Warszawa to nie Paryż, czyli strategiczny chłód w relacjach polsko-niemieckich

Jednym z zasadniczych celów polskiej polityki zagranicznej po odzyskaniu suwerenności państwowej w latach 1989-1990 było określenie pozycji Polski w stosunku do Niemiec. Oba kraje, złączone tragiczną i powikłaną historią, wykorzystywały szansę, jaką stwarzał schyłek potęgi sowieckiego imperium, do zrealizowania swoich naczelnych narodowych celów: Niemcy do zjednoczenia państwa w ramach sojuszy zachodnich, a Polska do odzyskania niepodległości i wejścia do tych samych sojuszy w ramach Zachodu, w których od dekad były już Niemcy Zachodnie i gdzie szybko miała się znaleźć zjednoczona RFN.