Postępowania kasacyjnego nie można traktować oddzielnie

Skarżący został aresztowany w styczniu 2001 r. pod zarzutem krzywoprzysięstwa, fałszowania testamentu i oszustw w postępowaniu spadkowym. W areszcie przebywał łącznie cztery lata. Wyrok I instancji zapadł w kwietniu 2003 r. Został uchylony przez sąd odwoławczy w styczniu 2005 r. i przekazany do ponownego rozpoznania. Kolejny wyrok zapadł dopiero w 2007 r. i tym razem został podtrzymany po kolejnych dwóch latach. Skarżący złożył kasację. Sąd Najwyższy uwzględnił ją w styczniu 2011 r., uchylając wyrok i przekazując do ponownego rozpoznania w II instancji. W marcu 2011 r. zapadł kolejny wyrok, zmieniający częściowo wcześniejsze rozstrzygnięcie. Kolejna kasacja doprowadziła jednak do jego częściowego uchylenia. Ostateczne rozstrzygnięcie zapadło w grudniu 2012 r. Skarżący próbował złożyć kasację, która została odrzucona, bo nie podpisał jej pełnomocnik. Sąd oddalił też wniosek o przydzielenie obrońcy z urzędu. Kasacja została przyjęta dopiero, gdy mężczyzna znalazł prawnika, ale SN ją odrzucił w grudniu 2013 r.

Jeszcze zanim to nastąpiło, w lipcu 2013 r. skarżący złożył skargę na podstawie ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 75). Wskazywał w niej, że sąd okręgowy zwlekał z przekazaniem jego kasacji do SN i domagał się 20 tys. zł zadośćuczynienia. Sąd odrzucił tę skargę, uznając ją za spóźnioną. Zgodnie bowiem z uchwałą SN w tej sprawie (z 2013 r.) skarga taka powinna być złożona przed zakończeniem postępowania w II instancji. Co do pozostałej części postępowania (przed SN) sąd uznał, że sam skarżący spowodował jego przewlekłość, składając liczne wnioski o przydzielenie obrońcy z urzędu, choć miał już jednego z wyboru.