gospodarka

Od dawna ostrzyłem sobie zęby na tę książkę. Z kilku rozproszonych artykułów i wystąpień Bogusława Czarnego z SGH wiedziałem, że autor „Szkiców o ekonomii w Polsce w latach 1949–1989 (ekonomia w państwie totalitarnym)” widzi samego siebie jako odpowiednik „ekonomisty niepokornego”. Ale nie w znaczeniu polemiki z obowiązującym wolnorynkowym dogmatem. Czarny postawił sobie za cel przełamanie panującej w środowisku „zmowy milczenia” i pokazanie, że (prawie) cała polska ekonomia z lat 1949–1989 do niczego się nie nadaje. A nie nadaje się dlatego, że była pseudonauką.

Historycy najpewniej będą się sprzeczać, czy tragiczna śmierć posłanki Jo Cox w ubiegły czwartek była punktem zwrotnym kampanii przed kluczowym dla przyszłości Wielkiej Brytanii głosowaniem. Przerwała ona jednak marsz zwolenników Brexitu w sondażach, który w pewnym momencie doprowadził do paniki na rynkach finansowych.

Praktycznie każda sfera naszej ekonomii negatywnie odczułaby wyjście Wielkiej Brytanii z UE. Wyjątkiem mógłby być rynek pracy. Jeśli dojdzie do Brexitu, to należy pytać nie o to, czy jego skutki będą negatywne, lecz jak bardzo. Tak przynajmniej wynika z ocen ekspertów i analityków, z którymi rozmawialiśmy.

Niedawny tekst „Neoliberalism: Oversold?” trzech urzędników Międzynarodowego Funduszu Walutowego dał niemały powód do radości Zbigniewowi Parafianowiczowi („Liberalizm jest passé”, Magazyn DGP z 17 czerwca) i nieco mniejszy Rafałowi Wosiowi („Pogrzeb neoliberalizmu nie może być udawany”, DGP z 20 czerwca).  W przypadku Wosia zadowolenie zmniejsza konstatacja, że chociaż autorzy z MFW podważają sensowność neoliberalnego podejścia, to w realnym świecie mamy go wciąż o wiele za dużo: zaczynając od wycofywania się państwa z obowiązków wobec obywateli (tanie mieszkalnictwo, niska jakość edukacji) przez utrzymywanie mocniejszej pozycji pracodawców w stosunku do pracowników, aż po trwające negocjacje w  sprawie unijno-amerykańskiego układu o wolnym handlu TTIP.

Jeśli opierać się nie na badaniach opinii publicznej, lecz na przewidywaniach popartych zaangażowaniem kapitału, okazuje się, że obawy przed wyjściem Wlk. Brytanii z UE są przesadzone.