Unijne firmy na polskim rynku

Prezydent podpisał ustawę z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która wprowadza do polskiego prawa postanowienia tzw. dyrektywy usługowej. Unijny akt znosi bariery w swobodnym przepływie usług między państwami członkowskimi.

Po wejściu w życie ustawy (co nastąpi w ciągu 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Ustaw) usługodawca z innego państwa członkowskiego będzie mógł czasowo świadczyć usługi bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej w Polsce. Taka działalność będzie musiała jednak odbywać się na zasadach określonych w przepisach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską albo w postanowieniach umów regulujących swobodę świadczenia usług. Wyjątkowo czasowe świadczenie usług będzie mogło wiązać się z obowiązkiem uzyskania certyfikatu, koncesji, licencji, zezwolenia, zgody, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub innego właściwego rejestru. Będzie to jednak konieczne tylko w sytuacji, gdy przepisy nakładają taki obowiązek ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne, zdrowie publiczne lub ochronę środowiska naturalnego.

Nowa ustawa przewiduje, że właściwy organ nie będzie mógł nakładać na usługobiorcę wymogów, które ograniczają korzystanie z usług świadczonych przez usługodawcę, a w szczególności obowiązku uzyskania zezwolenia na korzystanie z usługi, czy ograniczeń wprowadzających dyskryminację w zakresie przyznawania pomocy finansowej.

Zgodnie z przyjętymi zasadami świadczenia usług na terytorium Polski usługodawca będzie mógł świadczyć usługi różnego rodzaju samodzielnie lub łącznie z innymi usługodawcami. Co więcej, świadczenie usług w naszym kraju będzie wiązało się z pewnymi obowiązkami na rzecz usługobiorców. Na ich wniosek przedsiębiorca będzie zobowiązany udostępnić między innymi informacje o prowadzonej działalności związanej bezpośrednio z oferowaną usługą. Przed zawarciem umowy w formie pisemnej, a w przypadku braku pisemnej umowy - przed rozpoczęciem świadczenia usługi, będzie on musiał podać usługobiorcy posiadane przez siebie informacje, między innymi na temat swojej firmy, adresu siedziby i głównego miejsca wykonywania działalności. Będzie musiał przekazać także opis głównych cech usługi i jej cenę, jak też informację o gwarancjach jakości wykonanej usługi, które nie są wymagane przepisami prawa.

Przepisów nie będzie można stosować do kilkudziesięciu rodzajów usług wyszczególnionych w art. 3. Zaliczają się do nich m.in. usługi ochroniarskie, notarialne, lekarskie czy przewozowe.

Adam Makosz

Art. 4-6 ustawy z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.