Bezgraniczny szacunek
To, że prezydent został w Kijowie, że regularnie występuje publicznie i tłumaczy Ukraińcom, jaka jest sytuacja na frontach – wszystko to sprawiło, że naród uznał go za lidera. Wskaźniki popularności przekroczyły 90 proc.
Wołodymyr Zełenski niemal wszędzie wypadał naturalnie. Swój gość, brat łata, gwiazda mediów społecznościowych, 73 proc. poparcia w wyborach prezydenckich. Wyjątkiem była armia. Jego wizyty na froncie wystawiały go na pośmiewisko. Nawet zdolności aktorskie niewiele mu pomagały. Próbował grać twardego gościa, ale wyglądał karykaturalnie. Aż przyszedł 24 lutego i wszystko się zmieniło. Jak głosi popularne hasło z ukraińskiego internetu, gdy przywódcy stali się klaunami, klaun stał się przywódcą. Jeśli chodzi o wojnę z Rosją, prezydentura Zełenskiego to historia pozbywania się złudzeń.
Kampanię prezydencką robił na ogólnikach. Chciał podobać się wszystkim, więc obiecywał dużo, ale mało konkretnie. Opowiadał, że chce, aby pod koniec jego prezydentury – a deklarował, że odejdzie po pierwszej kadencji – ludzie płakali, że to koniec. Że chce, aby to Polacy przyjeżdżali do pracy do Ukrainy, a nie odwrotnie. Obietnice kampanijne przeplatały się w głowach Ukraińców z sukcesami Wasyla Hołoborodki, zwykłego nauczyciela, który w serialu „Sługa narodu” przez przypadek zostaje prezydentem. Hołoborodka, grany przez Zełenskiego, dokonuje cudów dzięki wcieleniu w życie hasła „wystarczy nie kraść”. Ostatni sezon kończy się, gdy Ukraina staje się światową potęgą, której hołd składają największe mocarstwa.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.