Interpretacja rozszerzająca jest niedopuszczalna
Odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie jest usługą, a nie dostawą towarów. Nie wolno rozszerzać definicji pojęć zawartych w prawie unijnym.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie Swiss Re Germany Holding GmbH przeciwko Finanzamt München für Körperschaften. Dotyczyła ona opodatkowania VAT cesji umów o restrukturyzację ubezpieczania na życie.
Swiss jest spółką dominującą spółki akcyjnej (spółką zbywającą), która jako spółka ubezpieczeniowa świadczy również usługi w zakresie reasekuracji ubezpieczenia na życie. Na mocy umowy cesji portfela umów spółka zbywająca dokonała cesji portfela obejmującego 195 umów o reasekurację ubezpieczenia na życie na rzecz spółki ubezpieczeniowej z siedzibą w Szwajcarii.
Zgodnie z tą umową nabywca był zobowiązany do uzyskania zgody ubezpieczonych, aby móc wstąpić do umów o reasekurację ubezpieczenia na życie oraz przejąć ogół praw i obowiązków wynikających z tych umów. Na podstawie tej umowy dla cesji 18 ze 195 tych umów określona została wartość ujemna, powodując obniżenie całkowitej ceny nabycia ogółu umów. Umowy o reasekurację ubezpieczenia na życie będące przedmiotem cesji dotyczyły wyłącznie przedsiębiorstw z siedzibą w państwach członkowskich innych niż Niemcy lub w państwach trzecich.
Niemieckie władze podatkowe uznały, że omawiana cesja była objęta VAT jako dostawa towarów i wydał decyzję podatkową w sprawie zapłaty zaliczki na podatek oraz oddalił odwołanie wniesione od tej decyzji.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości, rozstrzygając sprawę, uznał, że odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie dokonana przez spółkę z siedzibą w państwie członkowskim na rzecz spółki ubezpieczeniowej z siedzibą w państwie trzecim powodująca, że ta ostatnia przejmuje za zgodą ubezpieczonych ogół praw i obowiązków wynikających z tych umów, jest usługą. Jednocześnie wskazał, że nie stanowi ona transakcji objętej art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a) VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku ani transakcji objętej łącznie pkt 2 i 3 wskazanego art. 13 część B lit. d).
Ewa Matyszewska
OPINIA
@RY1@i02/2009/219/i02.2009.219.086.003c.001.jpg@RY2@
Marek Bytof, partner w spółce doradztwa podatkowego Taxways
Marek Bytof
partner w spółce doradztwa podatkowego Taxways
W pierwszej kolejności wymaga zastanowienia, czego właściwie dotyczy wyrok. Wbrew pozorom zagadnienia takie jak np. miejsce czy przedmiot opodatkowania to tylko pretekst do wyrokowania o czym innym. Nawet sam VAT to jedynie tło posiadające walor najwyżej dekoracji. Niemiecki fiskus wszelkie przypadki optymalizacji podatku z góry ma za co najmniej nadużycie, co prowadzi go czasem do nadgorliwości interpretacyjnej. Tak było w sprawie spółki Swiss, gdzie dokonano redefinicji pojęć. Coś, co z natury rzeczy stanowi usługę, zostało zdefiniowane ni mniej, ni więcej jako dostawa towaru. I właśnie tego dotyczy wyrok - definiowania pojęć, a ujmując rzecz szerzej, właściwej wykładni przepisów prawa wspólnotowego. Nie wolno rozszerzać definicji pojęć zawartych w unijnym akcie prawnym. Przy braku definicji treści pojęć trzeba poszukać nie w prawie krajowym, ale w dorobku ETS. W Polsce wprowadza się do obiegu mnóstwo decyzji podatkowych, w których pojęcia są definiowane wyłącznie przez pryzmat prawa krajowego. Jest to praktyka, która powinna się zmienić.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu