Takie życie, taka karma

Narwa to pogranicze. W poprzednich wiekach miasto wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk, raz po raz padając ofiarą rywalizacji o panowanie nad Bałtykiem. Po I wojnie światowej tereny po obu stronach szerokiej na 100 m rzeki Narwy stały się częścią niepodległej Estonii. Rosjan było tu wówczas sporo - 30 proc., ale wciąż mniej niż Estończyków. Po aneksji państw bałtyckich przez ZSRR prawobrzeżna dzielnica Narwy, Jaanilinn, została przemianowana na Iwangorod i włączona do Rosji. Dzisiaj granica estońsko-rosyjska przebiega torem wodnym Narwy, zaś podzielone miasto łączy most Przyjaźni. Biorąc pod uwagę napięte relacje Rosji z Zachodem - a kremlowskim służbom zdarzało się nawet porywać estońskich oficerów - nazwa brzmi co najmniej paradoksalnie. Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, jak wyglądają okolice mostu.

Na obu brzegach Narwy leżą przejścia graniczne, a droga między innymi jest otoczona wysokim płotem. Wzdłuż rzeki krążą kutry pograniczników. Rosyjscy wędkarze w woderach, wchodzący na kilkanaście metrów w nurt, nikomu jednak nie przeszkadzają. Nad przejściami górują średniowieczne umocnienia. W Narwie - zamek Hermana, który zaczęto budować w XIII w. Po stronie Iwangorodu - imponująca twierdza z XV w., wzniesiona przez wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III, który został upamiętniony w nazwie miasta. Zasieki oddzielają wprawdzie państwa z wrogich sobie bloków, ale po obu stronach mieszka jeden naród. W prowincji Virumaa Wschodnia, której stolicą jest Narwa, po rosyjsku mówi 78 proc. ludności. W samej Narwie jedynie co 20. przechodzień jest etnicznym Estończykiem. To najbardziej rosyjskie miasto Unii Europejskiej.