Upadające imperium postkolonialne

Cesarstwo zostało obalone w 1974 r. przez komunizującą juntę pod dowództwem Mengystu Hajle Marjama, wywodzącego się z ludu Oromo, ale prowadzącego politykę amharyzacji. Za jego rządów dominującą pozycję utrzymali Amharowie, a Tigrajczycy stali się ludem najmocniej prześladowanym. Reżim Mengystu padł w 1991 r., bo utracił radzieckie wsparcie. Nie poradził sobie z klęską głodu, a przede wszystkim z oporem multietnicznego Etiopskiego Demokratycznego Frontu Ludowo-Rewolucyjnego (IHADG). Jego lider, Meles Zienaui, sam był Tigrajczykiem, więc choć lud ten stanowi jedynie 7 proc. mieszkańców, jego pozycja zaczęła rosnąć. Meles obdzielał ziomków przywilejami, ale innym narodowościom odwdzięczył się dużą autonomią na ich ziemiach. Etiopia została podzielona na prowincje z tak wyrysowanymi granicami, by każdy lud mógł poczuć się gospodarzem przynajmniej na części terenów. Meles nie uniknął wieloletniej wojny z przeważnie tigrajską Erytreą, choć jej secesja w 1993 r. odbyła się w sposób pokojowy. Argument etniczny nie zawsze był najważniejszy.

Po śmierci Melesa w 2012 r. przez pięć lat rządził jego następca Hajle Marjam Desaleń, który zasłynął przede wszystkim tym, że jako jedyny lider w historii Etiopii dobrowolnie zrezygnował ze stanowiska. Kolejnym premierem w 2018 r., dzięki wsparciu Amharów i Oromów, został rządzący do dziś Abyj Ahmed Ali. Premier szybko stał się ulubieńcem Zachodu. Pozwolił na powrót do kraju części emigracji, obiecywał demokrację, poszerzył zakres swobody mediów, wreszcie zawarł pokój z Erytreą. Za to ostatnie osiągnięcie Abyj otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla, a my – w świetle jego kolejnych kroków – asumpt do rozważań o sens nagradzania tą nagrodą aktywnych polityków. Demokracja w jego wersji szybko okazała się ułudą, a premier coraz mocniej zaburzał równowagę etniczną. Za jego rządów Tigrajczycy zaczęli być usuwani z urzędów. Premier postanowił też zastąpić IHADG nową partią władzy, do której obrażeni Tigrajczycy nie zgłosili akcesu.