KPO

Oburzenie tym, jak funkcjonowało wsparcie z KPO – że przeznaczano je na jachty, a nie rozwój cyfryzacji, inteligentnej mobilności czy zwiększanie konkurencyjności i odporności firm, jak to było w zamiarze projektantów programu – świadczy o tym, że większość z nas ma pamięć złotej rybki. Przecież z prawie każdym programem tego typu wiązały się podobne skandale, nieraz o znacznie większej skali.

Z dwóch przetargów na sprzęt komputerowy dla szkół, ogłoszonych przez NASK – Państwowy Instytut Badawczy, tylko w jednym wymaga się certyfikatów TCO i EPEAT. Oczekiwania wobec urządzeń są różne, mimo że oba zamówienia będą finansowane z KPO. Adekwatność tego samego warunku w przetargu na laptopy i tablety dla szkół finansowanym przez Ministerstwo Cyfryzacji zbada niebawem Sąd Zamówień Publicznych.

Problem wydatkowania środków publicznych z Krajowego Planu Odbudowy (KPO) jest bardziej złożony niż się wydaje i to punktu widzenia zarówno unijnego, jak i polskiego prawa. Jego tło jest szersze niż tylko przydzielenie „Swoim” wstępnie po pół miliona złotych na jachty, ekspresy, mobilne apartamenty czy solaria wraz z brakiem nadzoru, odpowiedzialności instytucji rządowych nad całym procesem doboru beneficjentów, celów przydziału, procesu redystrybucji środków publicznych, a właściwie to celowanego ich rozdawnictwa.

Wypowiedź premiera dotycząca KPO obrasta memami i złośliwościami, a przecież zawiera myśl wartą raczej przemyślenia niż potraktowania z buta. Cytuję: „Dylemat polegał właśnie na tym: albo stracimy te pieniądze, albo je możliwie szybko wydamy, tak, aby trafiły do polskich przedsiębiorców, polskich firm”.

Jak powiedział rzecznik rządu, premier Donald Tusk nie podjął decyzji o dymisjach po aferze z KPO. Na politycznym celowniku znajduje się jednak minister funduszy Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

Im bardziej Donald Tusk zapowiada kontrole dotacji z KPO, tym bardziej afera się rozkręca. Bo nie ma nic, co bardziej przemawia do wyobraźni Polaków niż bogacz na jachcie. No chyba, że minister jedzący ośmiorniczki.