Ameryka coraz śmieszniejsza
N iepodobna nie zgodzić się z rosyjskim prowojennym kanałem Rybar na Telegramie, który konferencję alaskańską podsumował zdaniem: „Władimir Putin umocnił swój image stratega i dyplomaty, odniósłszy ogromne polityczne zwycięstwo na oczach całego świata”.
Tak jest, zwycięstwo. Bo manifestacyjne podejmowanie prezydenta Rosji w sposób daleko przekraczający wymogi dyplomatycznego protokołu (Trumpowe oklaski dla Putina, poklepywanie go, określanie z nabożeństwem jego słów jako „głębokich”, pozwolenie na zabranie przezeń głosu jako pierwszemu, wreszcie – dopuszczenie do publicznego złożenia mu zaproszenia do Moskwy) – to samo w sobie zwycięstwo władcy Kremla. Bo w wielu przypadkach to ton czyni muzykę.
Tym bardziej że wszystko to nastąpiło po serii wydarzeń, pokazujących, iż prezydent Stanów tak naprawdę nie ma możliwości lub woli zastosowania wobec Rosji innych metod, innego podejścia. Po raz kolejny Amerykanie grozili ostatnio, że jeśli Putin nie pójdzie w stronę pokoju, zastosują wobec niego kolejne sankcje. I po raz kolejny ta perspektywa się rozmyła. W oczach świata Biały Dom zaczyna niebezpiecznie przypominać bohatera szmoncesu, wymachującego pod nosem protagonisty palcem ze słowami: „panie Rapaport, niech pan mnie uwierzy, to jest naprawdę jedno z ostatnich poważnych ostrzeżeń!”. Ameryka zaczyna coraz bardziej udowadniać swoją bezsilność i coraz bardziej być śmieszna. A Rosja, cokolwiek by o niej mówić – nie wygląda na bezsilną. I nie jest śmieszna.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.