Zadanie z niewiadomą: kto stoi za radą rodziców?

Przed nawiązaniem współpracy z klientem banki są zobligowane, na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, do zastosowania środków bezpieczeństwa finansowego, czyli określenia, kto jest jego beneficjentem rzeczywistym. Te, które tego obowiązku do tej pory nie dopełniły, muszą to szybko nadrobić. Wysyłają więc do klientów pisma z żądaniem wypełnienia stosownych deklaracji. Problem pojawia się wtedy, gdy klientem jest szkolna rada rodziców, czyli organ wymykający się prostej klasyfikacji. Rada nie ma osobowości prawnej, jej finansów nie pilnuje żadna instytucja kontrolna. Mimo to ma prawo do lokowania pieniędzy z dobrowolnych datków na odrębnych kontach bankowych. Co istotne, o tym, jak wydawane są zgromadzone na rachunku środki, decyduje nierzadko kilkadziesiąt osób, jak nie więcej. Teraz mają one dodatkowy problem: nie wiedzą, kogo wskazać jako beneficjenta rzeczywistego. Jedna z rad rodziców działających w Warszawie poradziła sobie w ten sposób, że zebrała deklaracje (podaje się w nich imię, nazwisko i obywatelstwo) od prawie 100 osób. Ale, jak słyszymy, nie było to łatwe, bo formalności zabierają czas i zrażają do działania w radach. A jest to działanie społeczne.