gospodarka

Oczekiwania wobec WHO są olbrzymie, ale wiedza na temat tej organizacji – niewielka. To przede wszystkim ciało doradcze

Druga fala pandemii uderzyła w polską gospodarkę, ale słabiej niż się można było spodziewać.

Po piątkowych danych o produkcji przemysłowej w listopadzie nie ma już wątpliwości, jaki charakter ma covidowy kryzys: zaraza sieje spustoszenie w usługach, ale przemysł jest na nią wyjątkowo odporny.

Dwa ostatnie kryzysy gospodarcze – strefy euro z 2010 r. oraz obecny pandemiczny – wyjątkowo mocno sponiewierały Europę Południową. Podczas tego pierwszego w Grecji dług publiczny w pewnym momencie zbliżył się do dwukrotności rocznego PKB. Największą ofiarą kryzysu pandemicznego jest natomiast Hiszpania. Zanotowała nie tylko największy w UE wzrost liczby nadmiarowych zgonów (według danych Klubu Jagiellońskiego – prawie 1,5 tys./1 mln mieszkańców), ale też najgłębszą, 18-proc. recesję w II kwartale 2020 r.

Przedświąteczny sezon nie będzie okazją do odbicia się, więc przedsiębiorcy apelują o nowe pakiety pomocowe.

Przez ostatnie miesiące podstawowym tematem, którym zajmowali się ekonomiści i publicyści ekonomiczni, był kryzys wywołany przez pandemię koronawirusa. Zastanawialiśmy się głównie, ile będzie fal i jak duże one będą, do jak głębokiej recesji doprowadzi kryzys, kiedy się skończy i czy podjęto adekwatne środki, aby zminimalizować jego skutki. Teraz, gdy pojawiła się szczepionka, coraz śmielej będziemy myśleć o 2021 jako „roku końca COVID-u”, przynajmniej w jego ekonomicznym wymiarze.

Niemieccy eksperci obawiają się, że chińska polityka zamykania się na Zachód zaszkodzi interesom krajów Starego Kontynentu.