Donald Trump

Michael Flynn, emerytowany generał i spadochroniarz – to doświadczony żołnierz i patriota. Przez wiele lat piastował wysokie stanowiska w wojskowych służbach specjalnych USA. Dziś jest jednym z kandydatów obozu Donalda Trumpa na szefa Pentagonu. Wcześniej rozpatrywano go jako potencjalnego wiceprezydenta u boku republikanina. Ten sam Flynn w ubiegłym roku był gościem specjalnym na obchodach 10. rocznicy tuby propagandowej Kremla – telewizji Russia Today. Siedział obok Władimira Putina.

O wynikach wyborów decyduje klasa średnia, która musiała powrócić do czasów robotniczych. W Stanach, które słynęły z konkurencji, zablokowano awans społeczny. Pojawiała się za to niepewność. Bunt mas był tylko kwestią czasu.

Wyobraźmy sobie: Donald Trump zdołał odrobić dystans do mało popularnej kandydatki demokratów. W tej atmosferze dwóch starszych rangą inżynierów Facebooka prosi Marka Zuckerberga o rozmowę. Mówią, że istnieje sposób, by widmo zwycięstwa Trumpa przebić osinowym kołkiem. Wystarczy tylko...

Jeżeli Hillary Clinton zostanie prezydentem, uwieńczy to długą drogę emancypacji kobiet w amerykańskiej polityce. Ale będzie też miało niebagatelne znaczenie w polityce międzynarodowej.

Kreml wziął aktywny udział w przygotowaniach do wyborów w USA, czasem wbrew własnej woli. Zainteresowanie w Rosji tym wydarzeniem było tak wysokie, że podczas wrześniowej elekcji do Dumy media i wielu wyborców zwracali większą uwagę na amerykańskie niż narodowe wybory.

W USA od dawna nie było tak spolaryzowanego wyścigu prezydenckiego, którego uczestnicy mieliby tak odmienne spojrzenie na różne kwestie. Także w polityce zagranicznej, co oznacza konsekwencje dla Polski.

Ten stan ze stolicą w Columbus najdokładniej odzwierciedla preferencje wyborcze Amerykanów. Od pół wieku każdy, kto tam wygrał, został prezydentem.

Niemal natychmiast po tym, jak Jarosław Kaczyński wspomniał o „gorszym sorcie Polaków”, w sprzedaży pojawiły się T-shirty z napisami „Jestem gorszego sortu”, „Gorszy sort” itp. Gorszy sort Amerykanów to „deplorables” (żałośni, godni pożałowania). Tego zwrotu użyła Hillary Clinton we wrześniu na spotkaniu z darczyńcami, mówiąc, że „połowę wyborców Trumpa można włożyć do czegoś, co nazwałabym koszykiem godnych pożałowania – są rasistami, seksistami, homofobami, ksenofobami, islamofobami”. Zwolennicy Donalda Trumpa tak samo przekuli obelgę w komplement i T-shirty „I’m proud to be deplorable” (Jestem dumny z bycia żałosnym), „Deplorables for Trump” (Godni pożałowania za Trumpem) czy „Adorable deploarable” (Zachwycająca godna pożałowania) są hitem na wiecach republikanina. Szczególnie że wyjątkowo ciepła jesień ułatwia manifestowanie poglądów.

Odchodzących polityków krytykować jest łatwo, bo sytuacje, gdy ktoś przerósł pokładane w nim oczekiwania, są rzadkie. Za to zawsze można się przyczepić, że czegoś nie zrealizował, coś się nie udało, miało być lepiej. Prezydenturę Baracka Obamy też łatwo krytykować. Nie chodzi tylko o to, że nie do końca spełnił pokładane w nim nadzieje – które akurat w jego przypadku były ogromne. Powodów do krytyki jest naprawdę wiele. Bo naiwnie wierzył w dobre intencje Rosji i zaproponował jej reset wzajemnych stosunków. Bo amerykańskie służby nie dostrzegły na czas zagrożenia ze strony Państwa Islamskiego. Bo jedyne supermocarstwo przez ostatnie osiem lat tylko się przyglądało, jak Pax Americana zmienia się w świat wielobiegunowy i nic nie potrafi zrobić z przeprowadzanymi w Syrii zbrodniami wojennymi. Bo po ośmiu latach rządów pierwszego w historii czarnoskórego prezydenta stosunki rasowe w USA są najgorsze od prawie pół wieku. Bo przeświadczenie sporej części Amerykanów, że wcale nie odczuwają efektów wzrostu gospodarczego, nie wzięło się z niczego. Bo Amerykanie są dziś bardziej podzieleni na wrogie obozy niż kiedykolwiek w ostatnim półwieczu, a zaufanie do całego systemu politycznego jest na rekordowo niskim poziomie. Nie mówiąc już o nieszczęsnym pokojowym Noblu z 2009 r., który okazał się jedną z najbardziej nietrafionych w dziejach tej nagrody, bo na to, że zostanie nim uhonorowany „na zachętę”, nie miał przecież wpływu. I tak dalej, i tak dalej. Łatwo więc obronić tezę, że mimo pojedynczych sukcesów, jak reforma systemu opieki zdrowotnej, normalizacja stosunków z Kubą oraz Iranem – choć na ocenę tego ostatniego jeszcze za wcześnie – rządy 44. prezydenta okazały się rozczarowaniem, a może nawet jednymi ze słabszych w historii.