Dla kogo oferta publiczna

W przypadku finansowania na rynku kapitałowym spółka musi wybrać rodzaj oferowanych instrumentów finansowych. Dwa najpopularniejsze papiery wartościowe, które służą spółkom w Polsce do pozyskania finansowania, to akcje i obligacje.

Ustawa o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 184, poz. 1539 z późn. zm.), którą dalej będziemy nazywać Ustawą o ofercie, wprowadza rozróżnienie na ofertę publiczną i ofertę niespełniającą warunków oferty publicznej zwaną powszechnie ofertą prywatną. Ofertą publiczną jest udostępnianie co najmniej 100 osobom lub nieoznaczonemu adresatowi w dowolnej formie i w dowolny sposób informacji o papierach wartościowych i warunkach dotyczących ich nabycia, które są dostateczną podstawą do podjęcia decyzji o odpłatnym nabyciu tych papierów wartościowych.

Prostsza i szybsza do przeprowadzenia jest co do zasady oferta prywatna. Podlega ona jedynie wymogom formalnym właściwym dla oferowanych papierów wartościowych. Publiczna oferta, oprócz ww. przepisów, podlega również przepisom ustawy o ofercie. Ustawa ta wprowadza zasadę konieczności przygotowania, zatwierdzenia przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF) oraz publikacji prospektu emisyjnego związanego z ofertą papierów wartościowych.

Od zasady tej obowiązują wyjątki wskazane w art. 7 ust. 3 ustawy o ofercie. Są one jednak nieliczne. Co więcej, nie pokrywają się one z wyjątkami wskazanymi w art. 7 ust. 4 ustawy o ofercie, które umożliwiają wprowadzanie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym (GPW) bez konieczności sporządzenia, zatwierdzenia i publikacji prospektu.

Prospekt emisyjny to obszerny dokument zawierający szczegółowe informacje o spółce, jej działalności oraz oferowanych papierach wartościowych. Minimalna zawartość prospektu emisyjnego wskazana jest w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 809/2004 z 29 kwietnia 2004 r. wykonującemu dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam. Dodatkowo KNF może żądać włączenia do prospektu informacji uzupełniających. Zasadą jest korzystanie przez spółkę przy sporządzaniu prospektu emisyjnego z pomocy oferującego (domu maklerskiego), zwykle też doradcy prawnego, audytora, a niekiedy również doradcy finansowego. Prospekt emisyjny sporządzony zgodnie z rozporządzeniem 809/2004 podlega zatwierdzeniu przez KNF w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu takim niezbędne jest pośrednictwo firmy inwestycyjnej (domu maklerskiego). KNF wydaje decyzję w terminie 10 dni roboczych, a w przypadku emitenta, którego żadne z dotychczas wyemitowanych i objętych papierów wartościowych nie były przedmiotem oferty publicznej ani nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, w terminie 20 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie prospektu. Terminy te są liczone od dnia złożenia kompletnej dokumentacji, a w trakcie postępowania KNF może zgłasza uwagi do prospektu emisyjnego. W związku z tym proces zatwierdzania prospektu trwa około trzech miesięcy.

Andrzej Rabena

zastępca dyrektora działu operacji kapitałowych IDMSA