Komentarze

Ostatnia z trzech części komentarza do ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.; dalej: u.z.n.k.) poświęcona jest omówieniu trzech grup zagadnień.

Pierwszą grupę stanowią kolejne czyny nieuczciwej konkurencji. Tym razem dotyczą one niedozwolonych praktyk przedsiębiorców w zakresie reklamy oraz szczególnych typów sprzedaży. Omówione zostaną zatem zarówno przypadki reklam sprzecznych z prawem oraz dobrymi obyczajami, jak i zakazane i dozwolone przypadki posługiwania się reklamą porównawczą. Ponadto przedmiotem rozważań będą czyny polegające na sprzedaży premiowej, promocyjnej, lawinowej oraz dyskontowej.

Drugą, niezwykle istotną grupę przepisów, które zostały omówione w tej części komentarza, stanowią regulacje dotyczące odpowiedzialności cywilnoprawnej z tytułu popełnionych czynów nieuczciwej konkurencji. Normy te określają nie tylko katalog roszczeń przysługujących poszkodowanym przedsiębiorcom, lecz także ustanawiają podstawowe zasady dochodzenia odszkodowania lub inne sposoby usunięcia skutków naruszenia zasad uczciwego obrotu. Wśród nich znalazły się m.in. przepisy normujące przedawnienie roszczeń, legitymację czynną do wystąpienia ze stosownym powództwem czy też rozkład ciężaru dowodu w toku postępowania sądowego. W tej części omówione również zostaną podstawowe zagadnienia z zakresu konstruowania pozwów i pism procesowych, a także możliwości uzyskania zabezpieczenia przed wszczęciem właściwego postępowania sądowego. Zwłaszcza ta ostatnia możliwość może okazać się bardzo istotna, a to z uwagi na metody popełniania czynów zakazanych ustawą. Częstokroć bowiem polegają one bądź na ciągłym, bądź też wielokrotnym naruszaniu cudzych praw do określonych oznaczeń, towarów, informacji lub wizerunku.

Ostatnia część komentarza została zaś poświęcona zaprezentowaniu sankcji karnych, którymi zagrożone jest popełnienie niektórych spośród czynów nieuczciwej konkurencji. Ustawa w rozdziale 4 konstruuje przesłanki aż ośmiu przestępstw powiązanych z opisanymi w niej zachowaniami nieuczciwej konkurencji. Większość z nich stanowi występki, do których zastosowanie znajdują przepisy procedury karnej. Pozostałe zaś przestępstwa zostały stypizowane jako wykroczenia, objęte łagodniejszą represją karnoprawną. Wszystkie z tychże czynów zabronionych ścigane są na wniosek lub żądanie osoby uprawnionej. Oznacza to, że dopiero aktywność tych osób doprowadzi do wszczęcia postępowania karnego, które - po złożeniu wniosku - toczyć się będzie już z urzędu na zasadach określonych w ustawie z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 1997 r. nr 89, poz. 555 ze zm., dalej: k.p.k.) albo w ustawie z 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 395 ze zm.; dalej: k.p.s.w.). Powyższe wynika z faktu, że omawiana ustawa, w zakresie przepisów proceduralnych, ogranicza się wyłącznie do wskazania trybu wszczęcia postępowania.

Komentowana ustawa stanowi ważne narzędzie służące prawnej regulacji rynku w zakresie zasad uczciwej konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami. Wielość, a niekiedy i pospolitość czynów przez nią zabronionych, a także dotkliwe sankcje cywilnoprawne oraz karne sprawiają, że jej przepisy powinny być powszechnie znane przez przedsiębiorców.

@RY1@i02/2014/120/i02.2014.120.21500010a.803.jpg@RY2@

Michał Koralewski radca prawny, wspólnik zarządzający w Kancelarii Radców Prawnych Legitus s.c. w Gdańsku

Michał Koralewski

radca prawny, wspólnik zarządzający w Kancelarii Radców Prawnych Legitus s.c. w Gdańsku

● z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

● z 5 lipca 2001 r. o cenach

● z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

● z 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

● z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

● z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

● z 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

● z 14 grudnia 2012 r. o odpadach

● z 12 grudnia 2012 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów