Wysokość funduszu zależy od usług

Wysokość funduszu, jaki musi posiadać krajowa instytucja płatnicza, w których można regulować m.in. zobowiązania podatkowe, jest uzależniona od zakresu świadczonych usług oraz skali prowadzonej działalności.

Od 24 października Polacy mogą wywiązywać się z zobowiązań podatkowych (dokonywać wpłat gotówkowe i bezgotówkowe) m.in. za pośrednictwem instytucji płatniczych. Jednak tego typu usługi mogą realizować tylko podmioty, które spełniają wymogi określone w nowej ustawie o usługach płatniczych i licznych przepisach wykonawczych. I tak od 17 grudnia obowiązuje rozporządzenie w sprawie metody obliczania kwoty, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych.

Wymogi kapitałowe

Przed wejściem w życie nowej ustawy o usługach płatniczych podmioty mające status krajowych instytucji płatniczych nie podlegały żadnym wymogom ostrożnościowym. Obecnie muszą one spełniać określone wymogi kapitałowe, m.in. posiadać fundusze własne w określonej wysokości. Zgodnie z nowymi przepisami jest ona uzależniona od zakresu świadczonych usług oraz skali prowadzonej działalności. Przy czym wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być niższa od wyższej z kwot:

● minimalnej wartości kapitału założycielskiego albo

● kwoty obliczonej zgodnie z metodą uwzględniającą łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku obrotowego przez krajową instytucją płatniczą i rodzaj usług płatniczych, jakie krajowa instytucja płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

Wartości płatnicze

Zgodnie z rozporządzeniem wysokość obliczonej kwoty jest sumą pięciu elementów. Każdy z nich jest określany mianem wartości płatniczej (WP) i stanowi iloczyn stałej wartości procentowej i jednej dwunastej łącznej wartości transakcji płatniczych, jakie zostały wykonane w ciągu ostatniego roku obrotowego przez krajową instytucję płatniczą. Dla poszczególnych przedziałów WP wartość procentowa maleje od 4 proc. do 0,25 proc. Wyliczona w ten sposób kwota jest korygowana o współczynnik korygujący k, odpowiednio o wartości 0,5, 0,8 w zależności od zakresu usług płatniczych, jakie krajowa instytucja płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

Magdalena Majkowska

magdalena.majkowska@infor.pl

Par. 1 - 5 rozporządzenia ministra finansów z 22 listopada 2011 r. w sprawie metody obliczania kwoty, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych (Dz.U. nr 261, poz. 1557).