Jawność kontra prywatność

Pismo przekazane sekretarzowi stanu w Ministerstwie ds. Unii Europejskiej Ignacemu Niemczyc kiemu to reakcja na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 4 kwietnia 2025 r. w sprawie C-710/23), w którym przeanalizowano konflikt między prawem obywateli do jawności życia publicznego a prawem do prywatności osób, których dane mogą zostać ujawnione podczas udostępniania informacji publicznej. Zdaniem prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych Mirosława Wróblewskiego, choć orzeczenie to nie dotyczy bezpośrednio Polski, płynie z niego wniosek, że nasze przepisy nie określają wystarczająco szczegółowo zasad udostępniania informacji publicznej z poszanowaniem ochrony danych osobowych. „(...) z treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, jakimi przesłankami należy kierować się przy ocenie, czy udostępnienie nie naruszy prawa do prywatności osoby, której wniosek dotyczy, ani nie określa trybu odnoszącego się do zapewnienia autonomii informacyjnej tej osoby” – czytamy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej już od momentu uchwalenia w 2001 r. zawiera ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 mówi: „Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa”). Wdrażając do krajowych przepisów RODO, nie dostrzeżono potrzeby zmiany tego przepisu. To zaś, zdaniem prezesa UODO, powoduje, że nie gwarantuje on respektowania przepisów o ochronie danych osobowych.