Opłaty za zezwolenia mogą wynosić część przychodów firmy

Państwom członkowskim wolno ustanawiać przepisy pozwalające nakładać na posiadaczy ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji telekomunikacyjnych opłatę, która pokrywa koszty administracyjne związane z postępowaniami dotyczącymi wydawania, kontroli i wykonywania tych zezwoleń. Ważne jest jednak, by całkowite przychody państwa z tego rodzaju opłat nie przekraczały wszystkich kosztów administracyjnych związanych z zezwoleniami.

W Hiszpanii posiadacze zezwoleń telekomunikacyjnych wnoszą - zgodnie z ustawą - roczną opłatę w wysokości 0,2 proc. przychodów brutto z tytułu użytkowania sieci lub świadczenia usług telekomunikacyjnych. Pieniądze te są przeznaczane na pokrycie kosztów zarządzania systemem zezwoleń ogólnych i indywidualnych.

Telefónica de Espan~a SA wniosła jednak do Audiencia Nacional (sąd I instancji lub apelacyjny z siedzibą w Madrycie) skargę sądowoadministracyjną na decyzje w sprawie określenia wysokości zobowiązań wydane w stosunku do niej przez Comisión del Mercado de Telecomunicaciones, czyli komisję rynku telekomunikacyjnego (CMT). Sąd oddalił skargę uznawszy opłatę za zgodną z prawem. Od tego wyroku Telefónica wniosła skargę kasacyjną do Tribunal Supremo (sądu najwyższego). Ten zapytał luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, czy prawo Unii zezwala na ustalanie przez państwa członkowskie rocznych opłat telekomunikacyjnych. TS odpowiedział, że państwa członkowskie nie mogą nakładać na przedsiębiorców z sektora telekomunikacji dowolnych opłat, lecz wolno im ustalać te, o których mówi dyrektywa 97/13 WE.

Z dyrektywy 97/13 WE wynika, że wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorców zarówno w postępowaniach dotyczących zezwoleń ogólnych, jak i indywidualnych mają pokrywać koszty administracyjne związane z udzielaniem, zarządzaniem kontrolą i stosowaniem systemu zezwoleń. Niemniej dyrektywa 97/13 nie wymaga ścisłej korelacji między wysokością opłaty nałożonej na konkretny zobowiązany podmiot a kosztami, które rzeczywiście poniosła CMT, czyli właściwy organ krajowy, na procedury odnoszące się do tego właśnie przedsiębiorcy. Trybunał podkreślił, że kryterium proporcjonalności dotyczy rozłożenia kosztów administracyjnych między zobowiązane podmioty, a nie stosunku między opłatą dotyczącą zezwoleń ogólnych i ilością koniecznej do ich udzielenia pracy. Zasady obciążania przedsiębiorców muszą być jednak obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne.

Opracowała Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk