O tym, jak hrabia przegrał z pastuszkiem

Spór dotyczył dwóch mężczyzn, którzy dawno temu się przyjaźnili. Jeden z nich, późniejszy powód, jest doktorem habilitowanych psychologii, absolwentem architektury, lekarzem medycyny naturalnej oraz hrabią. Przyjaźń nie przetrwała jednak sporu o piłę spalinową. Powód bowiem poprosił pozwanego o pomoc w wykarczowaniu działki w zamian za niewielką opłatę. Karczującemu pozwanemu jednak spadł łańcuch z piły, co właściciela urządzenia oburzyło. Relacje się popsuły na tyle, że piła należąca do powoda pozostała u pozwanego.

Konflikt eskalował z tygodnia na tydzień. Mężczyźni, pisząc do siebie regularnie, zaczęli się wyzywać. W pewnym momencie hrabia doszedł do wniosku, że czas pozwać swego byłego kolegę o naruszenie dóbr osobistych (m.in. za użycie takich określeń jak „błazen” oraz „indywiduum” oraz kwestionowanie dorobku naukowego). Tak też uczynił. Sąd I instancji powództwo jednak oddalił. Wskazał, że bez wątpienia doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, lecz nie oznacza to jeszcze konieczności orzeczenia po jego myśli. Sąd uznał, że wystąpienie z pozwem stanowiło nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 kodeksu cywilnego. A to przede wszystkim dlatego, że w konflikcie między mężczyznami bardziej agresywny był właśnie powód. To on zwracał się do pozwanego słowami: „obszczymurku”, „nieudaczniku życiowy”, „żebraku”, „analfabeto”, „niedokształcony pastuszku bez kultury osobistej”. Zarzucał też pozwanemu „chorą wyobraźnię”, bycie „frajerem” i kierował do pozwanego takie określenia jak: „cham ze wsi wyjdzie, ale wieś z chama nigdy” oraz „nająłem cię do karczowania krzaków i to jest twój status”.