Alimenty w Wielkiej Brytanii i w Polsce

Sprawa naszego czytelnika dotyczyła świadczenia alimentacyjnego na dziecko zasądzonego kilka lat temu przez polski sąd. Następnie, już w Wielkiej Brytanii, tamtejszy organ obniżył świadczenie. Wnioskodawca chciał uznania decyzji Urzędu Alimentacyjnego Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii (Child Maintenance Service, CMS). Jego zdanie podzielił w I instancji sąd okręgowy. Oddalając wniosek o uznanie (sygn. akt. I Acz 279/18), sąd apelacyjny stwierdził jednak, że analiza treści owej decyzji nie wskazuje, że została ona wydana ze względu na zmianę okoliczności. Zdaniem sądu jest ona całkowicie niezależna od wyroku sądu polskiego i nie orzeka o zmianie obowiązków w nim ustalonych, co prowadzi do wniosku, że decyzja ta nie zawiesza ani nie ogranicza wykonania poprzedniego orzeczenia. W konsekwencji ziściła się przesłanka z art. 24 lit. c Rozporządzenia 4/2009 wykluczająca możliwość uznania wyroku.

Rozporządzenie Rady (WE) Nr 4/2009 z 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych miało gwarantować łatwe uzyskanie w danym państwie członkowskim orzeczenia, które automatycznie będzie wykonalne w innym państwie członkowskim. Zgodnie z jego art. 24 lit. c odmowa uznania zagranicznego orzeczenia dotyczącego świadczeń alimentacyjnych może nastąpić, jeśli orzeczenia nie da się pogodzić z wydanym między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie – z wyjątkiem orzeczeń wydanych ze względu na zmienione okoliczności.