Nowe obowiązki gmin w zakresie ochrony bezdomnych zwierząt

Zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do jednego z podstawowych zadań własnych gmin. Jeszcze do niedawna samorządy mogły przy realizacji tego zadania posiłkować się programami zapobiegania bezdomności zwierząt na ich terenie, jednak nie był to ich obowiązek. Takie dokumenty regulowały w szczególności problematykę: sterylizacji albo kastracji zwierząt, poszukiwania nowych właścicieli dla zwierząt i usypiania ślepych miotów. Teraz samorządowcy nie mają wyboru, gdyż po wejściu w życie przyjętej 16 września 2011 r. nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach uchwalenie programu obejmującego problematykę ich bezdomności jest obowiązkiem gmin. Omawiany dokument stał się nie tylko aktem prawnym, który musi bez wyjątku zostać przyjęty w każdej gminie. Przepisy też znacznie rozszerzyły problematykę, która powinna zostać w nim uregulowana i nie pozostawiają samorządom w tym zakresie większego wyboru.

Trzeba uchwalić program

Obowiązująca od 1 stycznia 2012 r. nowela po raz pierwszy nakłada na rady gmin (miast) obowiązek corocznego określania programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Radni muszą zrobić to w drodze uchwały, najpóźniej do 31 marca.

Gminny program musi obejmować kwestie dotyczące: zapewniania bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, opieki nad wolno żyjącymi kotami (w tym ich dokarmiania), procedury odławiania bezdomnych zwierząt, a także obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt przebywających w schroniskach. Gmina musi przyjąć w nim także rozwiązania dotyczące poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt i usypiania ślepych miotów.

Program musi też przewidywać m.in., sposób zapewniania całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Niezależnie od wyżej wymienionych elementów program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie.

Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt musi obowiązkowo zawierać wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (art. 11 a ust. 5 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - dalej ustawa).

Przetargi na prowadzenie schronisk

Uregulowanie kwestii zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku jest sprawą priorytetową. Już pod koniec ubiegłego roku część gmin w Polsce, zdając sobie sprawę z konieczności realizacji nowych obowiązków, ogłosiła przetargi na przyjmowanie i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom w schroniskach.

Podmioty świadczące powyższą usługę w ramach zawartej umowy mają przejąć od samorządu obowiązek zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Gminy chcą, aby wykonawcy zobowiązali się nie tylko do przyjmowania i przetrzymywania zwierząt w schroniskach, ale także do takich czynności, jak prowadzenie systemu umożliwiającego ich identyfikację przez cały okres ich pobytu w takich miejscach, ale także zapewnienie bezdomnym zwierzętom pełnej opieki weterynaryjnej, w tym m.in. badań, szczepień, kwarantanny, wykonanie zabiegu sterylizacji, kastracji, eutanazji zwierząt nieuleczalnie chorych. [Przykład 1]

Gospodarstwo wskazane przez wójta

Niezależnie od schronisk, do których mają trafiać bezdomne zwierzęta, program powinien wskazywać gospodarstwo rolne, w którym są miejsca dla zwierząt gospodarskich. Obowiązek zapewnienia miejsc, do których mają trafiać zwierzęta (domowe, gospodarskie czy dzikie) wiąże się bezpośrednio z ważną kompetencją wójta, która została uregulowana w art. 7 ustawy. To on decyduje o czasowym odebraniu maltretowanego zwierzęcia jego właścicielowi.

Do końca ubiegłego roku w razie wydania takiej decyzji odebrane zwierzę musiało zostać przekazane do schroniska albo pod opiekę innej osoby lub instytucji. Obecne brzmienie art. 7 ust. 1 ustawy wskazuje wprost, że musi ono trafić w takich przypadkach do schroniska (zwierzę domowe lub laboratoryjne), państwowej jednostki organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne (zwierzę gospodarskie) lub ogrodu zoologicznego, ewentualnie schroniska (zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych). Nie ma więc już mowy o przekazywaniu zwierząt w ręce przypadkowych osób lub instytucji.

Decyzja o odebraniu zwierzęcia musi zostać podjęta przez wójta z urzędu zaraz po uzyskaniu informacji od policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Nie wyklucza to możliwości podjęcia szybszych działań. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej mogą odebrać mu mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (art. 7 ust. 1 a i 3 ustawy).

Odławianie bezdomnych zwierząt

Nowe przepisy zabraniają także odławiania zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt. Wyjątkiem jest sytuacja, w której zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt (art. 11 ust. 3). Wyłapywanie zwierząt, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką zwierzę dotąd pozostawało, odbywa się wyłącznie na podstawie uchwalonego przez gminę programu.

Powinien on określać, czy wyłapywanie zwierząt bezdomnych ma charakter stały lub okresowy. Niezależnie od tego, organ gminy ma obowiązek podać do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, co najmniej na 21 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia wyłapywania zwierząt bezdomnych:

● termin ich wyłapywania,

● granice terenu, na którym będą wyłapywane,

● adres schroniska, z którym uzgodniono umieszczenie zwierząt po wyłapaniu,

● podmiot wykonujący wyłapywanie.

Wyłapywanie i w konsekwencji umieszczanie w schronisku zwierząt bezdomnych, w szczególności psów i kotów, realizują uprawnione podmioty, z którymi gmina zawarła umowę. Urządzenia i środki, których używają do realizacji swoich obowiązków, nie mogą stwarzać zagrożenia dla życia i zdrowia zwierzątani zadawać im cierpienia.

Art. 11 a ust. 4 ustawy przewiduje wprost, że realizacja czynności polegających na odławianiu bezdomnych zwierząt, ich obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji, poszukiwaniu właścicieli dla bezdomnych zwierząt oraz usypianiu ślepych miotów może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.

Opiniowanie dokumentu

Za przygotowanie projektu programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganie bezdomności zwierząt jest odpowiedzialny wójt. Opracowany dokument, muszą zaopiniować:

● właściwy powiatowy lekarz weterynarii

● organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działające na obszarze gminy

● dzierżawcy lub zarządcy obwodów łowieckich działający na obszarze gminy.

Opiniowanie jest formą wypowiedzenia się danego podmiotu w sprawie, która ma charakter niewiążący dla gminy. Oznacza to w praktyce, że w przypadku kiedy przepisy prawa przewidują potrzebę uzyskania przez wójta opinii innego organu lub podmiotu, przesyła on materiały niezbędne do przeprowadzenia procesu opiniowania. Obowiązkiem wójta jest przeanalizowanie nadesłanych opinii. Pamiętać jednocześnie należy, że to organ główny jako właściwy w sprawie podejmuje decyzję co do zakresu, w jakim dana opinia zostanie uwzględniona (w przeciwieństwie do uzgadniania mającego charakter wiążący).

Zgodnie z terminarzem przyjętym w uchwale projekt programu musi trafić do podmiotów wydających opinie najpóźniej do 1 lutego. Te muszą następnie się do niego ustosunkować w terminie 21 dni. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu.

Dotychczasowe problemy

Ustawodawca zdecydował się wprowadzić obowiązek uchwalania programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi z kilku powodów. Chce w ten sposób ograniczyć ich liczbę oraz wzmocnić odpowiedzialność gmin za generowaną przez ich mieszkańców bezdomność zwierząt. Obowiązki związane z ochroną zwierząt były niezrealizowane przez gminy. Świadczą o tym statystyki. W 2007 roku - według Biura Ochrony Zwierząt - na podstawie informacji uzyskanych z 82 proc. gmin polskich, które odpowiedziały na wniosek o udzielenie informacji publicznej, wynika, że problemem bezdomnych zwierząt w ogóle zajmowało się 61 proc. gmin. Program zapobiegający bezdomności zwierząt uchwaliło natomiast zaledwie 25 proc. gmin. Sytuacja nie zmieniła się do dzisiaj.

Brak obowiązku ograniczania bezdomności przekładał się dotychczas na wzrost liczby bezdomnych zwierząt, a także nie kształtował świadomości związanej z ochroną zwierząt wśród mieszkańców gminy.

Jak podkreślił w uzasadnieniu nowelizacji ustawodawca, art. 11 ustawy, przewidujący, że zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin, stał się przez lata przepisem martwym, a jeśli nawet stosowanym, to doprowadzającym do powstania patologii, finansowanej ze społecznych pieniędzy. Nieprecyzyjne, wynikające z ustawy określenia "zapewnienia opieki" oraz "wyłapywanie i umieszczanie w schroniskach" bez określenia źródeł finansowania i doprecyzowania pojęcia schroniska i zapewnienia opieki dało możliwość powstania ogromnej, liczonej w dziesiątkach milionów złotych, szarej strefy gospodarki. W tym przypadku kompletnie zawodził mechanizm kontroli wydatkowania społecznych pieniędzy. Z jednej więc strony, w ramach ochrony przed bezdomnymi zwierzętami gmina wypełniała obowiązek zapewnienia mieszkańcom bezpieczeństwa, a z drugiej, taka opieka bez żadnej kontroli prowadziła często do uśmiercania zwierząt. [Przykład 2]

Edukacja mieszkańców gminy

Gmina nie powinna ograniczać się do uchwalenia programu gwarantującego bezdomnym zwierzętom opiekę w schronisku czy do wdrożenia rozwiązań mających na celu zmniejszenie ich populacji. Równie ważne są działania edukacyjne w zakresie ochrony zwierząt wśród mieszkańców gminy. Kształtowanie świadomości lokalnej społeczności może niekiedy bardziej przyczynić się do ograniczenia problemu bezdomności zwierząt niż utworzenie nawet kilku prężnie działających schronisk.

Akcja edukacyjna może być organizowana wspólnie przez gminę, instytucje społeczne, których statutowym celem jest ochrona zwierząt, a także przez zainteresowane placówki oświatowe. W szkołach mogą być prowadzone pogadanki. Doskonałym narzędziem edukacyjnym są broszury, ulotki, publikacje dotyczące ochrony zwierząt i zapobiegania ich bezdomności. W kampanię mogą być zaangażowane również lokalne media. Powinna ona uświadamiać właścicielom zwierząt (także potencjalnym) wszystkie aspekty związane z nabyciem, posiadaniem zwierzęcia, a także promować prawidłowe postawy i zachowania w stosunku do zwierząt.

Kolejne obowiązki dla właścicieli

Edukacja obywateli jest ważnym wyzwaniem dla gminy, choćby dlatego, że obowiązujące od 1 stycznia przepisy ustawy nałożyły na właścicieli zwierząt domowych i gospodarskich wiele nowych obowiązków prawnych.

Nowe przepisy zabraniają trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin w ciągu doby. Co ważne, ustawa wskazuje wprost, że długość łańcucha czy linki nie może być mniejsza niż 3 metry. Policjanci muszą sobie jednak zdawać sprawę z tego, że aby ukarać gospodarza za popełnione wykroczenie, muszą udowodnić, że pies jest na łańcuchu dłużej niż 12 godzin dziennie. Jest to okoliczność trudna do wykazania, gdyż musiałaby się łączyć co najmniej z długotrwałą obserwacją gospodarstwa. Z tego powodu nowy zakaz ma bardziej charakter edukacyjny i prewencyjny aniżeli penalny. Twórcom nowych przepisów zależało bardziej na tym, aby kształtować pozytywne postawy w społeczeństwie, niż karać je za zabronione nawyki.

Łamanie zakazu jest zagrożone aresztem lub grzywną (od 20 zł do 5 tys. zł). Wcześniej było to dozwolone przez całą dobę, pod warunkiem że uwięź, na której jest trzymane zwierzę, nie krępowała jego ruchów ani nie powodowała u niego urazów ani cierpień.

Od nowego roku każdy, kto napotka porzuconego psa lub kota, w szczególności pozostawionego na uwięzi, musi powiadomić o tym najbliższe schronisko dla zwierząt, straż gminną lub policję. Jednak z uwagi na to, że za niedopełnienie nowego obowiązku nie grozi żadna odpowiedzialność prawna, należy traktować go raczej w kategoriach moralnych. Kary aresztu lub grzywny mogą natomiast nie uniknąć właściciele psów, które swobodnie biegają poza ogrodzonym terenem prywatnym i nie mają oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela zwierzęcia.

Kontrola gminnych targowisk

Władze gmin powinny zdawać sobie sprawę z kolejnego obowiązku związanego z ochroną zwierząt, które wiąże się z działalnością prowadzonych przez nich targowisk. Dodane do ustawy art. 10a i 10b wprowadzają zakaz sprzedaży i nabywania zwierząt w miejscach, w których istnieje zwiększone ryzyko ich niehumanitarnego traktowania.

Obecnie zakazane jest wprowadzanie do obrotu zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach. Za takie zwierzęta są uważane zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza. Targowiskami są z kolei wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (art. 15 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz.U. 2010 r. nr 95 poz. 613 z późn. zm.). Warto zauważyć, że za wprowadzenie do obrotu nie może być uważana każda sprzedaż zwierzęcia w wymienionych miejscach. Jest to zaś pierwszy akt zaistnienia zwierzęcia w obrocie, a więc pierwsza sprzedaż, a nie kolejne transakcje. Tak samo zakazane jest prowadzenie specjalnych targowisk, targów i giełd ze sprzedażą zwierząt domowych.

Szczególnie rygorystyczne obostrzenia odnoszą się do handlu kotami i psami. Nowe przepisy zabraniają wprowadzania ich do obrotu poza miejscami ich chowu lub hodowli. Zakaz nie dotyczy jedynie podmiotów prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Od nowego roku nie wolno też rozmnażać psów i kotów w celach handlowych. Mogą to robić tylko podmioty zarejestrowane w ogólnokrajowych organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą rasowych psów i kotów.

Łamanie wyżej wymienionych zakazów jest traktowane obecnie jako wykroczenie zagrożone karą aresztu lub ograniczenia wolności.

Likwidacja pseudohodowli

Nowe przepisy nakładają zakazy również na nabywców zwierząt domowych. Nie wolno już ich kupować na targowiskach, targach i giełdach, a psy i koty można nabywać tylko w miejscu ich chowu lub hodowli (ewentualnie w schronisku). Za naruszanie zakazów nie grożą sankcje karne.

Dotychczasowe przepisy ustawy nie zawierały tak daleko posuniętych ograniczeń dotyczących handlu zwierzętami domowymi. Intencją ustawodawcy przy wprowadzaniu dodatkowych rygorów było ograniczenie działalności tzw. pseudohodowli. Są to bardzo często fabryki produkujące szczenięta przypominające wyglądem najczęściej psy ras cieszących się aktualnie popytem. Hodowle te prowadzone są najczęściej w skandalicznych warunkach. Nie ma nad nimi jakiejkolwiek kontroli. Pseudohodowle i handel na targowiskach generują ogromną bezdomność, a w rezultacie późniejsze wydatki samorządów.

Procedury dla myśliwych

Obowiązujące do niedawna przepisy o ochronie zwierząt dopuszczały możliwość odstrzeliwania wałęsających się bezpańsko po lasach psów przez myśliwych. Poprzednia wersja art. 33a ust. 3 ustawy przewidywała nawet procedurę postępowania w przypadku napotkania zdziczałego psa lub kota przebywającego bez opieki i dozoru człowieka na terenie obwodów łowieckich. Jeżeli zwierzę znajdowało się w odległości większej niż 200 m od domostw i stanowiło zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących, w tym zwierząt łownych, mogło być zwalczane przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich. W tym przypadku dopuszczalne było użycie broni palnej.

Od 1 stycznia dzierżawcy lub zarządcy obwodów łowieckich (albo upoważnieni przez nich myśliwi) mogą w podobnych sytuacjach podejmować jedynie działania zapobiegające wałęsaniu się psów na terenie obwodu. Mogą to robić poprzez pouczenie właściciela psa o obowiązku sprawowania kontroli nad zwierzęciem lub odłowienie psa i dostarczenie go właścicielowi. Gdy ustalenie tej osoby nie jest możliwe, myśliwy musi dostarczyć psa do schroniska dla zwierząt. Ustawa zastrzega, że odłowienie i dostarczenie psa odbywa się teraz na koszt właściciela. Nowa procedura nie dotyczy kotów znajdujących się na terenach łowieckich.

Ograniczone uprawnienia strażników

Do nakładania mandatów karnych za wykroczenia związane z naruszeniem przepisów o ochronie zwierząt ma dzisiaj prawo głównie policja. W przypadkach kiedy waga wykroczenia wskazuje na większą szkodliwość popełnionego czynu i zasadne jest nałożenie na sprawcę wykroczenia grzywny przekraczającej 500 zł, funkcjonariusze muszą skierować wniosek o ukaranie do sądu.

Zgodnie z par. 2 pkt 17 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z 17 listopada 2003 r. w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz.U. z 2003 r. nr 208, poz. 2026 z późn. zm.), funkcjonariusze tej formacji mogą nakładać mandaty wyłącznie za czyny zabronione wymienione w art. 37a ust. 1 ustawy. Przepis ten przewiduje, że każdy, kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego zezwolenia, podlega karze aresztu lub grzywny. W Polsce odnosi się to do 11 ras psów, m.in. buldoga amerykańskiego, rottweilera czy owczarka kaukaskiego. W strażach umiejscowionych w strukturze urzędu gminy upoważnienie do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego wydaje strażnikom na imienny wniosek komendanta straży gminnej właściwy wójt.

Słownik

- zwierzęta domowe lub gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały,

- zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza,

- rozumie się przez to zwierzęta gospodarskie w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich,

- przedsiębranie przez sprawcę działań charakteryzujących się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie rozmiaru cierpień i czasu ich trwania,

- rozumie się przez to wszelkie urządzenia mechaniczne krępujące swobodę ruchów zwierzęcia, w zakresie możliwości przemieszczania się ponad ustalony zakres, jak też niektóre urządzenia do kierowania ruchami zwierzęcia w sposób zamierzony przez człowieka.

Ochrona i zapobieganie

● zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt

● opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie

● odławianie bezdomnych zwierząt

● obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt

● poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt

● usypianie ślepych miotów

● wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich

● zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Kary za znęcanie

● kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 lub pozbawienia wolności do lat 3 - w razie znęcania się ze szczególnym okrucieństwem

● przepadek zwierzęcia - jeżeli sprawca jest jego właścicielem.

● zakaz posiadania zwierząt od roku do lat 10

● zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie,

● przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa

● nawiązkę w wysokości od 500 zł do 100 tys. zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd

Przykład 1

Opieka w schronisku

Miasto Będzin ogłosiło od koniec ubiegłego roku przetarg nieograniczony na przyjmowanie i zapewnienie opieki w schronisku bezdomnym zwierzętom w roku 2012 i 2013. Zamawiający przewiduje, że liczba bezdomnych psów (zwłaszcza z widocznymi oznakami bezdomności oraz agresywnych) odłowionych z terenu miasta Będzin w trakcie trwania umowy będzie wynosiła maksymalnie 300 sztuk, a kotów góra 100 sztuk, przy czym przekazywane będą one tylko w szczególnych przypadkach, takich jak m.in. powypadkowe, wymagające dalszego leczenia. Wykonawca ma na własny koszt zapewnić stałą współpracę z lekarzem weterynarii oraz odpowiednie pożywienie dla zwierząt. Podmiot prowadzący schronisko ma także sporządzać oraz przekazywać miastu protokół przyjęcia zwierzęcia do schroniska, zawierający m.in. datę przyjęcia, gatunek, rasę, płeć oraz wiek przyjmowanego zwierzęcia, nazwisko osoby zgłaszającej, podpis osoby uprawnionej do dostarczenia zwierzęcia do schroniska oraz osoby uprawnionej do przyjęcia zwierzęcia do schroniska. Wykonawca ma także prowadzić dokładną ewidencję odłowionych i dostarczonych zwierząt wraz z ich dokumentacją fotograficzną z uwzględnieniem informacji o pochodzeniu zwierzęcia.

Przykład 2

Sterylizacja zwierząt w Warszawie

W projekcie uchwały rady m.st. Warszawy ws. przyjęcia programu zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie m.st. Warszawy miasto zobowiązało się zapewnić właścicielom psów i kotów dofinansowanie w wysokości 50 proc. kosztów sterylizacji samic i kastracji samców, w liczbie maksymalnie 2 sztuk zwierząt rocznie. Dofinansowanie przysługuje osobom zamieszkującym na terenie m.st. Warszawy, które oznakowały elektronicznie psa oraz poddały psa szczepieniu przeciwko wściekliźnie. Miasto zapewnia też właścicielom psów i kotów sfinansowanie kosztów usypiania ślepych miotów, a także finansuje koszty usypiania ślepych miotów psów i kotów bezdomnych oraz kotów wolno żyjących.

Adam Makosz

adam.makosz@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r. nr 106, poz. 1002 z późn. zm.). Ustawa z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2011 r. nr 230, poz. 1373). Rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz.U. z 1998 r. nr 116, poz. 753).