Pojawiły się nowe narzędzia do walki z zatorami płatniczymi

- przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447, z późn. zm.),

- prowadzący działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego,

- podmioty, do których stosuje się ustawę z 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 113, poz. 759 z późn. zm.), czyli m.in. jednostki sektora finansów publicznych czy podmioty, z którymi zawarto umowę koncesji na roboty budowlane na podstawie ustawy z 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. nr 9, poz. 101, z późn. zm.),

- osoby wykonujące wolny zawód,

- oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych,

- podmioty zagraniczne prowadzące na terytorium Polski przedsiębiorstwa na podstawie ustawy z 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (t.j. Dz.U. z 1989 r. nr 27, poz. 148 z późn. zm.).

Listę rozszerzono o przedsiębiorców z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - oraz Konfederacji Szwajcarskiej.

- długi objęte postępowaniami prowadzonymi na podstawie przepisów prawa upadłościowego i prawa układowego,

- umowy, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe,

- umowy, których przedmiotem jest świadczenie polegające na odpłatnym dostarczaniu towarów lub świadczeniu usług, finansowane w całości lub w części ze środków:

● międzynarodowych instytucji finansowych, których Polska jest członkiem lub z którymi ma zawarte umowy o współpracy,

● pochodzących z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej,

● pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Unii Europejskiej,

- umowy, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

- długi objęte postępowaniami prowadzonymi na podstawie przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm.);

- umowy, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe,

- umowy, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

- dostawy i usługi, do których stosuje się art. 346 ust. 1 lit. b traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (chodzi o umowy, których przedmiotem są broń, amunicja lub materiały do ich produkcji, przeznaczone jedynie do celów wojskowych).

Jeżeli termin zapłaty nie został określony w umowie, wierzycielowi, bez wezwania, przysługiwały odsetki ustawowe za okres, począwszy od 31. dnia po spełnieniu świadczenia niepieniężnego do dnia zapłaty, ale nie dłuższy niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

Jeżeli termin zapłaty nie został określony w umowie, wierzycielowi, bez wezwania, będą przysługiwały odsetki ustawowe po upływie 30 dni liczonych od dnia spełnienia swojego świadczenia do dnia zapłaty, ale nie dłużej niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

Dzień określony w pisemnym wezwaniu dłużnika do zapłaty, przede wszystkim w doręczonej dłużnikowi fakturze lub rachunku.

Dzień określony w pisemnym wezwaniu dłużnika do zapłaty, przede wszystkim w doręczonej dłużnikowi fakturze lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, ale nie wcześniejszy niż dzień doręczenia wezwania.

Brak odpowiednika

Dniem wymagalności świadczenia pieniężnego jest także dzień określony w wezwaniu dłużnika do zapłaty dokonanym w postaci elektronicznej, jeżeli strony przewidziały w umowie taki sposób składania oświadczeń woli.

Strony mogły dowolnie ustalić termin zapłaty, brak było reguł w tej kwestii, nie było przeszkód do stosowania wydłużonych terminów zapłaty.

Obowiązuje zasada, zgodnie z którą terminy umowne w transakcjach handlowych (z wyjątkiem transakcji, w których dłużnikiem jest organ publiczny) nie powinny przekraczać 60 dni kalendarzowych, chyba że strony ustalą inaczej i pod warunkiem że ustalenie to nie jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym celem umowy i zasadami współżycia społecznego oraz jest uzasadnione, biorąc pod uwagę właściwość towaru lub usługi. Po upływie 60 dni wierzycielowi przysługują - po spełnieniu swojego świadczenia wynikającego z zawartej umowy - odsetki za opóźnienie w wysokości wskazanej w ustawie (w wysokości określonej na podstawie art. 56 par. 1 Ordynacji podatkowej) lub wyższe, uzgodnione między stronami za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty.

Jeżeli ustalenie daty otrzymania faktury lub rachunku potwierdzającego dostawę towaru lub wykonanie usługi jest niemożliwe albo gdy faktura lub rachunek zostały doręczone przed dostawą towaru lub wykonaniem usługi, termin zapłaty jest liczony od dnia otrzymania przez dłużnika towaru lub usługi.

Brak odpowiednika

W umowach, w których organ publiczny występuje w charakterze dłużnika, termin zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi nie może przekraczać 30 dni od daty doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku.

Brak odpowiednika

Strony umowy mogą ustalić termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, pod warunkiem że jest to uzasadnione specyfiką lub szczególnymi elementami umowy, a termin ten nie przekracza 60 dni. Chodzi o przypadki, kiedy ze względu na specyfikę świadczonych usług przedsiębiorcy muszą dzielić ją na etapy, jest ona skomplikowana do wykonania albo wymaga zaangażowania do jej wykonania podwykonawców.

Brak odpowiednika

W transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym, termin zapłaty nie może przekraczać 60 dni. Jeżeli zatem podmiot leczniczy spóźni się z zapłatą w terminie 60 dni, wierzyciel ma prawo - pod warunkiem spełnienia zobowiązań wynikających z zawartej umowy - domagać się odsetek za opóźnienie w wysokości wskazanej w ustawie.

Brak odpowiednika

Jeżeli strony przewidziały w umowie procedurę zbadania towaru lub usługi w celu potwierdzenia ich zgodności z jej przepisami, to czas trwania takiego badania może wynosić maksymalnie 30 dni, liczonych od dnia otrzymania towaru lub usługi. Jeżeli zdarzy się, że dłużnik otrzymał fakturę lub rachunek, które potwierdzają dostawę towaru lub wykonanie usługi, przed dniem rozpoczęcia badania towaru lub usługi lub też w trakcie takiego badania, termin zapłaty liczy się od dnia zakończenia badania towaru lub usługi.

Brak odpowiednika

Jeżeli strony ustalą w umowie, że zapłata następować będzie częściami, naliczanie odsetek za nieterminowe regulowanie należności oraz rekompensaty dotyczyć będzie tylko niezapłaconej części, nie zaś całej kwoty należności.