Zawsze należy przeanalizować sposób działania sprawcy

Sam fakt, że ofiarą znęcania jest małe bezbronne dziecko, nie jest wystarczający do uznania, że przestępstwo to połączone jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa w rozumieniu art. 207 par. 2 kodeksu karnego. Do takich wniosków doszedł Sąd Apelacyjny w Katowicach. Zdaniem składu orzekającego wszystko zależy od ustaleń faktycznych. Nie działa tu więc żaden automatyzm ani swego rodzaju domniemanie. Gdyby było inaczej, ustawodawca odmiennie sformułowałby ustawowe znamiona tego przestępstwa. Tak więc w każdej konkretnej sprawie należy analizować rodzaj i sposób działania sprawcy znęcania. Według art. 207 k.k. kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu. Surowszej karze podlega sprawca, jeśli jego czyn jest połączony ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa. Grozi mu wtedy kara pozbawienia wolności od roku do dziesięciu lat

Rozpatrywana przez sąd sprawa dotyczyła znęcania się opiekuna nad dzieckiem. Dla uznania, że miało miejsce znęcanie się, wymagana jest wielość zachowań sprawcy. Oznacza to, że zwykle jednorazowe spowodowanie cierpień nie jest znęcaniem się. Wyjątkowo można przyjąć, że jednorazowe spowodowanie dotkliwych cierpień stanowi przestępstwo znęcania się, jeśli cierpienia były dotkliwe i rozciągnięte w czasie.

Sygn. akt II AKa 369/09

Katarzyna Wójcik-Adamska

katarzyna.wojcik@infor.pl