmuje bowiem także normy czysto materialne, cenowe, których naruszenie wywołuje bezpośredni skutek ekonomiczny po stronie kredytobiorcy, niezależnie od tego, jak precyzyjnie kredytodawca o nim poinformował.

Oficjalnie: jesteśmy wśród unijnych liderów przyrostu długu publicznego i przekroczył on już 60 proc. PKB. Nie rośnie za to zadłużenie gospodarstw domowych w bankach. Konsumenci wolą oszczędzać (pomimo niskiego oprocentowania lokat). W tym tygodniu przygladam się też statystykom wykorzystania sztucznej inteligencji przez krajowe firmy.

Powraca pomysł nowelizacji ustawy o kredycie hipotecznym, która pozwoliłaby bankom oprzeć oprocentowanie kredytów mieszkaniowych bezpośrednio na stopie referencyjnej Narodowego Banku Polskiego. Dziś jest to prawnie niemożliwe - choć, co znamienne, jeszcze kilka lat temu sama Komisja Nadzoru Finansowego błędnie przyjmowała, że stopa referencyjna NBP jest wskaźnikiem referencyjnym w rozumieniu rozporządzenia BMR. Za powrotem tej koncepcji stoi jednak coś więcej niż poszukiwanie prostoty - to przyznanie, że kolejne próby stworzenia w Polsce wskaźnika referencyjnego zdatnego do stosowania w umowach z konsumentami kończą się niepowodzeniem.

Inflacja spadła do 2,5 proc. i nagle zmieniła się dyskusja o ratach kredytów. Jeszcze niedawno rynek bał się podwyżek stóp, dziś wraca pytanie o obniżki. Dla kredytobiorców to może być najważniejszy sygnał od miesięcy. Jak mogą zmienić się raty kredytów w drugiej połowie 2026 roku?

Debata publiczna wokół kredytów ze zmiennym oprocentowaniem koncentruje się najczęściej na treści samych umów – na tym, czy zapisy są uczciwe, transparentne i zgodne z prawem. Tymczasem istnieje wymiar tego problemu, który pozostaje niemal nieobecny w dyskursie prawniczym: zdolność składu orzekającego do merytorycznej oceny mechanizmów, które poddaje kontroli. Nie chodzi tu o złą wolę sądów ani o niedostatki formalne. Chodzi o strukturalną lukę kompetencyjną, która sprawia, że nawet obiektywnie wadliwa umowa może nie zostać rozpoznana jako taka – po prostu dlatego, że jej wadliwość ujawnia się dopiero na poziomie ekonomicznym, a nie językowym.

Przez lata problem WIBOR-u sprowadzano do pytania, czy sam wskaźnik był prawidłowo wyznaczany. Tymczasem prawdziwa bomba z opóźnionym zapłonem może tkwić gdzie indziej – w milionach umów kredytowych zawierających wadliwe, niepełne albo wzajemnie sprzeczne klauzule awaryjne. Gdy w 2037 roku WIBOR zniknie z rynku, polskie sądy mogą stanąć przed skalą sporów porównywalną z aferą frankową. Opóźnione wytyczne nadzorcze, chaos regulacyjny, wskaźniki zastępcze, które same mogą zniknąć, i pytanie o granice ingerencji państwa w istniejące umowy – to problemy, które dziś wydają się odległe, ale ich skutki mogą okazać się kosztowne dla banków i kredytobiorców.

Nie ma drugiego państwa, w którym ryzyko prawne ważyłoby w ocenie instytucji finansowych więcej niż kredytowe – mówi dr Tadeusz Białek, prezes Związku Banków Polskich.

Prezydent Karol Nawrocki podpisał nowelizację przepisów przewidującą przekazanie środków zwróconych z PROW na dopłaty do odsetek kredytów – poinformowała w czwartek Kancelaria Prezydenta. Fundusze pozostaną w gestii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi i będą wspierać sektor rolny przez co najmniej osiem lat.

Czy lawinowo rosnąca liczba pytań polskich sądów do TSUE w sprawach kredytowych to efekt presji ze strony kancelarii prawnych? Analiza praktyki procesowej dowodzi, że rekordowa liczba zapytań polskich sądów jest w rzeczywistości rezultatem taktyki sektora finansowego, który obrał kurs na umarzanie postępowań w Luksemburgu i unikanie niekorzystnej dla siebie wykładni. Ten systemowy problem zyskał już wymiar unijny, a kluczem do jego rozwiązania mogą stać się najnowsze, pytania prejudycjalne z Bułgarii.

Trybunał Sprawiedliwości UE w odpowiedzi na pytania polskiego sądu orzekł w czwartek, że bank nie może pobierać odsetek od dodatkowych kosztów kredytu konsumenckiego. Sprawa, która trafiła do Luksemburga, dotyczy konsumenta, któremu bank naliczył odsetki nie tylko od wypłaconej kwoty kapitału, ale też od składki ubezpieczeniowej.

Niska dynamika akcji kredytowej to problem popytu, nie podaży – oceniają prezesi banków, którzy wzięli udział w dyskusji w naszej redakcji. Zwracają uwagę na zagrożenia ze strony geopolityki. Wskazują, że przez zmiany cen obligacji, które stanowią dużą część bilansów, ma to bezpośredni wpływ na sytuację sektora

Mimo trwającej wojny ukraińska gospodarka nie zatrzymała się. Firmy działają, banki udzielają kredytów, a część sektorów nawet się rozwija. O realiach prowadzenia biznesu w takich warunkach opowiada Jakub Karnowski, prezes Kredobanku z grupy PKO BP.

Pod wpływem obaw o wzrost inflacji i podwyżki stóp procentowych ceny papierów dłużnych spadły. Oznacza to wyższe oprocentowanie kredytów dla konsumentów i podwyższone koszty finansowania inwestycji dla przedsiębiorców.

Rok 2025 okazał się zaskakująco dobrym okresem dla rynku kredytów hipotecznych w Polsce. Jeszcze na początku roku wiele wskazywało na to, że bez wsparcia rządowego popyt na finansowanie mieszkań będzie ograniczony. Tymczasem rzeczywistość okazała się inna. Klienci wrócili do banków, a liczba i wartość udzielonych kredytów osiągnęły rekordowe poziomy.