NCBiR wytacza ciężkie działa przeciwko beneficjentom

NCBiR, formułując zarzuty, opierało się na wynikach przeprowadzonych kontroli projektów dofinansowanych z funduszy europejskich w ramach wspomnianego konkursu. Wynikało z nich, że beneficjenci złożyli nieprawdziwe oświadczenia o niezaleganiu z wpłatami z tytułu należności budżetowych oraz o opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Efektami tego były: złożenie przez centrum zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa na jego szkodę i uchylenie się przezeń od skutków prawnych zawartych umów, a z ostrożności dodatkowo oświadczenie o ich rozwiązaniu.

Beztroskie odzyskiwanie środków

Na pierwszy rzut oka działania NCBiR mogą się wydawać uzasadnione z perspektywy finansów publicznych. Jednak diabeł tkwi w szczegółach, dlatego pojawia się pytanie, czy w każdym przypadku odzyskiwanie środków publicznych powinno być oderwane od kontekstu i okoliczności, tak jak w omawianej sprawie. Projekty, na które przyznano pomoc publiczną w konkursie, są istotne z punktu widzenia polityki rozwojowej państwa. Spełniły wiele wyśrubowanych kryteriów sformułowanych w prawie unijnym i krajowym. Tymczasem ich aktualny stan realizacji pozostaje bez znaczenia dla działań NCBiR. Oznacza to, że nawet ci beneficjenci, którzy zrealizowali działania w sposób prawidłowy oraz wdrożyli innowacje, będą podlegać procedurze zwrotu, a niewykluczone, że także postępowaniu karnemu. Z formalnego punktu widzenia wartość zaległości czy umyślność jej powstania w urzędzie skarbowym czy Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych również nie mają znaczenia dla NCBiR. Zatem nawet jeśli zaległość dotyczyłaby niewielkiej kwoty i byłaby zupełnie niezwiązana z projektem, to pomoc – zdaniem centrum – powinna zostać zwrócona w całości.