Jakie odszkodowanie otrzyma turysta za zatrucie podczas wakacji

Jeżeli właściciel punktu gastronomicznego odmawia wypłaty odszkodowania, to wówczas należy wystąpić z pozwem do sądu. Oprócz zasądzenia jednorazowego odszkodowania w pozwie można domagać się również przyznania renty, zadośćuczynienia, a nawet wyłożenia z góry przez restauratora kwoty potrzebnej na koszty leczenia.

Powód musi jednak udokumentować szkodę i poniesione wydatki, a także fakt, że zatrucie nastąpiło z powodu jedzenia serwowanego w konkretnym punkcie gastronomicznym. Ten fakt udowodni łatwiej, gdy zatruciu uległo kilka osób stołujących się w tej samej restauracji. Powinien w sądzie przedstawić dowody potwierdzające wydatki na leczenie, na zakup leków, opłaty za wizyty u lekarza, przeprowadzone badania, pobyt w szpitalu (np. wówczas gdy pacjent nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym i leczenia szpitalnego nie sfinansował Narodowy Fundusz Zdrowia). Ma prawo też żądać zwrotu kosztów na dojazdy do lekarza i z powrotem po przedstawieniu rachunków na te wydatki, a także na większe wydatki na żywność, ponieważ lekarz zalecił mu przestrzeganie diety i spożywanie tylko określonych droższych produktów.

Z pozwem poszkodowany turysta powinien wystąpić do sądu właściwego dla siedziby pozwanego, czyli właściciela punktu gastronomicznego.

Art. 444 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93).

Osoba, która wniosła do sądu pozew o odszkodowanie, powinna wskazać w nim dowody, z których wynika, że zatruła się jedzeniem podawanym w restauracji pozwanego oraz udokumentować rozmiar szkody, którą poniosła. Na przykład może powoływać się na świadków, którzy również jedli w tym samym dniu tę samą potrawę i także mieli objawy zatrucia pokarmowego. Może też przedstawić opinię z laboratorium, gdzie zbadano próbkę potrawy, która miała zaszkodzić powodowi.

Natomiast restaurator powinien złożyć odpowiedź na pozew i przedstawić w nim wszystkie argumenty i dowody przemawiające za tym, że przyczyną powstania szkody nie było zatrucie pokarmowe spowodowane posiłkiem zakupionym w jego lokalu. Ma prawo też kwestionować prawdziwość i wiarygodność dowodów przedstawionych przez powoda.

Art. 232 - 238 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).

Poszkodowani turyści mogą wystąpić z roszczeniem o odszkodowanie do prowadzącego restaurację, w której podano nieświeżą żywność powodującą zatrucie. Mają prawo domagać się naprawienia szkody, czyli pokrycia wszystkich wydatków i strat, jakie ponieśli na skutek zatrucia. Odszkodowanie obejmuje wydatki na leczenie, np. lekarstwa, a także koszt przeprowadzonych badań oraz wizyt lekarskich, jeżeli korzystali z usług nieuspołecznionej służby zdrowia.

Jeżeli zatrucie spowodowało, że poszkodowani powinni przez pewien czas przestrzegać diety i w związku z tym kupować droższe produkty niż wymagane przy normalnym odżywianiu, to w ramach roszczeń o odszkodowanie mogą domagać się również zwrotu wydatków poczynionych na nie.

Występując z roszczeniem, należy udowodnić, że przyczyną zatrucia była nieświeża żywność zakupiona w konkretnej restauracji.

Art. 415 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.

Wprawdzie w pozwie poszkodowani dochodziliby roszczenia tego samego rodzaju, opartego na takiej samej lub tej samej podstawie faktycznej, i zapewne pozew mogłoby wnieść co najmniej 10 osób, to jednak w tym konkretnym przypadku nie jest możliwe wystąpienie przeciwko sprawcy zatrucia w postępowaniu grupowym. Ustawa z 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym stanowi, że jej przepisy nie mają zastosowania do roszczeń o ochronę dóbr osobistych, a więc między innymi zdrowia.

Natomiast każdy z poszkodowanych ma prawo dochodzić swoich roszczeń przeciwko sprawcy zatrucia w postępowaniu indywidualnym przed sądem. W takim przypadku każdy może domagać się zasądzenia innej kwoty z tytułu odszkodowania, podczas gdy w postępowaniu grupowym wysokość roszczeń zazwyczaj ujednolica się z uwzględnieniem wspólnych okoliczności sprawy. Jednak takie ujednolicenie może nastąpić w podgrupach liczących co najmniej dwie osoby.

Ustawa z 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym Dz.U. z 2010 r., nr 7 poz. 44.

Osoby, które zostały poszkodowane na skutek rozstroju zdrowia spowodowanego nieświeżym tatarem, mogą ubiegać się nie tylko o jednorazowe odszkodowanie na pokrycie kosztów leczenia, które poniosły. Odszkodowanie może obejmować również utracone zarobki. Turysta przebywający na zwolnieniu lekarskim otrzymuje wynagrodzenie za czas choroby albo zasiłek chorobowy w niższej wysokości niż pensja, którą pobiera wówczas, gdy nie choruje. Ma prawo więc domagać się zapłaty różnicy między tymi kwotami.

Jeżeli turysta jest właścicielem firmy i musiał zawiesić jej działalność, to wówczas ma prawo wystąpić o odszkodowanie za utracony z tego powodu dochód.

Poszkodowany może ubiegać się również o rentę, gdyby w jego zdrowiu powstały szkody o charakterze trwałym, a renta mogłaby je wyrównać. Ma prawo też zażądać wyłożenia z góry przez restauratora zobowiązanego do naprawienia szkody kwoty potrzebnej na koszty leczenia. Oprócz tego może również domagać się wypłaty określonej kwoty z tytułu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Art. 444 i 445 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz.93 z późn. zm.).

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz