demografia

Nowa ustawa o ochronie ludności jasno rozdziela kompetencje. Jestem przekonany, że każdy z samorządowców zna swoje miejsce, wie, za co jest odpowiedzialny – mówi Marcin Kuchciński, marszałek województwa warmińsko-mazurskiego.

Z danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wynika, że w ciągu 15 lat liczba samorządów, które wypłacają gminne becikowe, wzrosła o ponad połowę. Nadal robi to jednak tylko kilka procent z nich. Liczba wypłaconych świadczeń nie napawa optymizmem w kwestii poprawy dzietności.

Rekordowy deficyt budżetowy zawdzięczamy w dużej mierze zmianom w finansowaniu samorządów, które przełożyły się na niższe dochody państwa. Przyglądamy się też trendom demograficznym. Spadek liczby ludności jest niekorzystny sam w sobie, ale przekłada się też na to, że gorzej wypada obraz zmniejszania "śladu węglowego" naszej gospodarki.

W jaki sposób samorząd może sprostać rzeczywistości, w której zmiana stała się normą, a demografia, nowe technologie, transformacja energetyczna i napięcia gospodarcze redefiniują lokalne polityki? To pytanie stało się osią panelu „Miasta w ruchu. Czy dotychczasowy model samorządu wystarcza w świecie ciągłej zmiany?” podczas XXXIII Welconomy Forum w Toruniu.

Lokalni włodarze wspólnie z radnymi zaczynają wykonywać nerwowe ruchy związane z widmem pustych przedszkoli, a w perspektywie lat – także i szkół. Przyczyniły się do tego prognozy GUS, który wyliczył, że do 2060 roku liczba Polaków zmniejszy się nawet do 28,4 mln.

Czy możemy pozwolić sobie na rynek pracy bez emigrantów? Punkt widzenia zależy tu najczęściej od punktu siedzenia (czytaj: przekonań politycznych). Ale przecież nie brakuje danych, które pozwalają wyrobić sobie zdanie niezależnie od tego, czy się patrzy bardziej z lewej, czy z prawej strony.

Niekorzystna demografia jest kluczowym czynnikiem kształtującym polski rynek pracy w ostatnich latach, coraz bardziej uszczuplając obecnie dostępne zasoby pracy. Zwiększa się średni wiek pracujących w całej gospodarce narodowej oraz mediana wieku pracujących, która alarmująco na przestrzeni zaledwie dwunastu miesięcy urosła o rok do wieku 43 lata do sierpnia ub.r.

W Chinach rodzi się coraz mniej dzieci, a rośnie liczba seniorów. W odpowiedzi Pekin stawia na rozwój tzw. srebrnej gospodarki, która ma uczynić ze starości nowy motor wzrostu. W perspektywie dekady sektor ten ma wytwarzać nawet 10 proc. PKB.

Niekorzystny trend demograficzny w Polsce generuje niższe wpływy z podatków PIT oraz składek zdrowotnych i emerytalnych. Potrzeby pożyczkowe państwa rosną, zwiększają się koszty obsługi długu publicznego. Wszystko po to, by sfinansować deficyt wynikający z niekorzystnej demografii.

Zniesienie polityki jednego dziecka nie zatrzymało demograficznego tąpnięcia w Chinach. Wskaźnik urodzeń jest najniższy od 1949 r., a ONZ przewiduje, że do 2100 r. liczba mieszkańców kraju może zmaleć o połowę.

Powtarzam apel Strajku Kobiet z ubiegłego tygodnia: „proszę zatrzymać to szaleństwo”, bo przeszedł praktycznie bez echa. A zasługuje nie tylko na odpowiedź rządu Donalda Tuska, ale też na chwilę namysłu.

ZUS uspokaja, że nie zbankrutuje, chociaż nowa prognoza demograficzna nie daje powodów do optymizmu. PKB w regionach: rządzi Mazowieckie, ale najszybszy wzrost w długim okresie notuje Łódzkie. Ceny nieruchomości pierwszy raz od dawna nie rosną.

Po pierwsze, biznes nie gryzie, a deregulacja to nie jest brzydkie słowo. Po drugie, konkurencyjność to nie tylko sprawa polska, ale gospodarcze być albo nie być Europy. Po trzecie, demografia i polityka migracyjna – gospodarcza lista przebojów roku 2025 według Grażyny Piotrowskiej-Oliwy.

Dziecko powoli staje się produktem, środkiem do osiągnięcia celu. Dlatego staram się odchodzić od mówienia o „współczynnikach dzietności” i od traktowania dzietności niczym PKB: im wyższa, tym lepiej - tłumaczy Marcin Kędzierski, publicysta i doktor nauk ekonomicznych.

„Obyś żył w ciekawych czasach” – brzmi stare chińskie przekleństwo. Nam przyszło żyć nie tylko w ciekawych, lecz także w niestabilnych i jednocześnie przełomowych czasach.

W debacie publicznej o demografii dominuje język alarmu. Starzenie się ludności, depopulacja, „katastrofa demograficzna” – te pojęcia stały się skrótem myślowym używanym do opisu zmian populacyjnych. W centrum tej narracji znajduje się wskaźnik, który ma wszystko wyjaśniać: liczba urodzeń (lub rzadziej: dzietność).