Areszt domowy i bransoleta zamiast więziennej celi

To wnioski z raportu pt. „Tymczasowe aresztowanie w Polsce. Dlaczego jest źle? Jak powinno być? Analiza prawna na tle przepisów państw Europy” opracowanego przez Krakowski Instytut Prawa Karnego. Rzecznik praw obywatelskich, Naczelna Rada Adwokacka czy organizacje pozarządowe od lat alarmują, że praktyka stosowania tymczasowego aresztowania (TA), które jest przecież najdotkliwszym środkiem zapobiegawczym i którego reżim wykonywania jest nawet surowszy niż odbywania kary więzienia, pozostawia wiele do życzenia. Mimo że jest to środek stosowany wobec osób w świetle prawa niewinnych, który powinien być traktowany jak ultima ratio, prokuratura bardzo chętnie o niego występuje, a sądy przychylają się do jej wniosków w ponad 90 proc.

„Można zaryzykować twierdzenie, że od kilkunastu lat pewnej zmianie ulega specyfika postępowań, w których stosowane jest tymczasowe aresztowanie. Kiedyś środek ten najczęściej stosowany był w sprawach typowo kryminalnych, głównie w przypadku postawienia zatrzymanemu zarzutu przestępstwa godzącego w życie, zdrowie, przeciw mieniu, rozbojów czy udziału w grupach przestępczych o charakterze zbrojnym. Współcześnie coraz częściej środki przymusu o charakterze izolacyjnym stosowane są w sprawach karnych gospodarczych, w których zarzuty kierowane są przeciwko przedsiębiorcom, biznesmenom, menadżerom i innym przedstawicielom zawodów z grupy tzw. «białych kołnierzyków», mimo że są to typowo sprawy obracające się wokół analizy dokumentacji i danych, w przypadku których tymczasowy areszt jest systemowo środkiem nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym” – czytamy w raporcie KIPK.