Tarcza dla prezesów spółdzielni

Mowa o ustawie nazywanej powszechnie tarczą antykryzysową. Jej projektodawcy dostrzegli, że spółdzielnie mieszkaniowe są sparaliżowane, gdyż większość z nich w swych statutach wymaga osobistego uczestnictwa w posiedzeniach organów. W efekcie w dobie epidemii – jako że wieloosobowych spotkań się unika – nie mógł się spotykać zarząd, nie mogła rada nadzorcza, nie mogły wreszcie rady osiedli i komitety kolonii. Zmieniono więc przepisy w ten sposób, że członek rady nadzorczej lub członek zarządu mogą żądać zwołania posiedzenia rady nadzorczej albo zarządu, podając proponowany porządek obrad, lub podjęcia określonej uchwały na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość. A jeśli przewodniczący rady bądź prezes zarządu nie zwoła posiedzenia, nie zarządzi głosowania na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość na dzień przypadający w terminie tygodnia od dnia otrzymania żądania, wnioskodawca może samodzielnie zwołać posiedzenie. Oznacza to tyle, że zarządy i rady nadzorcze w spółdzielniach mieszkaniowych będą mogły pracować zdalnie – czy tego sam prezes spółdzielni oraz przewodniczący rady nadzorczej chcą, czy nie.

Kłopot polega na tym, że ustawodawca zapomniał, iż w spółdzielniach mieszkaniowych jest więcej organów niż te wymienione z nazwy w przepisach spółdzielczych. W dużych kooperatywach działają rady osiedli, często mieszkańcy są aktywni w ramach tzw. komitetów kolonii.