Dwa wyroki Sądu I instancji z 23 września 2009 r. w sprawach T-183/07 i T-263/07

Stosownie do Dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 października 2003 r., ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej Dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej Dyrektywą 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 października 2004 r., każde państwo członkowskie opracowuje dla każdego okresu pięcioletniego krajowy plan rozdziału uprawnień (KPRU) określający całkowitą liczbę uprawnień, którą państwo to ma zamiar rozdzielić w danym okresie rozliczeniowym. KPRU określa też sposób, w jaki każde państwo proponuje dokonać tego rozdziału. Plan zaś opiera się na obiektywnych i przejrzystych kryteriach, obejmujących również te, które zostały wymienione w dyrektywie. Uwzględnia on również wynik przeprowadzonych wcześniej konsultacji społecznych. Plan jest publikowany oraz notyfikowany Komisji i innym państwom członkowskim. W przypadku niezgodności z kryteriami z dyrektywy Komisja może odrzucić KPRU lub każdy z jego elementów. Państwo członkowskie natomiast podejmuje decyzję o całkowitej liczbie uprawnień, których rozdziału dokona w konkretnym okresie rozliczeniowym i rozpoczyna rozdział owych uprawnień operatorom poszczególnych instalacji tylko wtedy, kiedy zaproponowane zmiany zostały przyjęte przez Komisję. Tymczasem Komisja stwierdziła, że należy całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji proponowaną przez Polskę obniżyć o 26,7 proc., zaś dla Estonii - o 47,8 proc. Dlatego oba państwa wniosły skargę o stwierdzenie nieważności dotyczącej ich decyzji Komisji (do Sądu I Instancji w stosunku do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich). Sąd stwierdził, że wyłącznie w gestii państwa członkowskiego leży opracowanie podlegającego notyfikacji Komisji KPRU, zawierającego propozycje dotyczące realizacji określonych w dyrektywie celów w dziedzinie emisji gazów cieplarnianych, a także tylko do niego należy podjęcie ostatecznych decyzji określających całkowitą liczbę uprawnień, jaką państwo to zamierza rozdzielić w każdym z pięcioletnich okresów pomiędzy podmioty gospodarcze. Dlatego Komisja naruszyła prawo, odrzucając KPRU z uzasadnieniem, które sprowadza się do wskazania, że istnieją wątpliwości co do wiarygodności danych wykorzystanych przez Polskę i Estonię. Ponadto w przypadku gdy Komisja decyduje się odrzucić zgłoszony KPRU, nie może ona domagać się pominięcia danych zawartych w KPRU i zastąpienia ich już na wstępie danymi uzyskanymi na podstawie własnej metody oceny. Utrzymując, że na podstawie zasady równego traktowania w celu osiągnięcia zamierzonego przez dyrektywę celu powinna przyjąć i stosować tę samą metodę oceny KPRU dla wszystkich państw członkowskich, Komisja naruszyła margines swobody przyznany państwom członkowskim przez tę dyrektywę.

Odwołanie od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, ograniczone do kwestii prawnych, może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w terminie dwóch miesięcy od doręczenia orzeczenia.