Ubezpieczony nie zostanie bez świadczeń, nawet gdy nie wiadomo, jakiemu prawu podlega

Mobilność pracowników na terenie Europy spowodowała konieczność stworzenia reguł koordynujących europejskie systemy zabezpieczenia społecznego. Obecnie w tym zakresie obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej: rozporządzenie 883/2004), które reguluje m.in. to, jakiemu ustawodawstwu podlega migrujący pracownik. Sposób wykonania tego rozporządzenia reguluje z kolei rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej: rozporządzenie 987/2009).

Przepisy rozporządzeń są stosowane przez instytucje ubezpieczeniowe, dzięki czemu migrujący pracownik lub członkowie jego rodziny nie są pozbawieni zabezpieczenia społecznego. Problem pojawia się jednak, gdy instytucje z różnych krajów nie mogą dojść do porozumienia, jakim przepisom dana osoba podlega i gdzie może np. wystąpić o świadczenie i na jakich zasadach je otrzymać. A te mogą się znacznie różnić. Na wypadek takiego sporu rozporządzenie 987/2009 przewidziało reguły zawarte w art. 6, na podstawie których zainteresowana osoba nie musi czekać na rozstrzygnięcie wątpliwości, aby wystąpić o wypłatę świadczenia.