Jak uzyskać dopłatę do czynszu

Osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, musi ponosić i uiszczać pozostałą, poza przyznanym dodatkiem, część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni, ponosi konsekwencje prawne przewidziane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Artykuł 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nakłada na organ orzekający obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego w sytuacji uzyskania informacji, iż osoba uprawniona do dodatku mieszkaniowego posiada zaległości w opłacie należności za zajmowany lokal mieszkalny. Jest to jednak stan trwający do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli spłata zadłużenia nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od doręczenia pisma o zawieszeniu dodatku, to decyzja o jego przyznaniu wygasa. W wypadku gdy lokator spłaci zadłużenie w podanym wcześniej terminie, gmina wypłaci pieniądze za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Art. 7 ust. 11-12 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

Chociaż dodatek mieszkaniowy przysługuje zarówno osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego (lokatorskie bądź własnościowe), jak i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, to dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów. Na możliwość otrzymywania dodatku nie ma wpływu wartość posiadanego majątku. Podstawowe znaczenie ma jednak wysokość osiąganych miesięcznych dochodów. Do pobierania dodatku są uprawnione osoby, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 proc. kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. W przypadku gospodarstwa wieloosobowego jest to 125 proc. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do dochodów nie wlicza się kwot uzyskiwanych z tytułu pomocy socjalnej. Wysokość tej emerytury ogłaszana jest przez prezesa ZUS. Wysokość najniższej emerytury zmienia się, gdyż podlega waloryzacji. Od 1 marca 2009 r. wynosi ona 675,10 zł.

Art. 2 i 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

W razie uzyskania odmownej decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, wnioskodawcy przysługuje odwołanie. Można je złożyć za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w ciągu 14 dni od daty jej otrzymania. Odwołanie kierowane jest do samorządowego kolegium odwoławczego. Jeśli organ, który wydał decyzję, uzna, iż odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, to może w ciągu siedmiu dni od otrzymania odwołania wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni decyzję zaskarżoną. Zgodnie z przepisami regulującymi przyznawanie dodatków mieszkaniowych szef jednostki samorządowej musi odmówić przyznania pomocy, jeżeli wyniki przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wykażą, że występuje wspomniana rażąca dysproporcja. Musi ona wskazywać na to, że wnioskodawca jest w stanie uiszczać wydatki mieszkaniowe, wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2 proc. kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji (obecnie 13,50 zł).

Art. 7 ust. 3-8 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

Dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego mieszkania. Zakres udzielanej pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc państwa ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do wszystkich obciążeń związanych z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych jej obywateli i pokrycia całości wydatków z tym związanych.

Przyznanie i wysokość dodatku uzależnione jest nie tylko od dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, ale i od wielkości nieruchomości. Przysługuje tylko wtedy, gdy powierzchnia użytkowa lokalu nie przekracza powierzchni normatywnej (czyli określonej w ustawie) o więcej niż 30 proc. albo 50 proc. (w drugim przypadku udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie może przekraczać 60 proc.). Wielkości normatywnej powierzchni użytkowej lokalu znajdują się w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. W przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa nie może przekraczać 35 mkw. dla jednej osoby. Przy czterech osobach będzie to 55 mkw., sześciu - 70 mkw., a w przypadku kolejnych osób powierzchnia będzie wzrastała każdorazowo o 5 mkw.

Wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami ponoszonymi na lokal - ich rodzaje są wymienione w art. 6 ust. 3-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, m.in. czynsz, opłaty eksploatacyjne, opłaty za wodę i wywóz nieczystości - przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową lokalu a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek.

Art. 6 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 marca 2008 r. (sygn. akt IV SA/Po 668/2007).

Wypełniony wniosek musi zostać potwierdzony przez administrację domu. Musi ona potwierdzić takie dane, jak: adres zamieszkania, nazwa i siedziba zarządcy domu, tytuł prawny do zajmowanego lokalu, sposób ogrzewania lokalu i wody, kwota wydatków na mieszkanie, miesiąc, w którym składany jest wniosek. Podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, oraz właścicieli lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych stanowią opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów.

Decyzję o jego przyznaniu wnioskującej o to rodzinie wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który ma na nią miesiąc od dnia złożenia pisma w tej sprawie. Poza odpowiednio wypełnionym formularzem o dodatek mieszkaniowy gminie trzeba przedstawić również informację o uzyskiwanych miesięcznych dochodach. Osoba ubiegająca się o pomoc wypełnia deklarację o dochodach za ostatnie trzy miesiące, sprzed daty złożenia wniosku. Dodatek mieszkaniowy przyznawany jest na okres sześciu miesięcy. Dodatek mieszkaniowy wpływa na konto spółdzielni i pomniejsza w ten sposób należność osoby starającej się o pomoc.

adam.makosz@infor.pl

Art. 7 ust. 1 i 2, 8 ust. 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

Par. 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 156, poz. 1817 z późn. zm.).