Jak uniknąć pułapek w umowach o kredyt inwestycyjny

Kredyt inwestycyjny jest produktem zawartym w ofertach prawie wszystkich banków w Polsce. Zgodnie ze swoją nazwą przeznaczony jest na finansowanie szeroko rozumianych przedsięwzięć o charakterze inwestycyjnym.

W procesie poszukiwania źródeł finansowania dla planowanej inwestycji oraz przy analizie ofert poszczególnych banków przede wszystkim ocenie powinny zostać poddane takie elementy jak:

dostępność kredytu dla danego przedsiębiorcy i projektu, który zamierza on realizować;

wysokość bezpośrednich kosztów finansowania (odsetki, marża, prowizje etc.);

rodzaje i wysokość pośrednich kosztów związanych z finansowaniem (np. kosztów rzeczoznawców, zarówno na etapie rozpoczynania projektu, jak i podczas jego dalszej realizacji);

dokumentacja prawna, która będzie miała zastosowanie w wieloletniej współpracy z wybranym bankiem.

Przedsiębiorca powinien wziąć pod uwagę także możliwość spotkania się z ograniczeniami w swobodnym wyborze banku, z jakimi wcześniej się nigdy nie zetknął. Konkretny bank, z którym chciałby nawiązać współpracę w kształcie i na poszukiwanych przez niego warunkach, może być ograniczony w udzieleniu takiego finansowania np. przez procedury wewnętrzne lub decyzje komitetów kredytowych. Co do zasady, ograniczenia po stronie banku mogą mieć charakter podmiotowy (dotyczący konkretnego przedsiębiorcy, grupy kapitałowej, w skład której wchodzi przedsiębiorca, branży etc.) lub przedmiotowy (dotyczący określonego typu przedsięwzięć). Ograniczenia mogą też wynikać z innych parametrów, np. z obowiązujących w banku i/lub bank limitów zaangażowania lub limitów koncentracji wierzytelności.

W procesie podejmowania decyzji o wyborze konkretnego banku i zawarciu umowy o kredyt inwestycyjny przedsiębiorca powinien także dokonać wnikliwej oceny dotychczasowego modelu współpracy z bankiem (bankami) pod kątem tego, czy ryzyko związane z tą współpracą (tak istniejące, jak i przyszłe, przy uwzględnieniu planowanego rozwoju przedsiębiorstwa) zostało przez niego prawidłowo zdywersyfikowane. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy skoncentrował on w jednym banku całość swoich operacji finansowych (np. ma w nim wszystkie rachunki bankowe i firmowe karty kredytowe, korzysta z factoringu, leasingu, innych kredytów, wykonuje transakcje walutowe etc.). Przedsiębiorca, na żadnym etapie swojej współpracy z bankami, nie powinien zapominać o tym, że w postanowieniach standardowych umów bankowych, regulaminów oraz coraz szerzej stosowanych tzw. ogólnych warunków współpracy znajdują się klauzule, których zasięg nie jest ograniczony tylko do jednego stosunku prawnego, a czasami nawet nie jest ograniczony tylko do relacji klient - bank, w którego dokumentacji dana klauzula została umieszczona. Przykładem takiej klauzuli jest np. cross default (patrz klauzula nr 5). Niewykonanie lub nienależyte wykonanie któregokolwiek zobowiązania wynikającego z umowy - i to najczęściej ocenione wyłącznie z perspektywy banku, który sam dokonuje oceny takiej sytuacji i podejmuje decyzję - a nawet sytuacja sporna pomiędzy bankiem i przedsiębiorcą np. co do tego, czy jakieś zobowiązanie w ogóle powstało, czy zostało należycie wykonane etc., może, w sytuacji obowiązywania takiej klauzuli doprowadzić do powstania bardzo poważnych zagrożeń dla dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa, prowadzonego przez klienta, o czym przekonało się w ostatnich latach dość boleśnie wielu przedsiębiorców.

Zgodnie ze zmianami do ustawy - Prawo bankowe, które weszły w życie 26 sierpnia 2011 r., w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska umowa o kredyt inwestycyjny powinna zawierać szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu.

W takim wypadku w umowie o kredyt określa się zasady otwarcia i prowadzenia rachunku służącego do gromadzenia środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady dokonywania spłaty za pośrednictwem tego rachunku, gdyż kredytobiorca ma zagwarantowane prawo do dokonywania spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej innej walucie.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 75b znowelizowanej ustawy - Prawo bankowe wykonanie wskazanego powyżej uprawnienia kredytobiorcy do dokonywania spłat kredytu jw. bezpośrednio w walucie, nie może wiązać się z poniesieniem przez niego dodatkowych kosztów ani nie może zostać uzależnione przez bank od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń. W szczególności bank nie może zobowiązać kredytobiorcy do nabywania waluty przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości lub części, od określonego podmiotu. Zgodnie z art. 4 ustawy z 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw przedstawione powyżej nowe uregulowania dotyczące kredytu denominowanego lub indeksowanego do waluty innej niż waluta polska mają również zastosowanie do kredytów zaciągniętych przez kredytobiorców przed dniem wejścia w życie zmian do prawa bankowego, tj. przed 26 sierpnia 2011 r. W stosunku do takich kredytów, które nie zostały całkowicie spłacone, nowe uprawnienie przyznane kredytobiorcom odnosi się tylko do tej części kredytu, która nie została jeszcze spłacona. Banki powołanymi wyżej przepisami zostały zobowiązane do przygotowania stosownych zmian do umów kredytowych zawartych do dnia powyższej nowelizacji i do bezpłatnego ich dokonania.

W umowie o kredyt inwestycyjny należy zdefiniować cel, na który kredyt zostaje udzielony. Chroniąc interesy obu stron, powinno to zostać zrobione maksymalnie precyzyjne, albowiem postanowienia umowy regulujące uruchamianie kredytu i jego wykorzystanie bardzo ściśle odnoszą się właśnie do celu wskazanego w umowie. Za całkowicie nieprawidłowe należy uznać określenie celu umowy o kredyt inwestycyjny poprzez wskazanie, że: "celem kredytu jest realizacja przedsięwzięcia X". Brak odwołania np. do szczegółowego harmonogramu prac, niezdefiniowanie ich rodzaju, zakresu, wartości etc. lub zrobienie tego w sposób nieprecyzyjny może wywołać istotne problemy interpretacyjne i decyzyjne (zwłaszcza po stronie banku), uniemożliwiające uruchomienie konkretnych części (transz) finansowania lub znaczące ich opóźnienie.

Może to też zrodzić bardzo istotne problemy na etapie kontroli prawidłowości wykorzystania kredytu inwestycyjnego. Nie można bowiem zapominać, że swoboda w uruchamianiu i dysponowaniu środkami z kredytu przez strony wraz z podpisaniem umowy zostaje ograniczona wyłącznie do działań mieszczących się w granicach ustalonego w niej celu kredytowania.

Zgodnie z art. 70 ustawy - Prawo bankowe bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy, przez którą rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w terminach określonych w umowie. Z powyższego przepisu wynika, że na etapie poprzedzającym podjęcie przez konkretny bank decyzji o udzieleniu kredytu inwestycyjnego przedsiębiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności.

Z kolei w art. 74 ustawy - Prawo bankowe stanowi, że w czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić - na żądanie banku - informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

W praktyce wydaje się, że podkreślona w obu zacytowanych przepisach niezbędność odnosząca się do konkretnych, wskazanych w nich celów gromadzenia dokumentów i informacji nie jest należycie analizowana i definiowana przez strony umowy o kredyt inwestycyjny. Zapewne nie jest to praktyka prawidłowa.

Standardowymi postanowieniami umowy o kredyt inwestycyjny są postanowienia, na podstawie których kredytobiorca zobowiązuje się udzielać bankowi szerokich informacji oraz dostarczać bardzo licznych dokumentów, w tym umów zawierających lub mogących zawierać np. prawnie chronione tajemnice przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorca, chroniąc własne interesy, już na etapie analizy projektu umowy, powinien poddać szczegółowej analizie i ocenie, czy każdy z dokumentów wskazanych na często bardzo długich listach i czy każda informacja, o której przygotowanie i dostarczenie wnosi bank, są rzeczywiście niezbędne do zrealizowania celów wskazanych w powołanych wyżej przepisach prawa. Przedsiębiorca, w trosce o ochronę własnych interesów powinien dążyć też do maksymalnego ograniczania używania w umowie o kredyt inwestycyjny, w tym co oczywiste, w klauzulach dotyczących informacji i dokumentów, zapisów typu: "oraz inne" czy "w szczególności", gdyż one, z często i tak obszernych list, tworzą katalogi otwarte, na podstawie których bank w każdym czasie może wystąpić z dodatkowymi oczekiwaniami wobec klientów. Brak ich realizacji w skrajnych przypadkach, może skutkować uznaniem przez bank, że kredytobiorca nie wykonuje umowy - ze wszystkimi skutkami towarzyszącymi takiej sytuacji.

W procesie analizy i ewentualnego akceptowania postanowień jak wyżej przedsiębiorca nie może bowiem zapominać, kto finalnie będzie miał lub uzyska dostęp do informacji o nim i dokumentów, które złoży bankowi.

W umowach o kredyt inwestycyjny powszechne są bowiem postanowienia, na podstawie których do istotnych informacji o kredytobiorcy i szczegółach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w tym jego tajemnic biznesowych, szeroki i nie zawsze uzasadniony (tak prawnie, jak i faktycznie) dostęp uzyskują osoby trzecie, które nie zawsze są w umowie kredytu inwestycyjnego jednoznacznie zdefiniowane. Są to klauzule typu: "kredytobiorca wyraża zgodę i upoważnia bank oraz jego następców prawnych do przekazywania do (tutaj : nazwa akcjonariusza dominującego lub wskazanie, że chodzi o przekazywanie w ramach grupy kapitałowej, do której należy bank - często jest to grupa międzynarodowa) informacji o kredytobiorcy (danych osobowych kredytobiorcy, ew. osób zarządzających) uzyskanych w związku z zawarciem Umowy oraz informacji, kopii dokumentów i materiałów udostępnionych przez Kredytobiorcę w związku z ww. umową". W zacytowanej powyżej klauzuli zwraca uwagę brak jednoznacznego i sprecyzowanego celu, dla którego dane konkretnego przedsiębiorcy uzyskane przez bank finansujący w związku z udzieleniem mu kredytu inwestycyjnego mają być przekazywane wskazanym osobom trzecim i przez nie wykorzystane. Brak także postanowień zapewniających, że podmiot, któremu bank udostępni informacje i dokumenty swojego klienta, nie będzie tych danych wykorzystywał na potrzeby własne lub ich szerzej dystrybuował. Powyższe ryzyko nabiera szczególnego znaczenia, gdy podda się je analizie w aspekcie międzynarodowym, z uwzględnieniem różnic w poziomie ochrony danych objętych tajemnicą bankową i/lub ochrony tajemnic przedsiębiorstwa.

W związku z klauzulami tego typu należy też zwrócić uwagę, że przedsiębiorca, który podpisał taką klauzulę, może w ogóle nie być w stanie ustalić ostatecznego kręgu osób, którym zostaną (lub mogą zostać) przekazane nie tylko jego dane, ale np. poprzez przesłanie zeskanowanych kopii jego kontraktów - warunki, na jakich świadczy swoje usługi lub sprzedaje przygotowane przez siebie produkty. Powyższe rodzi istotne ryzyko powstania sytuacji, w której dojdzie do udostępnienia takich danych konkurentom przedsiębiorcy. Ryzyko takie wydaje się szczególnie istotne w odniesieniu do przedsiębiorców prowadzących działalność o zasięgu międzynarodowym, mających stosunkowo wąski krąg konkurentów lub tych przedsiębiorców lokalnych, których np. nabyciem mogą być zainteresowani przedsiębiorcy zagraniczni lub koncerny międzynarodowe.

W powyższym kontekście zwrócić należy uwagę i na to, że często w klauzulach tego typu jak przedstawiona powyżej, poza podmiotami dominującymi w stosunku do banku, wymieniane są też inne podmioty. O ile wskazanie audytorów i rzeczoznawców odpowiedzialnych za weryfikację procesu realizacji i finansowania projektu wydaje się w postanowieniach umowy o kredyt inwestycyjny zasadne i zrozumiałe, z maksymalną ostrożnością przedsiębiorcy powinni podchodzić do wyrażania zgody na przekazywanie fundamentalnych często informacji o prowadzonej przez nich działalności gospodarczej innym podmiotom, np. takim jak bliżej niezdefiniowanym "doradcom" informacji o kredytobiorcy.

W umowach o kredyt inwestycyjny podobnie jak w innych umowach za standardowo stosowane przez banki należy uznać udzielanie bankowi, przez przedsiębiorcę nieodwołalnego pełnomocnictwa do regulowania wszelkich wierzytelności i roszczeń banku wynikających z umowy w ciężar nie tylko rachunku bieżącego kredytobiorcy w banku ewentualnie w ciężar rachunku służącego do obsługi kredytu inwestycyjnego, ale też i innych rachunków kredytobiorcy prowadzonych przez bank. Przedsiębiorca, mając świadomość powyższego, powinien więc każdorazowo przeanalizować i ewentualnie przenegocjować zakres udzielanego bankowi pełnomocnictwa, na podstawie którego de facto wyłączy możliwość dysponowania przez siebie środkami zgromadzonymi na rachunkach prowadzonych w danym banku.

W dostępnych na rynku umowach o kredyt inwestycyjny zdarzają się postanowienia, na mocy których może dojść do udzielenia bankowi jeszcze szerszych pełnomocnictw do działania w imieniu danego przedsiębiorcy, które należy ocenić za zbyt daleko idące. Należą do nich postanowienia, na podstawie których przedsiębiorca jako kredytobiorca do czasu całkowitej spłaty kredytu udziela bankowi nieodwołalnych pełnomocnictw między innymi do: przeglądania akt podatkowych, robienia z nich notatek i odpisów w urzędach skarbowych, w których rozlicza się przedsiębiorca, oraz do występowania przez bank z wnioskiem do tych urzędów o wydanie zaświadczenia o regulowaniu przez kredytobiorcę zobowiązań podatkowych czy nawet przeglądania akt postępowań administracyjnych i sądowych, w których kredytobiorca jest stroną.

Za nieuzasadnione ograniczenie w umowach kredytu inwestycyjnego należy uznać klauzule, zgodnie z którymi w sytuacji nieprzewidzianego wzrostu kosztów inwestycji w stosunku np. do jej wartości kosztorysowej wskazanej we wniosku o kredyt "Kredytobiorca zobowiązuje się do ich pokrycia z własnych środków". Takie postanowienie nie tylko zamyka przedsiębiorcy możliwości pozyskiwania zewnętrznych źródeł finansowania, ale może okazać się bardzo istotnym utrudnieniem w sytuacji pojawienia się konieczności wykonania prac, których wcześniej nie przewidziano, bo wynikły one np. z tzw. prac odkrywkowych lub ze zmian w prawie (np. wprowadzenia dodatkowych wymogów, które ma spełniać realizowana inwestycja, związanych z jej charakterem lub wynikających z przepisów ochronie środowiska etc).

W sytuacji istnienia zapisu jak wyżej pojawienie się różnicy stanowisk w ocenie sytuacji pomiędzy bankiem finansującym przedsięwzięcie a przedsiębiorcą może zagrozić bezpieczeństwu prawidłowego i terminowego zrealizowania inwestycji.

Przedsiębiorca, analizując projekty umów o kredyt inwestycyjny, nie powinien pominąć też oceny dopuszczalności i warunków dokonania przedterminowej spłaty kredytu (jej wyłączenia lub ograniczenia w czasie) oraz postanowień odnoszących się do należnej z tego tytułu prowizji (określanej też w niektórych dokumentach jako prowizja kompensacyjna). Dość powszechnie, w zakresie ustalania prowizji, umowy o kredyt inwestycyjny zawierają odesłanie do taryfy opłat i prowizji obowiązującej w danym banku. W sytuacji istnienia takiej referencji przedsiębiorca powinien poddać analizie nie tylko aktualną wysokość prowizji jak wyżej, ale również warunki, w których może być ona w przyszłości zmieniana. Z oczywistych względów po podpisaniu umowy będzie to bowiem parametr finansowy pozostający całkowicie poza kontrolą kredytobiorcy, a wpływający na wysokość ostatecznie poniesionych przez niego kosztów. W sytuacji gdyby przedsiębiorca w swoich planach zakładał możliwość np. szybszego osiągnięcia przychodów z kredytowanej inwestycji, a tym samym możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań z tego tytułu wobec banku, powinien dążyć do określenia już w umowie o kredyt inwestycyjny wysokości takiej prowizji lub do ustalenia jednoznacznego mechanizmu jej ustalenia (np. połączonego z ograniczeniem jej maksymalnej wysokości).

Z obserwacji obrotu gospodarczego w Polsce wynika, że przedsiębiorcy (i to niezależnie od wielkości prowadzonego przedsiębiorstwa) nie zawsze przywiązują właściwą uwagę do uprzedniej analizy zawartości dokumentów związanych z zaciąganymi zobowiązaniami, oceną ich kompletności etc. Nie zawsze też w odpowiedni sposób negocjują warunki proponowanych im przez banki wzorów umów. Przedstawione powyżej wybrane ryzyka, na jakie przedsiębiorca może narazić się w praktyce, nie dokonując właściwej oceny swojej pozycji w relacjach z bankiem (również w aspekcie dokumentacyjnym), powinny skłaniać do zmiany istniejącej praktyki.

Przed zawarciem każdej umowy, a szczególnie umowy o kredyt inwestycyjny, powinno bowiem dojść do ustalenia pomiędzy stronami szczegółowej struktury dokumentów (czy będzie to jedna czy kilka umów, a jeżeli kilka, to jakie?, czy w przedstawionych przez bank dokumentach są referencje do regulaminów, a jeżeli tak, to jakich? etc). Wszystkie dokumenty powinny zostać przedsiębiorcy przez bank wydane celem poddania ich kompleksowej analizie m.in. pod kątem spójności systemów definicyjnych i zdefiniowanych w nich mechanizmów. Bank powinien też wyjaśnić wszelkie niezrozumiałe pojawiające się w nich pojęcia czy klauzule, które mogą wpłynąć na wzajemne zrozumienie przysługujących praw i zdefiniowanych obowiązków tak po stronie kredytobiorcy, jak i banku. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do treści umowy o kredyt inwestycyjny czy pozostałych dokumentów warto poradzić się specjalisty, który przeanalizuje je szczegółowo i nie tylko wyjaśni przedsiębiorcy pełne konsekwencje poszczególnych zapisów umownych, ryzyk im towarzyszących, ale podejmie działania mające na celu prawidłowe i oczekiwane przez przedsiębiorcę zabezpieczenie jego długookresowych interesów.

"Uruchomienie kredytu będzie uzależnione od ziszczenia się następujących warunków zawieszających:

1) otrzymania przez kredytobiorcę decyzji ----------------- (pozwolenie na budowę, zezwolenie UOKiK etc)

2) niewystąpienia Przypadku Naruszenia Umowy pomiędzy dniem podpisania niniejszej Umowy a Dniem Wypłaty transzy kredytu.

3) itd.

W przypadku gdyby warunek określony w punkcie ...) nie ziścił się do dnia [----] lub warunek opisany w punkcie ...) nie ziścił się w dniu poprzedzającym Dzień Wypłaty, każda ze Stron upoważniona będzie do odstąpienia od niniejszej Umowy na podstawie pisemnego oświadczenia przedłożonego drugiej Stronie. Oświadczenie o odstąpieniu może zostać złożone w terminie [----] dni od upływu terminów wskazanych w zdaniu pierwszym powyżej. Po odstąpieniu od Umowy Strony zwolnione będą z zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, z wyjątkiem odpowiedzialności, której przesłanki zaistniały przed złożeniem ww. oświadczenia".

"Kredytobiorca nie dopuści, nie utworzy i nie zezwoli na powstanie po dacie zawarcia umowy jakiegokolwiek innego zobowiązania, które zostałoby zabezpieczone w jakikolwiek sposób na jego majątku ani na majątku podmiotów od siebie zależnych".

"Kredytobiorca oświadcza, że wszelkie wierzytelności Banku wobec Kredytobiorcy z tytułu Umowy mają co najmniej to samo pierwszeństwo w zaspokojeniu, co wierzytelności wszelkich innych wierzycieli Kredytobiorcy, z wyjątkiem wierzycieli, których wierzytelności mają pierwszeństwo z mocy prawa".

"Kredytobiorca zobowiązany jest do czasu spłaty wszystkich należności Banku wynikających z Umowy utrzymać co najmniej to samo pierwszeństwo w zaspokojeniu wierzytelności Banku wobec Kredytobiorcy z tytułu Umowy w stosunku do wierzytelności wszelkich innych wierzycieli Kredytobiorcy (teraźniejszych oraz przyszłych), za wyjątkiem wierzycieli, których wierzytelności mają pierwszeństwo z mocy prawa oraz nie oferować żadnemu innemu wierzycielowi lepszego zabezpieczenia niż te, które posiada Bank w przypadku ubiegania się o kredyt o tym samym charakterze".

"Naruszenie postanowień Umowy ma miejsce w przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących zdarzeń:

1) Kredytobiorca złożył nieprawdziwe oświadczenia, dokumenty bądź informacje stanowiące podstawę do zawarcia umowy kredytu, w tym do ustanowienia zabezpieczeń spłaty kredytu,

2) oświadczenia, dokumenty bądź informacje złożone przez Kredytobiorcę po zawarciu Umowy okazały się nieprawdziwe lub nieprawidłowe w momencie ich składania,

3) gdy Kredytobiorca:

a) złożył propozycję, rozpoczął negocjacje z zamiarem zawarcia układu lub porozumienia ze swoimi wierzycielami albo na ich korzyść lub zawarł powyższy układ lub porozumienie,

b) złożył wniosek o ogłoszenie jego upadłości,

4) wszczęcia wobec Kredytobiorcy postępowania sądowego, egzekucyjnego bądź administracyjnego w celu odzyskania należności, które w ocenie Banku wpłynie niekorzystnie na zdolność spłaty zobowiązań Kredytobiorcy wobec Banku.

"1) Kredytobiorca nienależycie wywiązuje się ze swoich zobowiązań wynikających z Umowy oraz innych umów stwierdzających lub regulujących jego zobowiązania wobec Banku, w tym nie dokonuje w określonym w Umowie terminie spłaty kredytu, odsetek lub innych należności,

2) powstanie jakiegokolwiek zadłużenie Kredytobiorcy bądź podmiotu z nim powiązanego wobec innego banku bądź instytucji finansowej:

3) zobowiązania Kredytobiorcy bądź podmiotu z nim powiązanego nie są spłacane zgodnie z ustalonymi terminami płatności, a okres przeterminowania przekracza 30 dni lub stały się wymagalne przed terminem zapadalności na skutek nieprzestrzegania jakiejkolwiek umowy przez Kredytobiorcę, a łączna kwota opisanego powyżej zadłużenia przekracza ...% ogólnego zadłużenia Kredytobiorcy wobec banków oraz instytucji finansowych".

"W sytuacji gdy wystąpi jakiekolwiek zdarzenie, które według oceny Banku, wpłynęło bądź może wpłynąć na utratę zdolności Kredytobiorcy do wykonania swoich zobowiązań wynikających z Umowy bądź gdy w opinii Banku nastąpiła istotna negatywna zmiana w sytuacji ekonomiczno - finansowej czy organizacyjnej Kredytobiorcy, która budzi obawy co do zdolności Kredytobiorcy do terminowego wypełniania zobowiązań". Bank jest uprawniony do [...]

"W przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od Banku, w szczególności kryzysu na polskim lub międzynarodowym rynku finansowym, zaburzenia płynności na takim rynku lub wprowadzenia ograniczeń co do wymienialności walut, w celu sfinansowania Kredytu Bank pozyskuje środki pieniężne po stawce wyższej niż stawka referencyjna właściwa dla Kredytu określona w Umowie, Bank może np.:

odpowiednio podwyższyć Marżę, uwzględniając w szczególności podwyższone koszty finansowania Kredytu zawarte w takiej Marży oraz stopę procentową pożyczek oferowanych Bankowi na rynku międzybankowym.

Bank pisemnie zawiadomi Kredytobiorcę o podwyższeniu Marży. "

"W przypadku wystąpienia zdarzenia stanowiącego "Zaburzenie Rynku" (w tym np. brak notowań w serwisie "Reuters" lub też na jakimkolwiek ekranie zastępczym), w wyniku czego niemożliwym staje się ustalenie wysokości stawki odniesienia stanowiącej podstawę oprocentowania kredytu, stopa procentowa dla okresu odsetkowego, którego sytuacja dotyczy będzie obliczana w oparciu o stawkę odniesienia stanowiącą efekt negocjacji Banku z Kredytobiorcą powiększoną o marżę Banku ustaloną w Umowie. Kredytobiorca zobowiązany jest współdziałać z Bankiem w celu ustalenia stopy procentowej W przypadku braku porozumienia pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcą w okresie 30 dni od wystąpienia zdarzenia "Zaburzenia Rynku" Bank zastrzega sobie prawo do naliczania odsetek w okresie odsetkowym, objętym "Zaburzeniem Rynku" na podstawie stawki odniesienia obowiązującej dla poprzedniego okresu odsetkowego, powiększonej o wskaźnik inflacji wg GUS obliczony za okres odsetkowy objęty "Zaburzeniem Rynku" lub do wypowiedzenia umowy kredytu"

Przedsiębiorca przygotowujący realizację projektu inwestycyjnego powinien przeprowadzić także analizę korzyści i zagrożeń związanych z podmiotem, który ma ten projekt bezpośrednio realizować i w konsekwencji powinien podjąć decyzję co do tego, czy będzie to w ramach dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej, czy np. poprzez założoną specjalnie w tym celu spółkę celową (SPV).

@RY1@i02/2011/202/i02.2011.202.215000400.804.jpg@RY2@

Ewa Ilnicka, radca prawny, Kancelaria Radcy Prawnego Ewy Ilnickiej

Ewa Ilnicka

radca prawny, Kancelaria Radcy Prawnego Ewy Ilnickiej

@RY1@i02/2011/202/i02.2011.202.215000400.805.jpg@RY2@

Anna Jakimiuk-Habas, radca prawny, Kancelaria Radcy Prawnego Ewy Ilnickiej

Anna Jakimiuk-Habas

radca prawny, Kancelaria Radcy Prawnego Ewy Ilnickiej

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665 z późn. zm.).