Ugoda nie zamyka drogi do uzyskania zadośćuczynienia

Ponad dwadzieścia lat temu w wypadku komunikacyjnym zginęły dwie córki powodów. W tym samym zdarzeniu zginął również sprawca zdarzenia. Pomimo upływu czasu nadal nie mogą, zwłaszcza powódka, pogodzić się z okolicznościami śmierci córek. Nadal je wspomina, jeździ na groby i wciąż za nimi tęskni. Po tragicznym zdarzeniu powodowie zawarli ugodę z ubezpieczycielem sprawcy, w której ten zobowiązał się do pokrycia kosztów pogrzebu, a także do wypłacenia odszkodowań za pogorszenie się sytuacji życiowej rodziców po śmierci córek (w łącznej kwocie 50 tys. zł). Powodowie potwierdzili, że takie postanowienia porozumienia pozwolą im pokryć ich roszczenia związane z likwidacją szkody. Jednak po kilkunastu latach - w 2020 r. - powódka zgłosiła ubezpieczycielowi także roszczenie o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę związaną ze śmiercią córek. Ubezpieczyciel stwierdził, że jest ono bezzasadne, powołując się na postanowienia wcześniej zawartej ugody. Dlatego ostatecznie sprawa trafiła do sądu.

W pierwszej instancji sąd stwierdził, że roszczenie powódki było jak najbardziej uzasadnione. I to nawet pomimo faktu, że wypadek, w którym zginęły córki powodów, miał miejsce jeszcze przed wprowadzeniem art. 446 par. 4 kodeksu cywilnego, który wszedł w życie dopiero w 2008 r. Na jego podstawie sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę. Nie oznacza to jednak, że nie można przyznać zadośćuczynienia na podstawie innych przepisów.