Serce rwie się na Białoruś

fot. Hans Christian Plambeck/Laif_Forum

Swiatłana Cichanouska, liderka białoruskiej opozycji

9 lutego minie pół roku od wyborów prezydenckich. Z jednej strony Białorusini wykazali się w tym czasie ogromną odwagą i solidarnością, ale z drugiej strony nie zmusiło to władzy do jakichkolwiek ustępstw. Czy z tej perspektywy nie jest to jednak porażka opozycji?

Nie sądzę. Nie zgadzam się też, że nie było ustępstw. Po pierwszych trzech dniach protestów, pobiciu mnóstwa ludzi, w kolejnych dniach protestujących nie ruszano. Przestraszyli się. Sądzili, że wszystko szybko przycichnie. Ale to już była ich porażka, gdy zobaczyli, że tyle ludzi jest przeciw nim. Może to nie tyle ustępstwa, co błędy z ich strony. Kiedy Alaksandr Łukaszenka pojechał do aresztu na spotkanie z naszymi więźniami politycznymi, to też była oznaka słabości. Kiedy wyszedł z bronią przed rezydencję – to samo. Oni nie rozumieli, co się dzieje. Jak to możliwe, że ci posłuszni Białorusini wystąpili przeciw nim. Tajna inauguracja prezydencka – kolejny błąd. To świadczy o strachu, a Łukaszenka zawsze wydawał się taki nieustraszony. To już nie jest figura, którą akceptowałby naród białoruski. Próbował przywrócić swój autorytet przy użyciu siły, ale siłą nie da się przywrócić szacunku. Udało mu się pałkami nieco powstrzymać protesty, ale zmienić ludzi w ten sposób się nie da. Wiara ludzi w przemiany tylko się wzmacnia, choć może się to nie wydawać oczywiste, skoro nie widzimy już na ulicach tak masowych protestów, jak w sierpniu. Łukaszenka wie, że dużo czasu już mu nie zostało, choć udaje, że wszystko jest w porządku. Codziennie boi się, że zostanie zdradzony przez swoich. Myśli pan, że komuś ufa? Nie. To na niego wpływa. Na jawne ustępstwa może nie poszedł, ale to nie znaczy, że wygrał.