Układ wierzyciela z dłużnikiem

Sąd upadłościowy może zwołać wstępne zgromadzenie wierzycieli w celu podjęcia uchwały co do sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego, wyboru rady wierzycieli oraz zawarcia układu. Przewodniczy mu sędzia wyznaczony ze składu sądu rozpoznającego wniosek o ogłoszenie upadłości. Wstępne zgromadzenie może także wyrazić opinię co do wyboru osoby syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy. Jest to jedyna okazja w toku postępowania do wyrażania takiej opinii przez wierzycieli. Opinia ta, choć nie jest dla sądu wiążąca, powinna być wzięta po uwagę. W toku dalszego postępowania wierzyciele będą mieli tylko pośredni (poprzez radę wierzycieli) i to wyłącznie negatywny wpływ na osoby powołane na te funkcje, tj. będą mogli wyłącznie wnioskować o odwołanie syndyka, nadzorcy oraz zarządcy, ale bez prawa proponowania kogokolwiek na ich miejsce.

Podejmowanie uchwał co do sposobu prowadzenia postępowania, wyboru rady wierzycieli oraz wyrażenie opinii co do wyboru osoby syndyka, nadzorcy albo zarządcy dokonywane jest bez względu na liczbę obecnych większością głosów wierzycieli mających przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności uprawnionych do uczestniczenia w tym zgromadzeniu.

Jednym z najistotniejszych uprawnień wstępnego zgromadzenia wierzycieli jest możliwość zawarcia układu z dłużnikiem. Jest to możliwe, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy co najmniej połowa wierzycieli mających łącznie trzy czwarte ogólnej sumy wierzytelności stwierdzonych tytułami egzekucyjnymi albo bezspornych lub uprawdopodobnionych. Na tym etapie postępowania nie ma jeszcze sporządzonej listy wierzytelności (wierzyciele zgłaszają swoje wierzytelności w terminie wskazanym dopiero w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości), dlatego obliczenia co do kworum i wymaganej większości głosów przeprowadza się na podstawie spisu wierzytelności sporządzonego przez dłużnika (tymczasowego nadzorcę sądowego albo zarządcę przymusowego).

Wstępne zgromadzenie wierzycieli, choć stwarza niespotykaną w polskim prawie upadłościowym szansę na szybkie i nieobciążające dłużnika (a zatem pośrednio i wierzycieli) osiągnięcie celu postępowania upadłościowego w postaci zawarcia układu z wierzycielami, pod kontrolą sądu, jest w praktyce stosowane niezmiernie rzadko. Ustawa z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1361 z późn. zm.) pozostawia wiele do życzenia w kwestii wpływu wierzycieli (a więc podmiotów, których interesy upadłość powinna w pierwszym rzędzie zabezpieczać) na przebieg postępowania. W ten sposób wysiłek wierzycieli chcących współpracować z dłużnikiem i dysponujących możliwościami działania jest niweczony, a jednocześnie polskie sądy upadłościowe pozostają przeciążone pracą, co w sposób oczywisty nie pozwala na realizację zasady szybkości postępowania. Ponadto, często nadmiernie obciążone obowiązkami są także organy postępowania (nadzorcy, zarządcy) a z powodu braku czasu na należytą analizę stanu sprawy w wielu przypadkach ogłasza się upadłość likwidacyjną i powołuje syndyka, gdzie okoliczności w pełni uzasadniają upadłość układową. Tymczasem wstępne zgromadzenie wierzycieli pozwala pełniej wykorzystywać w postępowaniu upadłościowym profesjonalizm i inicjatywę wszystkich jej uczestników. Częstsze powoływanie tego organu powinno przynieść pozytywne skutki dla jakości oraz szybkości prowadzonych w Polsce postępowań upadłościowych. Przede wszystkim zaś zawarcie już na tym etapie układu pozwoli na znaczne ograniczenie kosztów postępowania upadłościowego, a więc i pośrednio pozytywnie wpłynie na poziom zaspokojenia wierzycieli.

@RY1@i02/2012/093/i02.2012.093.21500020b.802.jpg@RY2@

Piotr Zimmerman, radca prawny Zimmerman i Wspólnicy Sp.k.

Piotr Zimmerman

radca prawny Zimmerman i Wspólnicy Sp.k.