1. Sędziowie, którzy zatrzymali dobrą zmianę w Sądzie Najwyższym

Pionierem w kierowaniu do TSUE pytań prejudycjalnych, które dotyczyły szeroko pojętej reformy wymiaru sprawiedliwości realizowanej przez obecny rząd, był skład SN orzekający w jednej ze spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (sprawozdawcą i autorem uzasadnienia był sędzia Krzysztof Rączka). Przetarł on ścieżkę innym składom SN i sądom, ośmielając nawet chowający zazwyczaj w takich sprawach głowę w piasek Naczelny Sąd Administracyjny. Ten bowiem, rozpatrując odwołania sędziów od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie wskazania kandydatów na sędziów SN, nakazał wstrzymanie ich wykonania. Jednocześnie również zadał pytania do TSUE – tym razem jednak dotyczące przede wszystkim KRS. Wyraził w nich obawę, czy obecna rada jest powołana w sposób prawidłowy.

Pytania zadawane TSUE przez polskie sądy pozwoliły również Dariuszowi Zawistowskiemu oraz Stanisławowi Zabłockiemu, prezesom odpowiednio Izby Cywilnej oraz Izby Karnej SN, czasowo niedopuścić do orzekania nowych sędziów, których mimo zabezpieczenia wydanego przez NSA oraz toczących się postępowań przed TSUE prezydent powołał do SN. Decyzje te wywołały spore kontrowersje. Ci, którzy je podjęli, tłumaczą jednak, że były niezbędne, aby nie dopuścić do wydawania wyroków przez sądy nieprawidłowo obsadzone.

Należy jednak wspomnieć, że w tej walce o SN sędziowie również popełniali błędy. Jednym z nich z pewnością było wskazanie Józefa Iwulskiego, sędziego SN, jako tego, który ma kierować Sądem Najwyższym w okresie, gdy nie był pewny status prof. Małgorzaty Gersdorf jako I prezesa SN. Szybko okazało się, że w przeszłości sędziego zdarzały się momenty niechlubne. Jak odkrył DGP, w okresie PRL brał on udział w skazywaniu opozycjonistów. To było spore potknięcie, zwłaszcza że dało paliwo PiS. Przedstawiciele tej partii od początku wiele dokonywanych zmian w Sądzie Najwyższym uzasadniali potrzebą oczyszczenia go z komunistycznych złogów. ©℗

MK