Pracownik tymczasowy, ekwiwalent i nakaz równego traktowania
Świadczenie za niewykorzystany urlop zatrudnionych tymczasowo należy obliczyć przy użyciu metod stosowanych wobec pracujących bezpośrednio u pracodawcy użytkownika. W tym względzie nie może dochodzić do nier ó wnego traktowania. Tak wynika z opinii rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE Giovanniego Pitruzzelliego (z 9 grudnia 2021 r.).
Sprawa, którą rozpatruje TSUE, dotyczy dwóch pracowników tymczasowych z Portugalii. Zawarli oni umowy z agencją pracy tymczasowej i zostali skierowani do wykonywania obowiązków w firmie z branży chemicznej w okresie od października 2017 r. do października 2019 r. Po rozwiązaniu kontraktów złożyli pozwy o zasądzenie na ich rzecz wynagrodzenia za należny urlop. Swoje roszczenie oparli na ogólnych zasadach przysługiwania wypoczynku przewidzianych w portugalskim kodeksie pracy. Agencja odrzucała ich argumenty, opierając się na przepisach szczególnych określających ustalanie urlopu pracowników tymczasowych (według nich mężczyźni mieli prawo do 44 dni urlopu; według zasad ogólnych do - odpowiednio - 65 i 67 dni).
Sąd nabrał wątpliwości co do tego, która z metod ustalania wymiaru wypoczynku jest prawidłowa w przypadku, gdy zatrudnienie tymczasowe trwa dłużej niż pełny rok kalendarzowy (czy w takiej sytuacji proporcjonalne ustalanie urlopu do przepracowanego czasu nie oznacza gorszego traktowania pracowników tymczasowych w stosunku do zwykłych pracowników, którzy wraz z początkiem każdego roku kalendarzowego nabywają prawo do konkretnego wymiaru wypoczynku). Skierował więc pytanie prejudycjalne do TSUE.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.