Jak znaleźć się w postępowaniu upadłościowym

Wspomniany trzymiesięczny termin liczony jest od daty publikacji obwieszczenia. Zatem czynności wierzyciela, który nie podjął jeszcze działań, powinny być w tym momencie skupione przede wszystkim na przygotowaniu zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. Niedopełnienie tego obowiązku (poza pewnymi wyjątkami) pozbawi wierzyciela prawa uczestnictwa w postępowaniu upadłościowym, a w rezultacie - udziału w podziale majątku upadłej spółki.

Co najważniejsze, zgłoszenie wierzytelności nie podlega opłacie sądowej. Nie jest także objęte prekluzją dowodową (nawet jeżeli wierzyciel jest przedsiębiorcą). Zatem w przypadku gdyby zgłoszenie było niekompletne, możliwe jest późniejsze uzupełnienie go o nowe fakty i dowody, także na etapie sprzeciwu od listy wierzytelności. Ponadto, stwierdziwszy braki formalne w zgłoszeniu, sędzia komisarz wezwie do ich uzupełnienia. Zgłoszenie może zostać złożone także przez pełnomocnika (radcę prawnego lub adwokata), pod warunkiem że zawiera dowód udzielenia pełnomocnictwa (potrzebny jest także dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). W przypadku samodzielnego zgłoszenia należy pamiętać o tym, że wszystkie załączone dokumenty (np. dowody na istnienie wierzytelności w postaci umów i faktur) muszą być złożone w oryginale bądź w formie notarialnie poświadczonego odpisu.

Co zawrzeć w treści zgłoszenia

Zgłaszając wierzytelność, trzeba mieć na uwadze, iż jest to pismo procesowe, które musi spełniać wymogi formalne wynikające z przepisów postępowania cywilnego oraz wymogi szczególne przewidziane przez przepisy ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1112, dalej: p.u.n.). Te ostatnie obligują do zachowania formy pisemnej i złożenia dwóch egzemplarzy owego pisma.

W treści zgłoszenia wierzytelności należy zawrzeć informacje dotyczące imienia i nazwiska bądź nazwy albo firmy wierzyciela i odpowiednio jego miejsce zamieszkania albo siedzibę. W zgłoszeniu należy także określić wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi (odsetki, koszty postępowania związane z dochodzeniem wierzytelności) i dowody na poparcie istnienia wierzytelności. Obowiązkiem wierzyciela jest co prawda jedynie uprawdopodobnienie istnienia wierzytelności, ale pamiętajmy, że im silniejsze dowody zostaną przedstawione, tym większa szansa uznania jej na liście wierzytelności.

Kolejnym niezbędnym elementem zgłoszenia jest wskazanie kategorii, do której wierzytelność ma być zaliczona (zamknięty katalog kategorii znajduje się w art. 342 p.u.n.). W opisanym powyżej przypadku wierzytelność będzie znajdowała się w kategorii czwartej (ogólne niezabezpieczone rzeczowo wierzytelności) lub piątej (odsetki od wierzytelności starsze niż rok przed ogłoszeniem upadłości).

Brak którejkolwiek z powyższych informacji w treści zgłoszenia wierzytelności pociąga za sobą jego brak formalny. Jeżeli zgłoszenie składał przedsiębiorca albo podmiot reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego, zgłoszenie zostanie zwrócone bez wzywania do uzupełnienia braków. Na szczęście dla wierzyciela można je złożyć ponownie (z uzupełnionymi brakami).

W zgłoszeniu należy także podać zabezpieczenia związane z wierzytelnością oraz oświadczenie wierzyciela, w jakiej prawdopodobnie sumie wierzytelność nie będzie zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia (czyli o ile mniej wart od wierzytelności zabezpieczonej jest według wierzyciela przedmiot zabezpieczenia). Chodzi o wskazanie takich zabezpieczeń, które mają znaczenie w postępowaniu, a więc rzeczowych, takich jak hipoteki, zastawy, zastawy rejestrowe czy przewłaszczenia na zabezpieczenie.

W przypadku gdy wierzyciel zgłasza wierzytelność, w stosunku do której upadły nie jest dłużnikiem osobistym (zabezpieczał cudzy dług swoim majątkiem), należy wskazać przedmiot zabezpieczenia, z którego wierzytelność podlega zabezpieczeniu.

Jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe lub administracyjne, wymagane jest przedstawienie stanu sprawy, czyli wskazanie sądu lub organu, przed którym sprawa się toczy, sygnatury akt oraz ostatniego istotnego zdarzenia procesowego. Ponadto w przypadku gdy wierzyciel jest jednocześnie wspólnikiem albo akcjonariuszem spółki upadłej, zobowiązany jest do podania ilości posiadanych udziałów albo akcji oraz ich rodzaju.

Zgłoszenie wierzytelności, przygotowane z zachowaniem powyższych wymogów, należy złożyć osobiście w biurze podawczym Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku lub przesłać listownie na adres tego sądu. Zgłoszenie kierowane jest do sędziego komisarza wyznaczonego w postępowaniu, nie do syndyka. Jeżeli zgłoszenie wierzytelności będzie odpowiadało wymogom formalnym, sędzia komisarz przekaże odpis zgłoszenia syndykowi masy upadłościowej spółki. Do syndyka należy sprawdzenie, czy zgłoszona wierzytelność znajduje potwierdzenie w księgach rachunkowych lub innych dokumentach upadłego albo we wpisach w księdze wieczystej lub rejestrach, oraz wezwanie upadłego do złożenia w zakreślonym terminie oświadczenia, czy wierzytelność uznaje.

Potrącanie z ograniczeniami

Inną czynnością, której powinien dokonać wierzyciel w postępowaniu upadłościowym, jest złożenie oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności między upadłym a wierzycielem. Wierzyciel, który chce z tego uprawnienia skorzystać (jeżeli jednocześnie ma i wierzytelności i długi wobec upadłego), powinien złożyć oświadczenie nie później niż przy zgłoszeniu wierzytelności.

Prawo upadłościowe i naprawcze przewiduje pewne obostrzenia dotyczące warunków takiego potrącenia.Po pierwsze, potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli wierzyciel stał się dłużnikiem upadłego po dniu ogłoszenia upadłości. W sytuacji gdy dług wierzyciela upadłego powstał po ogłoszeniu upadłości, to wierzytelność ta wchodzi do masy upadłości i korzystanie z potrącenia w tej sytuacji jest wykluczone.

Po drugie, potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne, jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił. Do potrącenia należy przedstawić całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczonymi do dnia ogłoszenia upadłości.

Po trzecie, potrącenie nie jest dopuszczalne w przypadku, gdy dłużnik upadłego nabył wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości albo nabył ją w ciągu ostatniego roku przed dniem ogłoszenia upadłości, wiedząc o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości.

Po czwarte, pewne ograniczenie ustawodawca przewidział w stosunku do nabywcy długu, który stał się wierzycielem upadłego wskutek spłacenia jego długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi (np. poręczyciel spłacający poręczony dług). Mianowicie potrącenie jest dozwolone jedynie, jeżeli nabywca w chwili, gdy przyjął odpowiedzialność za długi, nie wiedział o istnieniu podstaw ogłoszenia upadłości. Jednakże jeżeli przyjęcie odpowiedzialności nastąpiło na rok przed dniem ogłoszenia upadłości, potrącenie zawsze jest dopuszczalne.

Lista wierzycieli

Gdy upłynie termin zgłaszania wierzytelności, a te zgłoszone zostaną przez syndyka sprawdzone, syndyk dokona sporządzenia listy wierzytelności. Na liście ujawnia się m.in. sumę, w jakiej wierzytelność podlega uznaniu, czy kategorię, w jakiej wierzytelność jest zaspokajana. Następnie lista wierzytelności powinna być przekazana przez syndyka sędziemu-komisarzowi, który o jej sporządzeniu ogłosi przez obwieszczenie i ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Każdy zainteresowany jest uprawniony do przeglądania listy w sekretariacie sądu.

Prawo do zaskarżenia listy sprzeciwem mają: co do uznania wierzytelności - wierzyciel umieszczony na liście, a co do odmowy uznania - ten, któremu uznania odmówiono. Termin do złożenia sprzeciwu to dwa tygodnie od dnia obwieszczenia i ogłoszenia w MSiG o przekazaniu listy wierzytelności sędziemu komisarzowi. Zgłosiwszy wierzytelność, trzeba więc regularnie sprawdzać, czy w Monitorze nie ukazało się obwieszczenie, lub pytać o to w sądzie.

Sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom formalnym pisma procesowego, a ponadto wskazywać zaskarżoną wierzytelność oraz zawierać wniosek co do uznania albo odmowy uznania wierzytelności wraz z uzasadnieniem i wskazaniem dowodów na jego poparcie. Sprzeciw, który nie odpowiada wyżej wymienionym wymaganiom albo zostanie złożony po terminie, podlega odrzuceniu przez sędziego komisarza. Jednakże w razie odrzucenia sprzeciwu można wnieść go ponownie (już uzupełniony), zachowując tygodniowy termin od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu.

Sprzeciw rozpoznaje sędzia komisarz na rozprawie. Wzywa na nią syndyka, nadzorcę sądowego oraz wierzyciela, który złożył sprzeciw, i wierzyciela, którego wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób nie wstrzymuje wydania postanowienia. Na postanowienie sędziego komisarza w przedmiocie sprzeciwu przysługuje zażalenie. Rozpoznaje je sąd upadłościowy jako sąd drugiej instancji.

Na końcu należy podkreślić, iż niezgłoszenie wierzytelności w terminie 3 miesięcy (w przypadku spółki Amber Gold) od daty publikacji obwieszczenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nie oznacza nieuwzględniania wierzytelności zgłaszanych po tym terminie. Zwłoka może jednak pociągać za sobą konieczność poniesienia przez wierzyciela dodatkowych kosztów, które z tego opóźnienia wynikły (chociażby kosztów sporządzenia uzupełniającej listy wierzytelności). Dodatkowo czynności, które już zostały dokonane w postępowaniu upadłościowym, zachowują skuteczność także w stosunku do wierzyciela, który spóźnił się ze zgłoszeniem wierzytelności. Jego uznaną wierzytelność uwzględnia się tylko w planach podziału funduszów masy upadłości sporządzonych po jej uznaniu. Zatem wierzyciel, który dokonał zgłoszenia wierzytelności po terminie, nie ma prawa domagać się, by wypłacono mu kwotę odpowiadającą stosunkowo kwotom otrzymanym przez pozostałych wierzycieli przy poprzednich podziałach funduszów masy. Ponosi więc ryzyko, że jego należność zostanie zaspokojona jedynie w znikomej części. Z tych też względów ważne jest zachowanie wyznaczonego terminu.

Uprawnienia kontrolne

Z chwilą ogłoszenia upadłości czynności, dla których nie jest zastrzeżona właściwość sądu, wykonuje sędzia komisarz. Sprawuje on najszerszą kontrolę nad działaniami podejmowanymi przez syndyka. Jednakże ustawodawca przyznał także wierzycielom możliwość sprawowania pośredniej kontroli nad czynnościami podejmowanymi przez syndyka. Chodzi mianowicie o możliwość uczestniczenia w zgromadzeniu wierzycieli (w tym także wstępnym zgromadzeniu wierzycieli) oraz w radzie wierzycieli. Członkostwo w tych organach stwarza możliwość czynnego udziału wierzycieli w kontroli postępowania upadłościowego i realnie zwiększa szansę na zaspokojenie roszczeń od upadłego. Należy bowiem pamiętać, iż wspólna reprezentacja powoduje obniżenie kosztów całego postępowania. Poniższe uprawnienia są jednak niezmiernie rzadko wykorzystywane w praktyce postępowań upadłościowych. Z tego też względu wierzyciele jako uczestnicy bezpośrednio zainteresowani wynikiem postępowania powinni sami podejmować odpowiednie działania, tym bardziej że większa ich część nie pociąga za sobą kosztów sądowych.

Co może zgromadzenie

W toku postępowania może zostać zwołane zgromadzenie wierzycieli. Zwołanie zgromadzenia wierzycieli należy do wyłącznych uprawnień sędziego komisarza. Zasadą jest, że w zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć z prawem głosu wierzyciele, których wierzytelności zostały uznane. Zatem prawo wierzyciela do głosu na zgromadzeniu wierzycieli jest ściśle związane z przysługującą mu wierzytelnością.

Zgodnie z art. 191 p.u.n. sędzia komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli:

wjeżeli według przepisów ustawy wymagane jest podjęcie uchwały zgromadzenia (np. gdy istnieje potrzeba zobowiązania wierzycieli do uiszczenia zaliczki na koszty postępowania, a sędzia komisarz nie wydał takiego postanowienia);

wna wniosek przynajmniej dwóch wierzycieli mających łącznie nie mniej niż trzecią część ogólnej sumy uznanych wierzytelności;

ww innych przypadkach, gdy uzna to za potrzebne (np. gdy istnieje możliwość wyboru kilku sposobów dalszego postępowania, a wybór kierunku może mieć istotne znaczenie dla wierzycieli).

Praktyczne znaczenie zgromadzenia wierzycieli sprowadza się w zasadzie do podjęcia decyzji w sprawie przyjęcia układu (w przypadku złożenia przez dłużnika lub wierzyciela wniosku o ogłoszenie upadłości układowej dłużnika) podejmowanej w przypadku upadłości układowej. Jednakże warto zwrócić uwagę na to, iż wierzyciele w upadłości likwidacyjnej mogą wystąpić z wnioskiem o wezwanie syndyka do udziału w zgromadzeniu wierzycieli celem udzielenia przez niego wyjaśnień. Decyzję w sprawie wezwania syndyka podejmuje sędzia komisarz wraz ze zwołaniem zgromadzenia. Z wnioskiem do sędziego komisarza o wezwanie syndyka może wystąpić wierzyciel wnioskujący o zwołanie zgromadzenia, rada wierzycieli, jak również pojedynczy wierzyciel. Choć jego ewentualne niestawiennictwo nie jest przeszkodą do odbycia zgromadzenia, to w przypadku gdy nieobecność syndyka będzie nieusprawiedliwiona, stanowi ona ciężkie naruszenie jego obowiązków i może doprowadzić do nałożenia na niego grzywny, a nawet do jego odwołania. Wierzyciele mają prawo dowiedzieć się od syndyka o stanie postępowania, bowiem, co do zasady, to ich interesów syndyk obowiązany jest strzec.

Rada czuwa i pomaga

Zadaniem rady wierzycieli jest reprezentowanie ich interesu w toczącym się postępowaniu. Jest to organ, który może zostać powołany w drodze uchwały na wstępnym zgromadzeniu wierzycieli, jak również przez sędziego komisarza, gdy uzna to za potrzebne. Obligatoryjnie natomiast sędzia komisarz ustanawia radę na wniosek wierzycieli reprezentujących przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności, które zostały uznane lub uprawdopodobnione. W skład rady wchodzi trzech lub pięciu członków oraz jeden lub dwóch zastępców.

Rada wierzycieli została wyposażona przez ustawodawcę w liczne kompetencje (więcej na ten temat pisałem w "Firmie i Prawie" z 13 listopada), co pozwala na stwierdzenie, że odgrywa niebagatelną rolę w procesie upadłościowym. Do kompetencji tego organu należy zaliczyć służenie pomocą syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy (np. doradztwo w sprawie uznania poszczególnych wierzytelności na liście wierzytelności) oraz - co szczególnie istotne dla wierzycieli - kontrolowanie ich czynności, badanie stanu funduszy masy upadłości, udzielanie zezwolenia na czynności, które mogą być dokonane tylko za zezwoleniem rady wierzycieli oraz wyrażanie opinii w innych sprawach, jeżeli tego zażąda sędzia komisarz, syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca.

W toku postępowania upadłościowego należy także pamiętać o możliwości zmiany sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego z obejmującego likwidację majątku upadłego na postępowanie z możliwością zawarcia układu, jeżeli podstawy przeprowadzenia tego drugiego ujawniły się dopiero po ogłoszeniu upadłości. Ma to decydujący wpływ na stopień, w jakim zostaną zaspokojeni wierzyciele w ramach postępowania upadłościowego. Zmiana taka jest możliwa, gdy w toku postępowania sąd uzna, iż w wyniku upadłości układowej wierzyciele zostaną zaspokojeni w stopniu wyższym aniżeli w upadłości likwidacyjnej, a zarazem istnieją podstawy do stwierdzenia, że układ będzie mógł być zawarty i że upadły będzie układ realizował. Propozycje układowe mogą zgłosić upadły, syndyk i rada wierzycieli. W przypadku braku rady wierzycieli, wierzycielom pozostaje nakłanianie syndyka do podejmowania kroków zmierzających w tym kierunku.

Uprawnienia rady mają doniosłe znaczenie na przebieg całego postepowania upadłościowego. Istotne jest jednak, by wierzyciele faktycznie korzystali z przyznanych im uprawnień. Zaniechanie skutkuje tu przejściem tych kompetencji na sędziego komisarza, który rzadko podejmuje takie czynności z własnej inicjatywy.

Po zatwierdzeniu przez sędziego komisarza listy wierzytelności może rozpocząć się kolejny etap postępowania upadłościowego, jakim jest podział funduszy masy upadłości (za wyjątkiem pierwszej kategorii wierzytelności, które są zaspokajane w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum). Fundusze masy upadłości to z reguły sumy uzyskane z likwidacji składników majątku upadłego oraz dochód z prowadzenia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego, a także odsetki od tych sum zdeponowanych w banku.

Plan podziału

Podział funduszy masy upadłości następuje według planu podziału. Plan podziału jest sporządzany przez syndyka, który następnie składa go sędziemu komisarzowi. Z planu podziału dowiadujemy się m.in., jaka suma podlega podziałowi w ogóle oraz jaka suma przypada każdemu z uczestników postępowania. Wierzyciel może nie tylko przeglądać w sekretariacie sądu sporządzony przez syndyka plan podziału, ale przede wszystkim w ciągu dwóch tygodni od dnia obwieszczenia i ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wnosić zarzuty przeciwko planowi podziału. Należy zatem monitorować stan postępowania, by nie przegapić terminu. Wniesione zarzuty rozpoznaje sędzia komisarz, który - gdy uzna to za potrzebne - wysłucha osoby, których praw zarzuty dotyczą. Z kolei na postanowienie sędziego komisarza w przedmiocie zarzutów przysługuje zażalenie, które należy kierować do sądu upadłościowego. Wówczas w przedmiocie planu podziału rozstrzyga sąd w drodze postanowienia.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że poza końcowym, ostatecznym planem podziału sporządzane są także w trakcie postępowania upadłościowego plany częściowe. Dopiero wykonanie ostatecznego planu podziałupozwala ocenić, jaki procent naszej wierzytelności został rzeczywiście zaspokojony. Jeżeli w wyniku wykonania ostatecznego planu podziału wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni, wówczas sąd stwierdzi zakończenie postępowania upadłościowego. Zakończenie postępowania sąd stwierdza także w przypadku gdy w masie upadłości nie ma już żadnego majątku, choć wierzyciele nie zostali zaspokojeni w całości.

Na szczęście w tym miejscu nie muszą dobiec końca nasze starania o zwrot wierzytelności. Pozostaje bowiem zgodnie z art. 299 kodeksu spółek handlowych (a także art. 21 p.u.n.) możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. za zobowiązania spółki w przypadku, gdy egzekucja przeciwko niej okazała się bezskuteczna.

Kolejność zaspokajania

Polski ustawodawca przyjął, że zaspokojenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym następuje według zasady pierwszeństwa połączonej z zasadą proporcjonalności. W tym celu ustawodawca dokonał klasyfikacji wierzytelności podlegających zaspokojeniu na pięć kategorii. Zgodnie z zasadą pierwszeństwa określone kategorie wierzytelności zaspokajane są przed innymi. W związku z powyższym gdy suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na wszystkie należności, te z dalszej kategorii reguluje się dopiero po zaspokojeniu w całości tych z kategorii poprzedzającej. Zasada proporcjonalności zaś odnosi się do wierzytelności w ramach poszczególnych kategorii. Gdy majątek nie wystarcza na zaspokojenie w pełni wszystkich należności objętych tą samą kategorią, wówczas należności te zaspokaja się stosunkowo do wysokości każdej z nich.

Do pierwszej kategorii wierzytelności ustawodawca zaliczył koszty postępowania upadłościowego, przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości należności alimentacyjne oraz renty za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę, należności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia masy upadłości, należności z zawartych przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości umów, których wykonania zażądał syndyk, należności powstałe z czynności syndyka albo zarządcy oraz z czynności upadłego dokonanych po ogłoszeniu upadłości, niewymagających zgody nadzorcy sądowego lub przedsięwziętych za jego zgodą. Są to należności, które są pokrywane w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum. Dopiero gdy te nie zostaną zaspokojone w powyższy sposób, pokrywa się je w drodze podziału funduszów masy upadłości. Ponadto pokrywanie tych należności przez syndyka nie wymaga zgody sędziego komisarza.

W skład kategorii drugiej wchodzą przypadające za czas przed ogłoszeniem upadłości należności ze stosunku pracy, należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego, należności alimentacyjne oraz renty za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę, przypadające za dwa ostatnie lata przed ogłoszeniem upadłości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne - wraz z odsetkami i kosztami egzekucji.

Kategoria trzecia to podatki i inne daniny publiczne oraz pozostałe należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z odsetkami i kosztami egzekucji.

W skład kategorii czwartej wchodzą wszystkie inne należności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w kategorii piątej (wraz z odsetkami za ostatni rok przed datą ogłoszenia upadłości) z odszkodowaniem umownym, kosztami procesu i egzekucji.

Ostatnią kategorię stanowią odsetki, które nie zaliczają się do wyższych kategorii w kolejności, w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe i administracyjne kary grzywny oraz należności z tytułu darowizn i zapisów. Należności klientów spółki Amber Gold, bynajmniej w przeważającej wielkości, zaliczyć wypada do czwartej kategorii wierzytelności. Niestety, zgodnie z zasadą pierwszeństwa, szanse na odzyskanie wszystkich należności maleją wraz ze zwiększającą się liczbą poprzedzających kategorii. W pierwszej kolejności środki finansowe będą zaspokajały roszczenia Skarbu Państwa, pracowników czy podmiotów uprawnionych do alimentacji. Mimo tego warto wykorzystać wszelkie dostępne środki, aby aktywnie uczestniczyć w całym postępowaniu. Świadomość tych uprawnień wśród wierzycieli powinna sukcesywnie wzrastać, gdyż wiedza ta może okazać się przydatna i przynosząca wymierne efekty w podniesieniu stopnia ich zaspokojenia w upadłości.

Wzór zgłoszenia wierzytelności

Warszawa, dnia 21 listopada 2012 roku

VI Wydział Gospodarczy

dla spraw upadłościowych i naprawczych

ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk

Upadły:

ul. Długie Ogrody 8-14, 80-755 Gdańsk

Syndyk masy upadłości:

ul. Długie Ogrody 8-14, 80-755 Gdańsk

Wierzyciel:

Anna Kowalska, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Biur-Pol, z siedzibą pod adresem

al. Jana Pawła II 67/14 , 01-038 Warszawa

Działając w imieniu wierzyciela Anny Kowalskiej (dalej również jako "wierzyciel"), na podstawie pełnomocnictwa, którego odpis wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej przedkładam w załączeniu, niniejszym zgłaszam w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku Amber Gold Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku (dalej jako"Amber Gold" Sp. z o.o. lub "dłużnik") wierzytelność w kwocie 53 638 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych; dalej jako "wierzytelność"), która powinna zostać w całości zaliczona do kategorii czwartej.

Anna Kowalska, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Biur-Pol, z siedzibą pod adresem al. Jana Pawła II 67/14 , 01-038 Warszawa

Zgłaszana wierzytelność w łącznej kwocie 53 638 zł, wynika z faktu niewywiązania się przez dłużnika z zawartej z wierzycielem umowy dostawy sprzętu biurowego do siedziby dłużnika. Umowa została zawarta 20 lutego 2012 r. Wierzyciel dostarczył zamówione towary na adres ustalony w umowie z dnia 1 czerwca 2012 r. Dłużnik zobowiązał się wypłacić wierzycielowi wynagrodzenie do 21 lipca 2012 r., jednakże pomimo wezwań wierzyciela nie uczynił tego.

Na powyżej wskazaną kwotę wierzytelności, tj. 53 638 zł, składają się:

- należność główna w wysokości 52 500 zł;

- odsetki w wysokości 1138,00 zł naliczone za okres od dnia 21.07.2012 do dnia poprzedzającego dzień ogłoszenia upadłości, tj. do dnia 19.09.2012 r. włącznie.

● Umowa z dnia 20 lutego 2012 r. zawarta pomiędzy Amber Gold Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku a Anną Kowalską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Biur-Pol;

● Potwierdzenie odbioru sprzętów biurowych z 1 czerwca 2012 r.

Zgłaszana wierzytelność powinna być zaliczona w całości do kategorii czwartej.

Wierzytelność nie jest zabezpieczona na majątku dłużnika.

Co do wierzytelności nie toczy się postępowanie sądowe, ani administracyjne.

Wierzyciel nie jest wspólnikiem dłużnika.

Mimo nieuznawania jakichkolwiek roszczeń dłużnika względem wierzyciela, z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, wobec wymogów z art. 96 p.u.n., w przypadku uznania, iż jakiekolwiek roszczenie dłużnika wobec wierzyciela istnieje i jest zasadne (czemu wierzyciel zaprzecza), wierzyciel niniejszym oświadcza o dokonaniu potrącenia zgłaszanych w niniejszym piśmie wierzytelności z wierzytelnościami dłużnika wobec wierzyciela.

Mając na uwadze powyższe, wnoszę jak w petitum.

Anna Kowalska

W załączeniu:

1. odpis pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej;

2. dokumenty wymienione w treści pisma;

3. odpis niniejszego pisma wraz z załącznikami.

Uwaga

Praktyczne znaczenie zgromadzenia wierzycieli sprowadza się w zasadzie do podjęcia decyzji w sprawie przyjęcia układu (w przypadku złożenia przez dłużnika lub wierzyciela wniosku o ogłoszenie upadłości układowej dłużnika) podejmowanej w przypadku upadłości układowej

Uwaga

W zgłoszeniu należy także określić wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi (odsetki, koszty postępowania związane z dochodzeniem wierzytelności) i dowody na poparcie istnienia wierzytelności

@RY1@i02/2012/235/i02.2012.235.215000400.804.jpg@RY2@

Piotr Zimmerman, radca prawny Zimmerman i Wspólnicy Sp.k.

Piotr Zimmerman

radca prawny Zimmerman i Wspólnicy Sp.k.